วันเสาร์ที่ยี่สิบสี่ เดือนกุมภาพันธ์...
ทิมดาบรบเร้าให้ผมพามาที่อำเภอเชียงคาน..จังหวัดเลย...
อำเภอที่เป็นเมืองโบราณ...มีการอนุรักษ์ศิลปะและวัฒนธรรมดั้งเดิมเอาไว้
ผู้คนที่นี้น่ารัก...ยิ้มแย้มแจ่มใส...
หลงเหลือกลิ่นอายของธรรมชาติ...มองไปข้างหน้า...สายน้ำโขงขีดเส้นกั้น
ระหว่างเมืองไทย และเมืองลาว...ที่ทิมดาบใฝ่ฝันไปเยือนเสมอๆ
พอกับที่เชียงคานที่ทิมดาบผูกพันมาก...จนอยากย้ายมาเรียนที่นี้...
เมื่อมีเวลาว่างตรงกันระหว่างผม ภรรยา และทิมดาบ
ผมก็พากันมานอนที่นี้...ตื่นเช้า...ใส่บาตรข้าวเหนียวหน้าบ้าน...แล้วค่อยกลับภูเขียว
เพราะที่ภูเขียว และเชียงคาน...ระยะทางไม่ได้ห่างไกลกันมากมายเลย
เมื่อมาเชียงคาน...ทิมดาบจะเตรียมจักรยานคันโปรด และที่สูบลมไปด้วย...
จะถีบลัดเลาะไปรอบๆ เมือง...เหมือนนักท่องเที่ยวหลายท่านที่ทำกิจกรรมนี้
แวะดูต้นไม้...สะพาน...ก้อนหิน...สถานที่ต่างๆ ที่มีศิลปะดั้งเดิม และประยุกต์บ้าง
ผ่านโรงเรียน ห้องสมุดประชาชน สถานีตำรวจ....ทิมดาบก็สังเกตและซักถาม
ผมก็ตอบความสงสัยใคร่รู้ของลูก...เท่าที่รู้
เมื่อผ่านมาที่โรงพยาบาลประจำอำเภอที่นี้...ทิมดาบสงสัยว่า ทำไมสงบเงียบ...มีรถจอดนับคันได้
ต่างจากโรงพยาบาลอำเภอของเรา...คึกคัก..รถราจอดกันมากมาย เหมือนมีงานประจำปี...ในทุกๆ วัน
ผมสังเกตก็เห็นด้วยกับการสังเกตของทิมดาบ
ผมเลยตั้งคำถาม และสมมติฐานให้ลูกว่า...อาจเป็นเพราะผู้คนใกล้ธรรมชาติ
และมีกิจกรรมให้ทำกัน เช่น เป็นเจ้าของโฮมสเตย์...เจ้าของธุรกิจ...ขายอาหาร
เสื้อผ้า..เครื่องประดับ...ของพื้นเมือง...
เอาไว้มีเวลาน่าจะมีการเก็บข้อมูลอย่างมีระบบ (เล็กๆ) ตอบคำถามเหล่านี้ของทิมดาบได้
ใช้เวลากับการถีบจักรยานมาพอสมควรมากแล้ว...ห้าโมงเย็นกว่าๆ แล้ว
แม่พ่อพ่อค้า...เริ่มวางสินค้ามาขาย...เรียงรายสองข้างถนน
และจักรยานก็ไม่ควรผ่านเข้ามาบริเวณนี้..."ตลาดคนเดิน." ตอนค่ำคืน...
ทิมดาบรีบพาตนเอง...กลับบ้านในเร็วที่สุด...แวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้ง
ผมมองการครุ่นคิด และเติบโตของลูกชาย
เมื่อตอนลูกตั้งไข่ เขาก็ครุ่นคิดอีกอย่าง...
เมื่อตอนหัดเดิน...วิ่ง...และถีบจักรยาน...เขาก็ครุ่นคิดอีกอย่าง...
ผมสังเกตถึงการเปลี่ยนแปลงของลูก
สังเกตถึงการเปลี่ยนแปลงของตัวผมเอง
และสังเกตถึงการเปลี่ยนแปลงของ "เชียงคาน"
น่ารักมากๆๆนะคะ น้องทิมดาบ
การเปลี่ยนแปลงเกิดกับทุกสรรพสิ่งค่ะ....ครูนกก็สังเกตพบเช่นกันค่ะ
พยายามเรียนรู้อยู่กับการเปลี่ยนแปลงให้เป็นไปในทิศทางเสริมแรงซึ่งกันและกัน
...หลานชายของป้าเปิ้น...หล่อจังเลย..ครับ ....
หนุ่มน้อยค่อยเติบใหญ่..ให้กำลังใจค่ะ..
ทุกสรรพสิ่งย่อมมีการเติบโต และเปลี่ยนแปลงเสมอค่ะ
พี่หวังไว้ว่า สักวันคงมีโอกาสไปเยือนเชียงคาน
....แค่มีความฝัน และความฝัน ก็มีความสุขแล้ว ใช่ไหมคะ....
ระลึกถึงเสมอค่ะ
นำภาพพระประธานวิหารใหญ่ วัดพระฝางสวางคบุรีมุนีนาถ บ้านพี่ที่อุตรดิตถ์มาฝากให้ชมค่ะ
ท่าทางน่าสนุกมาก
น้องทิมดาบต้องชอบเชียงคานแน่ๆเลยครับ