สิ่งที่หวัง ... อยากใช้ชีวิตที่เป็นเช่นนี้มานานแล้ว มีโอกาสจึงเลือกเดิน ปัจจุบัน สิ่งที่ได้รับเป็นตัวเงินน้อยกว่าเดิมมาก แต่สิ่งที่ได้รับเป็นเวลาและความสุขมีมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว มีสิ่งดีๆเกิดขึ้นมากมาย เมื่อเรา มีเวลา ทบทวนตัวเองมากขึ้น

พื้นที่ความสุขในสวนของเตี่ย : ตอน.วิถีลูกชาวสวน




ยามอรุณรุ่งที่มุมป่า ริมชายคาบ้าน

กับเรื่องราวก้าวย่าง อย่างลูกชาวสวน การได้กลับมาส้มผัส หยิบจับด้วยตัวเอง จากแต่ก่อนเรียนหนังสือ เป้าหมายคือ การเรียนจบมีงานการดีๆ ทำ มีเงินเดือนมากมาย ตำแหน่งสูงหน้าที่การงานมีผู้คนนับหน้าถือตา ...

สิ่งเหล่านี้ เป็นความฝัน ความหวังของพ่อแม่ที่มีอาชีพทำสวน ที่ไม่อยากให้ลูกต้องทำสวน อยู่ป่าดงดอย  ทุกวันนี้ ก็มีหลายบ้านที่ยังคงยึดติดกับเรื่องเหล่านี้อยู่

แต่ในความเป็นจริงแล้ว ความสุขที่แท้จริง (ของบางคน) นั่นอาจไม่ใช่ ... การทำงานเป็นลูกจ้าง มีเงินเดือนที่แน่นอนคงที่ เสมอต้นเสมอปลาย มีความหวังรอคอย สิ้นปีมีปรับเพิ่ม มีโบนัส ... อาจจะเป็นสิ่งหลายๆคนต้องการเช่นนั้น แต่สำหรับบางคนแล้ว อาจจะมีสุขน้อย เครียดสูง ด้วยเหตุผลนานา

ดั่งเช่นตัวฉันเอง ที่ระยะหลังของการทำงานจ้างมีความสุขน้อยลง...ฉันจึงต้องผันแปร ตัวเองมาทำงาน ในตำแหน่งกึ่งชาวสวน กึ่งแม่ค้า กึ่งว่างงาน ...

เรื่องราวเหล่านี้ มันเป็นสิ่งที่ต้องเตรียมตัววางแผน ... ไม่ใช่จะเกิดได้ในระยะเวลาสั้น ที่จะทำ มันต้องมีการเตรียมการ เตรียมใจ ว่าหากเราไม่มีเงินจากค่าจ้างที่นายจ้างจ่ายให้รายเดือน เราควรมีรายได้จากที่ไหน...

สำหรับฉันแล้ว การทำงานมีเงินเดือนประจำ กับ การเป็นแม่ค้าขนม มันเริ่มต้น ตามๆกันมา  ระยะหลังจากแต่งงาน มีบ้านเป็นของตัวเอง (เมื่อสิบหกที่แล้ว) ก็เริ่มสะสมอุปกรณ์การทำขนม และฝึกทบทวนเรื่องราวการทำขนมที่ได้เรียนมา และศึกษาเพิ่มเติมด้วยตัวเอง



จนเมื่อได้เวลาที่เหมาะ ๆ เราก็พร้อมจะหยิบจับ หนึ่งสิ่งขึ้นมาเป็นเงินเดือนเลี้ยงชีพของเรา ...

กับการได้เลือก  "กล้วยหิน"  ที่มีในสวนตัวเอง มาเป็นอาชีพ 
จากกล้วยที่มีในสวนของตัวเอง  ระยะหลังจึงต้องเพิ่มกล้วยจากสวนเพื่อนบ้าน ...


วันนี้ ไปซื้อ กล้วย กันค่ะ ตามไปกับรถคันนี้ ... ชื่อ ... " เจ้ารถรั้ว "



ออกเดินทางได้ 



ไปกับ รถรั้ว ...ป้ายหลุด ...มาอยู่ด้านหน้า ... ไม่มีด่านตรวจ รถใช้ในสวนค่ะ 

ไปตัดกล้วย ที่สวนแอ๊ะ-นันต์ ห่างจากบ้านสวนของเราไม่ไกลมากนัก 
จะพาไปชมธรรมชาติ ระหว่างทางกัน 



ธรรมชาติ ... ท้องฟ้า สายลม แสงแดด  วันนี้ฟ้าใส อากาศร้อนไม่มาก
ด้านซ้ายมือคือ ป่ากล้วย กล้วยหิน ที่ชาวบ้านชาวสวนนิยมปลูก  

กล้วยหินแต่ละสวน ยามนี้ที่มีค่ามีราคา ... ไม่มีเส้น ไม่ยินดีปรีดา ไม่มีค่ะ ไม่มีขาย ...



ธรรมชาติ ... ท้องฟ้า มองจากหน้าบ้านของแอ๊ะ 



บ้านนี้เจ้าของใจดี ขายกล้วยให้เรา นานมาแล้ว ...สวนนี้บรรยากาศดี มองลงไปเห็นทิวเขา 



ได้เวลากลับแล้ว ... ครานี้กล้วยไม่มีมาก แต่ไม่เป็นไร คงเพียงพอ เพราะอีกบ้านที่ขายให้เราเพิ่ม


กล้วยหิน จากสวน ที่พร้อม ปอกเปลือก ลงทอดในกระทะ แล้ว ... 


ได้เวลาเที่ยงวันของวัน พอดี

พักผ่อน นอนกลางวันกันสัก นิ๊ด ... 




สิ่งที่หวัง ... 

อยากใช้ชีวิตที่เป็นเช่นนี้มานานแล้ว มีโอกาสจึงเลือกเดิน 

ปัจจุบัน สิ่งที่ได้รับเป็นตัวเงินน้อยกว่าเดิมมาก 

แต่สิ่งที่ได้รับเป็นเวลาและความสุขมีมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว 

มีสิ่งดีๆเกิดขึ้นมากมาย เมื่อเรา มีเวลา ทบทวนตัวเองมากขึ้น  ที่สำคัญมี เวลาให้กับ แม่กับครอบครัว ได้มีเวลาอยู่บ้านแม่มากขึ้น ได้ทำกับข้าว ได้ทำหน้าที่ เก็บกวาดบ้าน  ให้แม่ ...



จาก 2 กุมภาพันธุ์ 2552  ก้าวแรก ของการไม่มีเงินเดือนประจำใช้  

จากวันนั้นถึงวันนี้ 

รวมเวลา สี่ปี

กว่า


กับเรื่องราว กับ ทุกๆ วัน ที่ มี แต่ เรื่อง กล้วย กล้วย เข้า มาใน ชีวิต  .... ตาม "วิถีลูกชาวสวน" ค่ะ 



เล็กๆ ก่อนปิดบันทึกด้วย 

กล้วยที่สุก เหลือ แบ่งปันให้เพื่อนๆแห่งพงไพร 




.....

ขอขอบคุณทุกๆท่านที่ติดตามอ่านบันทึกนะคะ

 .... สวัสดีค่ะ  :)

....Happy Ba ค่ะ 

นารี ชูเรืองสุข 

19 พฤษภาคม 2556

................