เมื่อได้อ่านบันทึก ทำไม?ผู้มีความรู้และมีประสบการณ์ในชีวิตถึงเลือกเข้ามาเขียนสิ่งที่อยากเขียน...ทิ้งไว้ที่นี่ ของคุณแสงแห่งความดี

   คุณแสงทิ้งประเด็นคำถามได้น่าสนใจและเป็นแรงบันดาลใจให้ผมได้เขียนบันทึกนี้

   และเป็นความเห็นตรงกับผู้เขียนที่บล็อคเกอร์หลายๆท่านได้ห่างหายไปอย่างน่าเสียดาย บางท่านก็แวะเวียนมาห่างๆ ซึ่งในบันทึกของท่านก็เต็มไปด้วยสาระที่ให้ผู้มีความรู้น้อยอย่างผู้เขียนนี้ได้ค่อยๆเรียนรู้ไปในตัว

   สำหรับตัวผู้เขียนเอง ช่วงแรกๆที่เข้ามาอ่าน มาร่วมเขียน รู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กมาก จนไม่คิดจะแทรกตัวเข้าไปแบ่งปันความรู้ ประสบการณ์ในสิ่งที่ตัวเองมี(อยู่น้อยนิด)

   เพราะบ้านหลังนี้ในสายตาของผู้เขียน เป็นบ้านที่เต็มไปด้วยผู้มีความรอบรู้ มีคุณวุฒิสูง มีประสบการณ์ตรง มีความเสียสละ ซึ่งบางเรื่องที่ผู้อ่านอ่านไปด้วยการเรียนรู้ที่เชื่องช้า และยากเกินกว่าจะเข้าใจได้

    แต่นั่นก็ทำให้ผู้เขียนได้เรียนรู้ ได้ความรู้ ได้เห็นสิ่งดีๆ ความรู้ใหม่ๆ ที่ท่านทั้งหลายได้แบ่งปันมาให้อ่าน อย่างมากมายเกินจะขอบคุณและช่อดอกไม้จะมอบให้

   แต่ด้วยความเมตตาและกำลังใจจากผู้ใหญ่หลายๆท่านและกัลยาณมิตรทุกๆท่าน ทำให้ผู้เขียน เขียนในสิ่งที่ตัวเองมี( แม้จะน้อยนิดก็ตาม) แต่ผู้เขียนก็ใช้ความกล้าที่จะแบ่งปันความเป็นไป เปลี่ยนไป ของสรรพสิ่งภายนอกรอบๆข้าง หรือแม้กระทั่งภายในของผู้เขียนเอง

   เพราะนั่นคือตำราที่ธรรมชาติหรือธรรมะ ที่ได้มอบให้เราทุกคนแสวงหากับมัน เรียนรู้ รับรู้กับมัน ไม่ใช่หรือ?

   และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผูเขียนได้คิดและเขียนต่อไป หลังจากที่หลายๆครั้งได้ห่างหายไปเป็นช่วงๆ

   ไม่ว่าจะเป็นบทกวีที่เขียนไม่รู้จบ หรือเรื่องราวชีวิตหนุ่มโรงงานที่ผ่านไปวันๆ หรือความคิดขัดแย้งภายในจิตของตัวเอง หรือเรื่องราวรอบตัวที่เข้ามาให้เห็นความเป็นไปต่างๆในแต่ละปัจจุบันขณะของการมีชีวิต

   ก็พอจะแบ่งปันให้กัลยาณมิตร เพื่อตอบแทนความรู้ ประสบการณ์อันทรงคุณค่า ความปารถนาดี ความมีน้ำใจและกำลังใจจากกัลยาณมิตรทุกๆท่านได้บ้างไม่มากก็น้อย

      ขอขอบคุณกัลยาณมิตรอีกครั้งด้วยความจริงใจ

.................................

    พ.แจ่มจำรัส

18 เมษายน 2556