เรียนจนเบลอ   ยามเช้าวันนี้...ผมสนุกอยู่กับงาน...ผู้บังคับบัญชาเรียกคุยแล้วก็มอบหมายงาน...สายหน่อยก็พบนิสิต ป. เอก  กรณีมาส่งงานตามที่ได้รับมอบหมาย...บางรายก็ต่อรองเก่งมาก...ขอยืดเวลาส่งงานออกไป...บอกว่าไม่ไหวช่วงนี้งานเยอะ....

                บางรายต้องถึงกับเข้าโรงพยาบาล...ดันไปพบอาจารย์อีกท่านหนึ่งเข้าโรงพยาบาลเหมือนกัน  เมื่อนิสิตเจอก็ถาม อ.ว่า  อ. เป็นโรคอะไรคะ...เป็นโรคชรา...อ. ตอบ  ฮา เอิก ๆ  ก็เลยขำกันในวงสนทนาที่ทำงานของผม...

               นิสิต ป. เอก  อีกท่านหนึ่งก็บอกว่า...งานเยอะมากเมื่อไหรจะหมดกรรมส่งรายงานสักที...ตอนนี้สมองไม่รับแล้วเบลอ...ตอนนี้หลงลืม...แล้วคุยสนุก ๆว่า...เคยเอารีโมทใส่ไว้ในตู้เย็นบ้าง...ขณะกินมะม่วง...ก็ขว้างมีดทิ้งแต่เก็บเม็ดมะม่วงแทน...

                 เอาโทรศัพท์ทำเป็นรีโมท...เอารีโมทโทรหาเพื่อน...เวลาตื่นเช้ามา...บีบยาสีฟันใส่บนฝาครอบแล้วสีฟัน...คือมันเบลอ...หลงลืม...แล้วบรรดาเพื่อน ๆนิสิตเหล่านั้นก็หัวเราะกัน...สนุกสนานมากครับ...ผมมองว่าคงมีส่วนจริงอยู่บ้าง...

                   แต่ถ้าเป็นอาการหนักขึ้นนี้...ผมก็จนปัญญาที่จะแนะนำเหมือนกันนะครับ ฮา ๆ เอิก ๆ หรือผมจะแนะนำไปหาใครดี...สายไหนจะช่วยได้บ้างครับ...เรื่องการลืมผมเคยได้ยินมา เช่น...คนหนึ่งนำบุหรี่เหน็บหูแล้วหาว่า...มันอยู่ไหน...คือลืมจริง ๆครับ  ฮา ๆ เอิก ๆ...

                อ.ฝรั่งจะไปสอนหนังสือที่  มอ. ปน. ( เรื่องนานมาแล้วมีคนเล่าให้ผมฟัง )  เมียวิ่งตามว่า..สามีหนูไปไหน...เห็นเขาแต่งตัวผูกไท้...อย่างดี...เดินลงบันใดไป...แต่ที่เก้าอี้ยังพาดกางเกงขายาวไว้อยู่เลย...สามีหนูขี้ลืม...บ่อย...เรื่องนี้...กว่าจะไปเจอ...ฝรั่งเกือบเดินถึงห้องเรียนแล้ว...ฮา ๆ เอิก ๆ

                  ตอนนี้  บรรดานิสิตลากลับหมดแล้วผมจึงมีเวลาบันทึก...ครับ.