(รางวัลรองชนะเลิศอันดับ ๑  

การแสดงนาฏศิลป์สร้างสรรค์ ระดับภาค ที่ระยอง)

**************************************

         ไม่น่าเชื่อว่า (๑) การแสดง "นาฏศิลป์สร้างสรรค์" ที่ฝึกซ้อมอย่างดี ตามกรอบของ นิยามศัพท์และเกณฑ์การประเมินอย่างเคร่งครัด ผู้ฝึกซ้อมมีความสามารถเฉพาะด้าน เพราะมีเครื่องหมายจาก "สถาบันพัฒนศิลป์" แปะที่หน้าผาก เป็นเครื่องหมายการันตีถึงคุณภาพ จะตกรอบได้ในการแข่งขันระดับเขตพื้นที่การศึกษาไม่น่าเชื่อว่า (๒)การแสดงของคู่แข่งในวันนั้น ซึี่งเป็นการแสดงที่ไม่ตรงตามนิยามศัพท์ ไม่เข้าเกณฑ์การประเมิน  คัดลอกท่าทางมาจากในยูทูบ นำเพลงลูกทุ่งมาตัดต่ออย่างไม่แนบเนียนด้วยซ้ำ จะชนะเลิศ ได้เป็นตัวแทนระดับเขตพื้นที่การศึกษา เข้าแข่งขันระดับภาคที่ระยองไม่น่าเชื่อว่า (๓)คณะกรรมการตัดสิน ที่นั่งเรียงแถว ไม่เข้าใจนิยามศัพท์ ของ "นาฏศิลป์สร้างสรรค์"  ไม่ศึกษาเกณฑ์ ให้ถ่องแท้ ใช้ "เกณฑ์กู"เป็นหลักและล้อเล่นกับความรู้สึก ความตั้งใจ และความมุ่งมั่นของคณะครูและนักเรียนได้ลงคอ ตัดสินผิดเป็นถูก ตัดสินถูกเป็นผิด  ไม่น่าเชื่อว่า (๔) คณะกรรมการรักหน้าตาของตัวเอง มากกว่าความถูกต้อง ไม่กล้าหาญพอที่จะยอมรับผิด ในความผิดพลาดของตัวเอง และสุดท้าย โปรดเชื่อเถอะว่า(๕)การแสดงชุดเดียวกันนี้ที่ตกรอบในระดับเขตพื้นที่ฯ แต่เมื่อนำไปฝึกนักเรียนอีกกลุ่มหนึ่งที่ได้เป็นตัวแทนเขตไปแข่่งขันระดับภาคอยู่แล้ว ผลปรากฏออกมาชัดเจนว่า ได้รับรางวัล "รองชนะเลิศอันดับ ๑" จากการแข่งขัน เกือบ ๔๐ ทีม และได้เป็นตัวแทนระดับภาค เข้าแข่งขันระดับประเทศ ที่ เมืองทองธานี"


(รำลึกถึงพระคุณครู ก่อนขึ้นเวที)

พี่น้องผองเพื่อนทั้งหลาย ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง กับเหตุการณ์นี้ ช่วยกันแสดง

ความคิดเห็นหน่อยค่ะ 




(ฝึกซ้อมครั้งสุดท้ายก่อนขึ้นแสดงบนเวทีระดับภาค ที่ระยอง)


ขอขยายความต่อนะคะ
           เมื่อเดือนก่อน ผู้อำนวยการโรงเรียนขยายโอกาสวัยใกล้เกษียณ เจ้านายเก่าที่คุ้นเคย และใช้นามสกุลร่วมกัน ได้พกความกังวลเดินทางมาพบฉันที่กระท่อมอิงจันทร์ พร้อมกับระบายความในใจให้ฟังว่า โรงเรียนจะต้องนำนักเรียนระดับมัธยมที่เป็นตัวแทนเขตพื้นที่ ฯ ไปแข่งขัน "นาฏศิลป์สร้างสรรค์" ระดับภาคที่ระยอง ความกังวลทำเอา ท่าน ผอ.นอนไม่หลับ เพราะทราบดีว่าผลงานยังไม่ดีพอ  ยังไม่ตรงตามนิยามศัพท์  ไม่เข้าเกณฑ์การประเมินในบางข้อ ที่ได้เป็นตัวแทนเพราะ ไม่มีผลงานของโรงเรียนใดดีไปกว่านี้
           ฉันจึงให้กำลังใจท่าน ผอ. ด้วยการยอมดูคลิปวีดีโอการแข่งขัน  และเนื่องจากตัวเองก็เป็นหนึ่งในคณะกรรมการตัดสินรายการนี้อยู่ด้วย (คนละเขตพื้นที่ฯ) จึงพอจะรู้และให้คำปรึกษาไ้ด้บ้าง พอสมควร และตัดสินใจขอคำปรึกษาจากหลานสาว ซึ่งกำลังเรียนนาฏศิลป์ปีที่ ๔ อยู่ที่สถาบันแห่งหนึ่ง  และลงความเห็นกันว่า จะต้องคิดเพลง คิดท่าทางเองทั้งหมด เพื่อให้เข้ากับนิยามศัพท์ ซึ่งจะใช้ท่ารำที่สื่อความหมายในชื่อ "กล้วยไม้ราชินี" 
           แต่เนื่องจากโรงเรียน ยังจะต้องส่งนักเรียนระดับประถม เข้าแข่งขัน "นาฏศิลป์สร้างสรรค์" ในระดับเขตพื้นที่อีกหนึ่งรายการ จึงคิดเพลงและท่ารำที่สื่อถึง ลักษณะการเคลื่อนไหวของหงส์ ชื่อชุด "หงส์เหิร" เข้าแข่งขัน 


