เสียงเพรียกจากบ้านเกิด

หลายท่านคงมีโอกาสได้รับรู้ถึงประสบการณ์ในการต้องไปทำงานต่างที่ ต่างถิ่น ห่างคนที่รักและห่วงใยกันมาบ้างแล้ว และสิ่งหนึ่งที่ีทำให้เรา ๆ คิดถึงบ้านเพิ่มมากขึ้น ๆๆ คือ สำเนียงแห่งเสียงเพลงที่สื่อถึงแผ่นดินเกิดเราเอง ผู้เขียนเองก็ไม่ต่างไปจากทุกท่าน เมื่อครั้งที่มีโอกาสได้ไปทำงานใน 3 จว.ชต. ระหว่างปี 50-53 และในที่ ๆ ห่างจากบ้านเกิด ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงแคน เสียงพิณ โปงลาง รึดนตรีอีสานทุกชนิด ความคิดถึงบ้าน คิดถึงทุกคนที่บ้านที่มีอยู่ก็เหมือนได้รับการกระตุ้นให้คละคลุ้งพุ่งกระจายมาครอบครองห้วงคำนึงในจิตใจ พาลจะพาให้น้ำตาคลอเบ้าเอา แต่นั่นก็ทำได้เพียงคิดถึงมากขึ้นเท่านั้น ภาระหน้าที่ยังคงต้องทำต่อไป นี่คงเป็นเสียงเพรียกจากบ้านเกิดที่คอยกระตุ้นเตือนไม่ให้เราลืมเลือนแผ่นดินเกิดกระมัง

ได่ยินเสียงแคนห่าว เป็นลายลองลายล่อง ใจอ้ายคึดฮอดน้อง นางหล่าผุอยู่ไกลเด้น้อ

ไผสิตุ้มน้อยอ่อนยามนอน ไผสิสิหาบสิคอนหน่วยกระบุงนำก้น ไผสิพานางหม่นพงหนาป่าใหญ่ ไผสิไปอยู่ใกล้ยามนางน้องอ่อนแอ เด้นางเอ้ย

ให่อดสาเด้อหล่า คองคอยอ้ายต่าว อดสาคอยมื้อนั้น ยามอ้ายได่ต่าวคืนเด้อนาง.......เอ้ย