ท่านเคยเสียใจจากความปรารถนาดีไหม?
โจทย์นี้ ข้าพเจ้าอยากขอเชิญชวนท่านผู้อ่านร่วมตีความไปด้วยกัน 
จากเหตุการณ์ วันที่ 14-15 เมษายนนี้
ซึ่งข้าพเจ้ามีโอกาสได้ติดตามกัลยาณมิตรท่านหนึ่ง
ไปเป็นนักเรียน ป.1 วิชาชีวิต ที่สำนักปฎิบัติธรรมดอยภูโอบ อ.แม่ริม จ.เชียงใหม่



หตุการณ์ที่ 1 : งูบนเลนซ้าย

ขณะอยู่ที่ดอยภูโอบ ข้าพเจ้ากับกัลยาณมิตรเดินลงไปวัดพระพุทธบาทสี่รอย
ระหว่างทาง เจองูสีน้ำตาลตัวเล็กชูคอบนถนนเลนซ้าย
ด้วยความกลัวว่ามันจะถูกรถทับ จึงจะเขี่ยให้มันหลบ
แต่หนึ่งในกัลยาณมิตรติงว่า มันอยู่นิ่งไม่หนีคนแบบนั้นอาจเป็นงูพิษก็ได้ 
แทนที่จะเขี่ยมัน  เราจึงบอกรถที่ผ่านมาคันหนึ่งให้หลบเข้าเลนขวา
แน่นอนว่า เราไม่สามารถอยู่บอกรถทุกคันให้หลบงู
เพราะเราก็ต้องเดินหน้าต่อไปยังจุดหมาย
.


##

เหตุการณ์ที่ 2 : คนเมากลางถนน
หลังจากเดินเจริญสติ ที่วัดพระพุทธบาท จนถึง 2 ทุ่ม
ข้าพเจ้าและกัลยาณมิตรหญิงอีกสองท่าน เดินกลับที่พักด้วยทางสายเดิม
คราวนี้งูตัวเก่า หายไป (โล่งใจที่ไม่เห็นมันแบนติดถนน)
แต่กลับมีผู้ชายเมา นอนบ่นพึมพำกลางถนน
พวกเราลังเลใจว่าควรเดินเข้าไปดูหรือไม่
กัลยาณมิตรท่านหนึ่งเกรงว่าจะเมายา
จึงชวนกันกลับไปตั้งหลักที่วัดใหม่ พร้อมชวนพี่ผู้ชายเดินมาด้วย
แต่กลับมาอีกที ชายคนดังกล่าวก็หายไปแล้ว
.


##

เหตุการณ์ที่ 3: คนไข้เยี่ยมบ้าน
ขณะที่กัลยาณมิตรท่านหนึ่งขับรถมาส่งข้าพเจ้าที่บ้าน
ระหว่างทางลงดอย มีฝูงหมูป่ามาตั้งด่านขออาหาร
(หมูป่าเหล่านี้ ชาวบ้านนำมาปล่อย ไม่มีใครทำร้าย)


.
ก็พอดีมีโทรศัพท์จากญาติผู้ป่วยที่ข้าพเจ้าเคยไปเยี่ยมบ้าน
ถามด้วยความเกรงใจ ว่าผู้ป่วยมะเร็งตับ
ทานอาหารไม่ได้ อาเจียนเป็นน้ำดี ปนลม จะพาไปโรงพยาบาลก็ไม่ยอม
ข้าพเจ้ารู้สึก 'จนใจ' ที่ได้แต่เพียงแนะนำให้มาโรงพยาบาล
เพื่อดูว่า เป็นลำไส้อุดตัน หรือไม่
ข้าพเจ้าวางโทรศัพท์ด้วยจิตใจสั่นคลอน
'เราน่าจะทำอะไรได้มากกว่านี้' - 'ทำไม่เราไม่มี Hospice..' 'ทำไมเราไม่มีทีม on call.."
กัลยาณมิตร รับฟังข้าพเจ้าระบาย แล้วตั้งคำถาม
"ถึงแม้เราไปที่บ้านเขา แล้วสถานการณ์นี้เราใช่คนที่ช่วยเขาได้ดีที่สุดหรือ"
"เธอจะทุกข์ทำไม ในเมื่อเราเอาผู้ป่วยเป็นศูนย์กลาง?"
..
ข้าพเจ้าฟังแล้วต้องทวนคำถามในใจ
'นั่นสิ ใครกันแน่ที่เราเอาเป็นศูนย์กลาง 
 ...เราปรารถนาให้เขามีสุข จบแค่นั้น
หรือแฝงด้วยปรารถนาให้คนอื่นยอมรับตัวตนเราด้วย..'


###

"มีเมตตาต่อเขาผู้เป็นทุกข์ นั้นดีนัก แต่อย่าลืมเมตตาตน
ตนเองปล่อยให้ใจตัวเองเป็นทุกข์ เพราะเมตตาเขา
ไม่มีอำนาจใด จะไปสู้กับอำนาจกรรมของใครได้ 
เมื่อเชื่อในเรื่องอำนาจกรรมเช่นนี้...
ใจที่มีเมตตา ก็จะเป็นการมีเมตตาอย่างถูกต้อง อย่างมีปัญญา 
ไม่พาใจตนเองไปสู่ความเร่าร้อน ด้วยเมตตาที่ไม่ถูกต้อง"
           สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก



"เมตตาที่ถูกต้อง พึงเข้าใจด้วยว่า
สัตว์มีกรรมเป็นของตนเอง
สัตว์ต่างดิ้นรนเพื่อระบายทุกข์
ตราบใดที่เรามีสังขาร สิ่งที่เราพึงกระทำ
คือเบียดเบียนผู้อื่นให้น้อยที่สุด"

           พระอาจารย์ไพโรจน์อภิปุญโญ จากสำนักปฏิบัติธรรมวัดป่าหิมพานต์ อ.วังสะพุง จ.เลย