(การแสดงชุดหงส์เหิรระดับประถมฯ ที่ตกรอบในระดับเขตพื้นที่ฯ)
การแข่งขันในวันนั้น ฉันได้มีโอกาสเดินทางไปร่วมชม ร่วมให้กำลังใจ คณะครูและนักเรียนด้วย วันนั้น มีโรงเรียนที่เข้าแข่งขันเพียงสองโรงเรียนเท่านั้น เมื่อดูทั้งสองโรงเรียนจบแล้ว ฉันก็ลงความเห็นทันทีว่า "หงส์เหิร" ต้องได้เป็นตัวแทนเขตฯ แน่นอน แต่ผิดคาด เมื่อตัวแทนคณะกรรมการประกาศผลออกมา คะแนนของ "หงส์เหิร" ต่ำกว่า ถึงเกือบร้อยคะแนน
มิวายที่ตัวแทนครู และ ผู้ฝึกซ้อม จะอธิบายและขอร้องให้กรรมการดูินิยามศัพท์และเกณฑ์ แต่ก็มิเป็นผล  ทำให้ผู้อำนวยการโรงเรียน คณะครู และนักเรียน หมดกำลังใจเป็นอย่างมาก และสับสนว่า อีกไม่นานจะต้องนำนักเรียนระดับมัธยม ไปแข่งระดับภาค ถ้าเจอกรรมการแบบนี้เราจะทำอย่างไร การตัดสินยึดเกณฑ์ใดกันแน่  
ขณะที่ฉันเดินทางกลับกระท่อมอิงจันทร์ด้วยความผิดหวัง ครุ่นคิดไปตลอดทาง ไม่เสียใจเลยหากผลงานของโรงเรียนคู่แข่งที่ได้เป็นตัวแทนอยู่ในเกณฑ์ที่จะได้ แต่นี่มันไม่ใช่ ดูอย่างไรก็ไม่ใช่นาฏศิลป์สร้างสรรค์ เพราะเป็นการนำเพลงลูกทุ่งดัง ๆ มาตัดต่อ และใส่ท่าทาง ที่เราสามารถหาดูได้จากรายการ "ชิงช้าสวรรค์"
ในที่สุดจึงตัดสินใจบอกท่าน ผอ. ไปว่า ฉันต้องการพิสูจน์ว่า ผลงาน "หงส์เหิร" จะเข้าเกณฑ์หรือไม่ และผลจะเป็นอย่างไรในระดับภาค จึงขอใหท่าน นำเพลงและท่ารำหงส์เหิร ไปฝึกซ้อมนักเรียนระดับมัธยมแทน เพลงและท่ารำ "ราชินีกล้วยไม้" ซึ่งท่านก็เห็นด้วย นอกจากจะได้พิสูจน์ ความสามารถของคณะกรรมการแล้ว  ยังสามารถประหยัดงบประมาณได้อีกด้วย แต่ท่าน ผอ. และทีมงานจะต้อง เพิ่มเติมท่ารำที่ยากและซับซ้อนขึ้นกว่าเดิม และปรับปรุงฉากหลังให้อลังการขึ้น ผลแห่งความมุ่งมั่น ความพยายามของทีมงาน ของคณะครู ของนักเรียน ผนวกกับความทุ่มเททั้งแรงกาย แรงใจ และทุนทรัพย์ ทำให้ทุกคนสามารถยิ้มได้อย่างมีความสุข 


ขอปรบมือดัง ๆ และชื่นชมกับความทุ่มเท ความเสียสละ ความมุ่งมั่น ของผู้บริหาร(ที่แม้จะเหลือเวลาไม่กี่เดือนก็จะเกษียณ) คณะครู นักเรียน และทีมงานทุก ๆ คนขอเป็นกำลังใจให้ได้รับรางวัลชนะเลิศระดับประเทศนะคะ  เจอกันที่เมืองทองธานีค่ะ