ห้องนอน

   เห็นห้องนอนว่างเปล่าเดียวดาย

จดจำมากมายเรื่องราวเล่า

เคยงอนง้อวันเก่าเจ้าหยอกเย้า

ไกลลำเนาจากอ้อมอุ่นคุ้นเคยมา

   ตุ๊กตาหมีหมอนข้างเก่าเจ้าทิ้งไว้

เก็บกวาดให้สะอึกอื้นยืนข้างฝา

กรอบภาพเก่ายังยวนยิ้มพริ้มอุรา

ตู้เสื้อผ้ายังรำพึงคิดถึงเธอ

   กล่องซอด้วงอวดอยู่บนตู้นั้น

เหมือนรำพันคะนึงเสียงเพียงพร่ำเพ้อ

เตียงตั้งเด่นคนเคยงอนนอนละเมอ

บัดนี้เธอจากไปเรียนเพียรวิชา

   ให้ลูกพบสมหวังดังฝันไฝ่

ใช่จะไกลก็ไม่ใกล้ให้โหยหา

เสาร์อาทิตย์ลูกคงจะกลับมา

เพื่อซบหน้าเอาไออุ่นเป็นทุนใจ

   เพียงคิดถึงลูกนักด้วยรักนี้

ที่พ่อมีมากล้นเกินหลงใหล

เห็นห้องนอนหมอนเก่าเร้าทรวงใน

อดกลั้นไว้อย่าให้ใหลนะ... เจ้าน้ำตา

          ......................

ในวันที่คิดถึงลูกสาว

   พ.แจ่มจำรัส

5 มิถุนายน 2556