คนเราสมัยนี้มักจะมีความเครียดและไม่รู้จักการทำลายความเครียดให้หมดไป  หลายๆคนหาทางออกให้กับตนเองในทางที่ผิดๆ  และไม่สร้างสรรค์  เกิดความเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สินตามข่าวที่เคยพบมา


หลายๆคนหาทางออกให้กับตนเองในระยะเวลาที่เครียด  นับว่าเป็นคนที่โชคดีที่รู้จักหาความสุขมาแทนที่ความทุกข์ให้กับตนเองได้


เราทุกคนปฏิเสธความทุกข์ที่มารุมเร้าเราไม่ได้  แต่เรารู้จักหาความสุขให้ตนเองมิใช่หรือ


บางคนคิดว่ากาหาทางออกให้กับตนเองแบบนี้ดีที่สุดแล้ว  แต่ตรงกันข้ามวิธีนี้อาจนำพาความทุกข์มาให้กับเขาอย่างมากมายกว่าเดิมเสียอีก


บางคนเมื่อมีความทุกข์  เขาจะเกิดความเครียด  แต่เขาจะวางเฉย  ไม่ไขว่คว้าอะไรมาเพิ่มเติมอีก และอยู่กับความทุกข์ต่อไป  จนกลายเป็นความเคยชินกับความทุกข์นั้นๆ


มีพี่ชายครูอ้อยท่านหนึ่ง ชื่อ ครูบาสุทธินันท์ ปรัชญ์พฤกษ์  บอกกับครูอ้อยว่า  หากเราเป็นโรคร้ายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้  ก็ขอให้อยู่กับความทุกข์นั้นๆ  อย่าประนีประนอม  ไม่เบียดเบียนกัน  เราก็จะมีชีวิตยืนนาน  อย่าไปทำร้ายเขา  เพราะการทำร้ายเขาก็เท่ากับทำร้ายตัวเองด้วย


เด็กๆสมัยนี้มีความทุกข์เล็กๆน้อยๆก็คิดว่าเป็นทุกข์ใหญ่โต  หาทางแก้ไขไม่ได้  กลับหาทางออกที่ผิดร้ายแรง  เกิดเป็นเรื่องที่ร้ายแรงยิ่งขึ้น  


เพราะอะไรเขาถึงตัดสินใจฆ่าลูกของตัวเองและฆ่าตัวเองตายตาม  ทำไมเขาจึงโยนหลานทิ้งแม่น้ำ  และอะไรหลายๆอย่างตามข่าวแต่ละวัน  ด้วยคิดไม่ตก  หรือหาทางออกไม่ได้  แต่ทุกทางที่เขาตัดสินใจนีมีแต่เรื่องไม่ดีทั้งสิ้น


อย่างง่ายๆที่ครูอ้อยพบ  คือ การอ่าน  ครูอ้อยชอบอ่านอนุทิน  ในเว็บไซต์ gotoknow  โดยเฉพาะ  อนุทินของอาจารย์ Wassawat Deemarn  ที่เขียนบทประพันธ์ได้หวานซึ้ง  อ่านแล้วมีความสุขทุกครั้ง  นี่เป็นวธีการเรียนรู้ด้วยการหาความสุขอย่างง่ายๆของครูอ้อย