ผมรู้ดีว่าการหยิบจับโน่นนี่ของสองหนุ่ม คงไม่ได้ช่วยลดภาระใดๆ ให้กับปู่และย่ามากเท่าใดหรอก แต่ผมก็เชื่อว่า การไปเยือนเช่นนั้น การได้ใช้ชีวิตร่วมกันเช่นนั้น คือกระบวนการอันยิ่งใหญ่ที่ช่วยหนุนเสริมให้ต่างคนต่างมีพลังในการใช้ชีวิต


เด็กเอ๋ยเด็กน้อย
ความรู้เจ้ายังด้อยเร่งศึกษา
เรียนรู้จากปู่ จากย่า
เรียนรู้จากทุ่งนา ป่า เขา ลำเนาไพร

โตขึ้นค่อยเรียนจากตึกสูงสูง
จมูกอย่าให้ใครจูงไปที่ไหน
ทุกข์ท้อขึ้นมาเมื่อไหร่
นึกถึงพลังใจจากวันวาน




วันศุกร์ที่ผ่านมา (18 มกราคม 2556)   ผมพาเจ้าตัวเล็กสองตัวกลับไปฝากพ่อกับแม่ได้ช่วยดูแล  เนื่องเพราะต้องเดินทางไปเป็นวิทยากร  ส่วนเพื่อนชีวิต  ยังอยู่ในห้วงราชการ 

ผมไปรับสองหนุ่มที่โรงเรียน  เราขับรถแล่นลิ่วจากสารคามสู่บ้านเกิดที่กาฬสินธุ์ในราวเกือบ 80 กิโลเมตร  

สองหนุ่มไม่งอแงกับการต้องไปใช้ชีวิตเช่นนั้นกับปู่-ย่า    
พวกเขาไม่เคยงอแงกับการนอนขดตัวในกระท่อมหลังเล็ก ไม่งอแงกับสภาพดินฟ้าอากาศ  ห้องน้ำห้องท่า  ไม่งอแงกับขนมนมเนย  หรือแม้แต่ภารกิจที่ต้องลงแรงร่วมกับ "ปู่-ย่า"

โดยความเป็นจริง  สองหนุ่มก็ไม่เคยได้ทำอะไรอย่างเป็นชิ้นเป็นอันนักหรอก  คนโต (แผ่นดิน)  มักเต็มไปด้วยคำถาม ชอบชวนคุณปู่ทำโน่นทำนี่ตลอดเวลา  เรียกได้ว่าอยู่นิ่งไม่ได้  พลอยให้คุณปู่ได้เหงื่อ และได้ลับความคิดอยู่อย่างไม่หยุดหย่อน  ขณะที่เจ้าจุกคนเล้ก (แดนไท)  ไม่นิยมออกแรงเท่าใดนัก  หลงรักการนั่งประกบติด "แม่ย่า"  อย่างไม่ห่าง  และเป็นกำลังใจสำคัญในการเข้าครัวของแม่ย่า  เพราะแกจะมีความสุขกับการกินอย่างน่าอิจฉาเลยทีเดียว




ชีวิตของคนรุ่นนี้  ผมเชื่อว่ามีไม่น้อยที่วุ่นวนอยู่กับการงาน พลอยให้มีเวลาในการเลี้ยงลูกเต้าตัวเองน้อยลง  วันหยุด,ปิดเทอม ก็พาไปฝากปู่ย่าตายายช่วยเลี้ยง  ขณะที่อีกกลุ่มก็พลัดหลงไปทำงานต่างจังหวัด  ปิดเทอมก็กลับมารับลูกๆ ไปใช้ชีวิตร่วมกัน (ในตลาดแรงงาน)  เพื่อผ่อนเบาการดูแลของพ่อกับแม่  รวมถึงการชดเชยห้วงเวลที่ผ่านมาที่ต้องคืนกลับให้กับลูกๆ

แต่สำหรับผมแล้ว  ผมจริงจังเสมอกับการนำลูกๆ กลับไปฝากพ่อกับแม่ให้ช่วยดูแล  จนเรียกวิธีการนี้ว่า "ส่งลูกไปเรียนพิเศษที่บ้านนอก"

ครับ,สองหนุ่มทำอาหารเป็นก็เพราะไปอยู่ที่บ้านนอก
สองหนุ่มรู้เรื่องราวประเพณีวัฒนธรรมก็เพราะไปอยู่ที่บ้านนอก
ปากคำของผมไม่ชัดเจนและมีชีวิตเท่ากับการรับรู้และรับฟังจาก "ปู่ย่า"  รวมถึงรับรู้ผ่านนาฏการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในชุมชนบ้านเกิด -




ผมรู้ดีว่าการหยิบจับโน่นนี่ของสองหนุ่ม  คงไม่ได้ช่วยลดภาระใดๆ ให้กับปู่และย่ามากเท่าใดหรอก  แต่ผมก็เชื่อว่า  การไปเยือนเช่นนั้น  การได้ใช้ชีวิตร่วมกันเช่นนั้น  คือกระบวนการอันยิ่งใหญ่ที่ช่วยหนุนเสริมให้ต่างคนต่างมีพลังในการใช้ชีวิต ---

ไม่นานหรอกครับ
สองหนุ่มจะกลับไปเยือนผมที่บ้านเกิดแห่งนี้
เพราะเสียงของหัวใจของผมมันช่างแจ่มชัดเหลือเกิน...
เสียงที่ว่านั้นก็คือ "กลับบ้าน...."

ครับ...ผมอยากกลับบ้าน
ครับ...ผมอยากกลับบ้าน