ฝนเอยทำไมจึงตก...ฝนมันตกเพราะว่ากบมันร้อง

               เสียงเพลงกล่อมเด็ก...ลูกชายตัวน้อย ๆคนเล็กของผม...ช่วงนี้มักจะตื่นขึ้นมาแล้วลุกนั่งร้องไห้...เพื่อให้อุ้มเดินทั่วห้องข้าง ๆเตียงนอนไม่พ่อก็ต้องแม่ช่วยกัน...คือคนหนึ่งอุ้มอีกคนหนึ่งก็ออกมาชงนมขวด...ช่วงใกล้สว่าง...

                 ขณะจะทำให้เจ้าตัวน้อยให้เงียบเสียงก็ต้องกล่อมด้วยหลายเพลง...เพื่อจะให้ลูกดื่มนมขวดนั้น...มีเพลงหนึ่งที่แม่ของลูกกล่อม...ผมฟังแล้วสะกิดใจคือ...

                   ฝนเอยทำไมจึงตก...ฝนมันตกเพราะว่ากบมันร้อง...กบเอยทำไมจึงร้อง...กบมันร้องเพราะว่าท้องมันปวด...ท้องเอยทำไมจึงปวด...ท้องมันปวดเพราะว่าข้าวมันดิบ...ข้าวเอยทำไมจึงดิบ...ข้าวมันดิบเพราะว่าฟืนมันเปียก...ฟืนเอยทำไมจึงเปียก...ฟืนมันเปียกเพราะว่าฝนมันตก...ฝนเอยทำไมจึงตก...ฯลฯ ฮา ๆ เอิก ๆ 

                      คือผมชื่นชมคู่ใจอยู่ลึก ๆว่าชั่งหาคำมาร้องกล่อมได้ดีจริง ๆครับ...อันที่จริงเพลงนี้ก็คือ  หลักธรรมที่ชื่อว่า  ปฏิจจสมุปบาทนั้นเองครับ

                    และข้อคิดวันนี้คือ  มะนาวดีที่มันเปรี้ยว...มะพร้าวดีที่ความมัน ...พริกดีที่มันเผ็ด...สะเดาดีที่มันขม...น้ำตาลดีที่มันหวาน...เกลือดีที่มันเค็ม...และคนดีที่จิตใจ...ครับผม.