ผมมาประชุมที่จังหวัดบุรีรัมย์...เมื่อวานนี้...

ระหว่างทางจากบ้านถึงบุรีรัมย์...ผมเห็นป้ายบอกทาง "อำเภอพิมาย"...

เข้าไปอีกสักประมาณสี่สิบกิโลเมตร...ผมกะในใจว่า...ขากลับต้องไปแวะหากัลยาณมิตรแห่งบ้านโกทูโนว์

หญิงสาวผู้เก่งกาจ...จอมอึด...ผู้ไม่ยอมหยุดนิ่ง...และบ้าพลัง...

โชคดีที่เลิกประชุมเร็ว...บ่ายแก่ๆ ก็สามารถเดินทางสายอำเภอชุมพวง-พิมาย

ไม่น่าเชื่อว่า...เส้นทางจะสวยงาม...ร่มเย็น...สองข้างทางมีต้นไม้เป็นแนวยาวๆ

กิ่งก้านเขียวสด...ต้านทานแสงแดดกล้ายามฤดูร้อน


ผมไม่ได้นัดคุณโจ้...ชลัญธร เลย...เพราะตัวเครื่องมือถือของผมพัง...ทำให้รายชื่อที่บันทึกไว้หายหมด

ในใจก็กลัวว่า...คุณโจ้จะอยู่ไหม เพราะเห็นออกหมู่บ้าน หรืออาจจะไปประชุม

แต่ตั้งใจมาเยี่ยมเยือนมาเลยดีกว่า....

พอเข้าถึงตัวอำเภอ...ผมรู้สึกถึงความีมนต์ขลังของพิมาย

ไม่แปลกเลยที่ชัยภูมิแห่งนี้...จะเป็นที่ตั้งของปราสาทพิมาย

เพราะอุดมสมบูรณ์ไปด้วยห้วย หนอง คลอง บึง ที่มองแล้วชุมฉ่ำไปด้วย "น้ำ"



พอมาถึงตัวตลาด...ในกลางตัวอำเภอ...ผมก็มองเห็นตัวปราสาทพิมายที่เด่นสง่า

ผู้คน...รถรา...มากมาย เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว



ผมต้องจอดรถถามเส้นทางไปโรงพยาบาลเป็นพักๆ

ด้วยความงงงวยของผมเอง...กับสี่แยกไฟแดง...ที่มีมากมาย...ให้เลี้ยวขวาเลี้ยวซ้าย

ห่างจากตัวตลาด...

ผมก็เห็นโรงพยาบาลพิมาย....หรูหรามากครับ...จนไม่เชื่อว่า...เป็นโรงพยาบาลระดับอำเภอ


ผมจอดรถไว้หน้าอาคาร...แสงแดดยังร้อน...แต่เข้าไปตัวตึกกลับเย็นสบาย

ผ่านห้องสมุด...ได้ใจผมไปแล้วครับ

ถามคุณพยาบาลที่เดินสวนทาง...ว่า คุณโจ้ ทำงานที่ไหน

ก็เลยรู้ว่า...ทำงานที่แผนกผู้ป่วยนอก....

ผมเดินเข้าไป...เวลาประมาณบ่ายสี่โมงกว่าๆ แล้ว...ผู้คนบางตา

แต่เดินเข้าไป...ผมเจอคุณโจ้...คุณโจ้ ร้องลั่น...

ผมก็ดีใจที่ได้เจอ...เพราะไม่ได้นัดไว้

คุณโจ้...พาไปดื่มน้ำ...บอกว่า...วันนี้มีกัลยาณมิตรในบ้านมาหาถึงสองคน

เป็นวันที่ดีมากมาย...

แล้วก็พาผมไปไหว้พระประจำโรงพยาบาล อยู่ชั้นบน

เป็นบรรยากาศที่มีสุขมากครับ

พวกเราไถ่ถามเรื่องราวระหว่างกัน...

ผมรู้สึกนับถือในมุมบวกของคุณโจ้ในการใช้ชีวิต

การใช้เวลาในการสร้างสรรค์งาน...นวัตกรรมด้านสุขภาพ....มากมาย (มากมายยกกำลังสอง)

เพื่อตนเอง....และผู้รับบริการ

ในท่ามกลางปัญหาสุขภาพที่รุมเร้า

เสียงหัวเราะ...คำพูด...ความคิด...ทำให้ผมคลายและเบาบาง

ความกังวลและความห่วงต่อชีวิตที่เป็นอยู่ผ่านเรื่องราวในบันทึกของคุณโจ้

เวลาผ่านไป...อย่างไม่รู้ตัว...

คงเป็นเพราะได้พูดคุยกับกัลยาณมิตร...จะว่าแปลกหน้าก็แปลก...

แต่ด้วยเพราะบ้านโกทูโนว์...ทำให้ผมเชื่อว่า...ทุกท่านที่เป็นเพื่อนกับผม

คงรับผมได้...และเป็นเพื่อนกันได้

ไม่นาน...เด็กหญิงสาว...นางฟ้าตัวน้อยๆ ก็มาสมทบ

"น้องไจ่ไจ๋"  เป็นเด็กร่าเริง และเป็นธรรมชาติ...

ผมกับน้องไม่เคยรู้จักกัน แต่ผมแอบเขินถึงมากที่สุด 

ที่น้องมาหอมแก้ม เพราะลูกชายเขาไม่ได้ทำนานแล้ว...ที่ผมลูบแก้มผม เพราะกลัวน้องเค็มแก้ม

เป็นวันที่ผมมีความสุขมากๆ

และคิดว่า..จะเติบโตไปด้วยกัน...กับบ้านโกทูโนว์

ที่อบอุ่นและเต็มด้วยมิตรสหาย

กัลยาณมิตรผู้มีหัวใจแห่งการแบ่งปันทุกท่านครับ