ชีวิตยังมีหวัง ถ้าร่วมช่วยกัน
เคยให้การรักษาผู้ป่วยรายหนึ่งที่หอผู้ป่วยใน ตอนนั้นทราบว่าผู้ป่วยคนนี้อ่อนแรงร่างกายท่อนล่างช่วยเหลือตัวเองได้น้อย เมื่อผมได้เข้าไปเจอเขา จำได้ว่าไม่ต้องซักประวัติถามคำถามมาก เขาเล่าให้เราฟังหมดทุกอย่าง เขาอายุ 51 ปี จบการศึกษาชั้น มัธยมต้น ก่อนที่จะไม่สบายทำงานรับจ้างอยู่ มีรายได้ต่อเดือน ประมาณ 1 หมื่นบาท ปัจจุบันอยู่กับครอบครัวโดยมีภรรยาให้การดูแล มีลูกทั้งหมด 6 คน ประวัติการเจ็บป่วยนั้นเกิดจากอุบัติเหตุขณะทำงาน 
รถจักรยานยนต์ที่ขับชนกับรถยนต์ วันนั้นเขาถูกนำส่งโรงพยาบาลเราด้วยความรวดเร็ว ตอนนั้นเขารู้สึกสะลึมสะลือ และปวดไปทั้งตัว ขณะที่ถึงโรงพยาบาลเขาเริ่มได้สติกลับคืนมา จำได้ว่าหมอและพยาบาลตั้งใจทำงานเป็นอย่างมาก มีพยาบาลคนหนึ่งอยู่ข้างและคุยกับเขาตลอด ทำให้ความกลัวที่มีตอนนั้น ลดลงไปได้เยอะ ต่อจากนั้นเขาได้ถูกส่งตัวไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดหลังจากอาการทั่วไปเริ่มดีขึ้น ก็พบว่าความสามารถในการช่วยเหลือตัวเองของเขาลดลงขาสองข้างไม่สามารถขยับได้ มีแต่อาการตึงชา และหนักไปหมด หลังจากรักษาตัวไปนานเกือบเดือน ขาสองข้างเริ่มขยับได้ มีอาการตึงและกระตุกที่ขาเป็นบางครั้ง เขายังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ซ้ำยังไม่สามารถควบคุมปัสสาวะอุจจาระได้ด้วย เมื่อแข็งแรงมากขึ้นหมออนุญาตให้กลับบ้านได้ ต่อมาขณะที่อยู่ที่บ้านเริ่มมีแผลกดทับที่สะโพกเกิดขึ้นด้วย
ได้เจอกับเขาครั้งแรก เขาเข้ามารักษาด้วยอาการอ่อนเพลียและมีไข้สูง ตอนแรกที่มาไข้สูงมาก จากที่อยู่บ้านนั้นอาการไม่ค่อยดีมา 3 วัน แต่พอมาอยู่ที่โรงพยาบาลเพียงคืนเดียว อาการไข้ที่มีก็ลดลงอย่างรวดเร็ว พยาบาลให้การดูแลดีมากพูดจาเพราะ ทำให้รู้สึกเป็นกันเอง จะทำอะไรก็ขออนุญาตก่อน สามารถขอความช่วยเหลือพยาบาล
ทุกเรื่อง เพราะบางครั้งคนที่มาดูแลไม่อยู่ พยาบาลมาเปลี่ยนผ้าให้โดยไม่รังเกียจทำให้รู้สึกเหมือนญาติน้องมาดูแล บางทีลูกที่ตามมาดูพ่อเล่นเสียงดังวุ่นวาย พยาบาลก็ไม่ว่าอะไร เขาบอกว่าพยาบาลเข้าใจเด็กดีไม่ได้แสดงความรำคาญใจ
ต่อมาได้มีโอกาสมาเยี่ยมผู้ป่วยคนนี้ที่บ้านของเขาหลังจากที่เข้าแผนเยี่ยมบ้านไว้ในโครงการโอสถสภา ทีมงานจากศูนย์เยียวยาฯของเราไปกันทั้งหมด 4 คนด้วยกัน ท่านปลัดอำเภอประจำตำบลคอลอตันหยง พยาบาลจากที่ รพ.สต.คอลอตันหยงที่รับผิดชอบ 1 คน รวมทั้งเจ้าหน้าที่ อบต. รวมทั้งผู้ใหญ่บ้าน มากันอย่างพร้อมเพรียงที่บ้านผู้ป่วย ทางเข้าบ้านของเขาไม่ได้ลำบาก แต่บันได้ขึ้นบ้านค่อนข้างลำบากมากทีเดียว ผู้ป่วยอยู่ชั้นบนด้วย ตัวผู้ป่วยต้องนอนบนเก้าอี้นอนหรือบางครั้งที่ฟูกบนพื้น หลังคาบ้าน
ยังมีรอยรั่วหลายแห่ง ทุกครั้งเวลาที่ฝนหนัก ต้องย้ายผู้ป่วยหนีฝนเสมอ และบ้านหลังนี้ยังไม่มีห้องน้ำสำหรับขับถ่ายอย่างถูกสุขลักษณะ ใต้ถุนบ้านเป็นพื้นเลน มีโอ่งน้ำสองใบข้างบันไดขึ้นบ้านสำหรับอาบน้ำและตักน้ำเพื่อใช้ในแต่ละวัน ขณะนั้นที่บ้านมีภรรยา แม่ของภรรยา และลูกชายคนเล็ก 1คน วันนั้นเราตกลงให้การช่วยเหลือเรื่องการประกอบอาชีพของภรรยา และให้สื่อเกี่ยวกับการดูแลฟื้นฟูร่างกายที่บ้านแก่ญาติผู้ป่วยเพื่อช่วยเรื่องการฟื้นฟูรางกายให้ผู้ป่วยอย่างต่อเนื่องที่บ้าน
ตอนนี้ครอบครัวนี้ได้รับการดูแลเรื่องสุขภาพเรื่องผู้ป่วยเป็นอย่างดี ทางศูนย์เยียวยาฟื้นฟูสุขภาพจิตและกายภาพบำบัด โรงพยาบาลหนองจิก ยังคงเยี่ยมอย่างต่อเนื่องเพื่อประเมินอาการและ
ให้คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วย ทางโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลคอลอตันหยงได้มาช่วยทำแผล และโครงการจากโอสถสภาให้การสนับสนุนเรื่องร้านค้าสำหรับขายของให้กับภรรยาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว รวมทั้งปลัดอำเภอประจำตำบลได้ให้ความช่วยเหลือประสานงานกับกาชาดจังหวัดเพื่อขอการสนับสนุนงบประมาณสำหรับซ่อมหลังคาบ้านให้กับผู้ป่วยด้วยซึ่งอยู่ในระหว่างการดำเนินการ
อังคณา วังทอง พยาบาลวิชาชีพชำนาญการ (APN สาขาการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต)
รุชดี หวันตะหา กายภาพบำบัด
