ยถากรรม, การเดินทางที่ร้างเปลี่ยว



...

ไกลออกไป-คือวิถีแห่งชีวิต
ซึ่งปลิวปลิดปล่อยไปในยถา
เพียงลำพังว้าเหว่แห่งเวลา
ตามชะตากรรมผินดิน-น้ำ-ลม-ไฟ

เต็มด้วยวัยคืนวันพร้อมผันพบ
มวลประสบการณ์ฤดูมารู้ใหม่
ท่องเดินทางต่างถิ่นล้วนกลิ่นไอ
แปลกแยกและแปลกใจในดวงชะตา

ไปกับเพื่อนต่างพันธุ์เพื่อปันจุดหมาย
ในเส้นสายน้ำไหลลับไกลหล้า
ไปในลมพรมทางร้างรอยทา
ฝากนก-กาพาชีวิตเพื่อผลิตพันธุ์

จากไกลแล้ว, เป็นห้วงแห่งแสวงหา
นับเวลายาวนานยิ่งผ่านผัน
ตกอยู่กลางเหตุการณ์ผ่านคืนวัน
ค่อยเผยค่าสารพัน-รู้ทันเดินทาง

ที่บ่มเพาะหล่อพันธุ์คืนวันชีวิต
ซึ่งปลิวปลิดจากไปถิ่นไกลห่าง
โดยวิถีโดดเดี่ยวและเปลี่ยวร้าง
รอก่อร่างกลางกระทำดิน-น้ำ-ลม-ไฟฯ

...


.......................................................................................................................................................................

เขียนตามกวี ...


...

อันเส้นทางชีวิตก็แบบนี้
จักให้ดีตามใจเป็นได้ไม่
อุปสรรค ขวากหนาม หนทางไกล
เป็นเรื่องใครต่อใครต้องผ่านมัน

ฤาโลกนี้มีใครไม่มีทุกข์
มีแต่สุข ละโมบ โอบกระสัน
ลมหายใจยังมีอีกกี่วัน
เร่งทำดี ให้ทัน ก่อนวันตาย

...


บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...




.......................................................................................................................................................................

ขอบคุณหนังสือกวีนิพนธ์

สันต์ธวัช  ศรีคำแท้.  เสียงกู่ร้องของเมล็ด.  กรุงเทพฯ : หนังสือใต้ดิน, ๒๕๔๒.