ความตายเกิดขึ้นได้เสมอ ...ขออย่าประมาท

ตั้งแต่เกิดมาจำความได้ว่า ตอนเป็นเด็กข้าพเจ้ามีโรคภัยไข้เจ็บ ไอออกมาเป็นเลือดแทบทุกวัน คอก็อ่อน เดินไม่ค่อยได้ ได้แต่ไปหาหมอตลอดเวลา จนทำให้พ่อแม่ลำบากเหลือเกิน จนมีคนมาพูดว่า ไม่รอดแน่ โอกาสตายมีเยอะแน่ๆ จนมาถึงวันนี้ มีคนบอกว่า นึกว่าตายแล้ว ทำไมโตขึ้นมาได้ขนาดนี้ล่ะ

ข้าพเจ้าง่วงนอนหน้าลงไปกับกองไฟที่น้ากำลังหุงข้าวในยามเช้าวันหนึ่ง....

ข้าพเจ้าหัวเข่าหัก ตอนเด็ก ตอนตำข้าวกับน้า.....

ข้าพเจ้าตกจากที่เก็บข้าว หัวกระแทกใส่ตอไม้  2 ครั้ง เกือบตาย....

ข้าพเจ้าเจอน้ำฝ่ายดูดลงที่ทราย 3 ครั้ง เกือบตาย....

ข้าพเจ้าถูกเพื่อนกดจมลงกับน้ำหายใจไม่ได้ เกือบตาย...

ข้าพเจ้าเจอเพื่อนโยนมีดอีโต้มาถูกใส่คอ เกือบตาย....

ข้าพเจ้าถูกรถชน  3 ครั้ง โชคดีที่ยังรอดตาย

ข้าพเจ้าตกจากยอดเจดีย์ 3 ครั้ง โชคดีที่ยังรอดตาย

ข้าพเจ้าถูกระเบิดที่เขาทำขึ้น แรงปะทะ ทำให้เจ็บหนักไม่เบาฯลฯ เป็นต้น

เลยไม่รู้ว่าความตายของข้าพเจ้าจะมาเยือนเมื่อไหร่ เมื่อเป็นเช่นนี้ เราก็แค่อย่าประมาทกับชีวิต ดังนั้นคนเราทุกคนอาจประสบพบเจอกับเรื่องราวต่างๆในชีวิต บางทีก็แค่มากล่าวเตือนสติตนเองไว้ เผื่อวันหนึ่งเราได้ตายไปจริงๆ เราก็ตั้งอยู่ในความไม่ประมาทคือ ตั้งอยู่ในความดีเท่าที่เราทำได้ ก็เพียงพอ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน คาเซดาไฮกับการทำงานเพื่อสังคม



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

ชีวิตนี้ไม่เที่ยงเหมือนเมฆฤดูใบไม้ร่วง...

เมื่อมองความเกิดดับของสรรพสิ่งก็เหมือนกับมองจังหวะการร่ายรำ...

ชีวิตนี้เสมือนฟ้าแลบในท้องฟ้า...

โถมถั่งเหมือนลำธารไหลจากเขาสูงชัน...

ใช่แล้วครับ

เขียนเมื่อ 

จริงด้วยครับ ต้องไม่ประมาท ตอนเด็กๆผมรับจ้างขึ้นมะพร้าว ฟันทางมะพร้าวไปพาดสายไฟฟ้าแรงสูง 

ไฟฟ้าแรงสูงช๊อท แต่ไม่ตายเหมือนกันครับ