เราตกลงกันในสภาแห่งบ้านแล้วค่ะ ว่าเจ้าตัวใหญ่(คนพี่)ควรมีสมญานามว่า..."แม่หอยโข่ง"
ประหลาดใจ อยู่ไม่น้อย เจ้าหอยโข่ง
เหมือนเด็กโค่ง เดินโย่งเย่ง...เบ่งคับบ้าน
เป็นพี่ใหญ่ เดินตาพริ้ม ยิ้มชื่นบาน
เข้ามาขาน ขับกล่อม ซ้อมดนตรี
สี่ห้าปี ที่ผ่านเวียน เพียรฝึกฝน
ร่ำเรียนจน เก่งการ ชำนาญสี
ไวโอลิน เสียงเพราะ เสนาะดี
ฟังไกลใกล้ พอได้ที่ ดีเหมือนกัน
แม่เลียบเลียง เคียงถาม ความน้องน้อย
ขอถามหน่อย เรียนนานเหลือ เบื่อไหมนั่น
เจ้าหอยโข่ง โย่งเย่ง...เบ่งตอบพลัน
"ลูกไม่ยั่น ไม่มีเบื่อ...เชื่อไหมยู?"
ลูกถามแม่ รู้บ้างมั๊ย...ที่ไหนบ้าง
ที่เขาวาง โปรแกรมไว้ ให้เลิศหรู
มีประกวด อวดแข่งขัน ประชันดู
ลูกอยากรู้ อยากประลอง ของสักครา
แม่คนสวย ทำหน้างง "ชง"เล็กน้อย
ลูกเราพลอย อยากเล่นโชว์ โก้นักหนา
คิดอย่างไร หรือเจ้า ที่เฝ้ามา
พร่ำถามหา คำตอบ สอบฝีมือ
อีกครั้งที่ เจ้าหอยโข่ง โย่งเย่งตอบ
"ไม่ได้ชอบ ว่าอยากเด่น ไม่เห็นหรือ"
ลูกฝึกฝน เรียนวิชา มาระบือ
เพียงอยากซื้อ อยากพบ ประสบการณ์
มีโอกาส ก็อยากลอง ของใหม่ๆ
ลองท้าทาย ได้เรียนรู้ ผู้อื่นสรรค์
ไม่ได้เพียง หวังปอง ของรางวัล
เพราะสิ่งนั้น ไม่ได้คิด ยึดติดตน
หวังรู้รับ ระดับตน อยู่หนไหน
หวังแก้ไข ปรับปรุง มุ่งเห็นผล
เมื่อเราพร้อม ก็ย่อมกล้า พาตัวตน
ไปคว้าค้น ให้เจนจบ ทุกพบพาน
เออแน่ะหนอ...ลูกเราก็เข้าท่า
เมื่อมั่นใจก็ไขว่คว้าอย่างกล้าหาญ
ไม่เฝ้ารอโชคชะตามาแผ้วพาน
ประสบการณ์คว้าค้นด้วยตนเอง....
หมายเหตุ: ชง(ภาษาใต้).....อาการงง..งง