ผมยังอยู่ในระหว่างการเดินทาง.   ด้วยข้อจำกัดหลายประการ. จึงยังไม่สะดวกเขียนเรื่องเล่ายาวๆ  เหมือนเคยมา.

เช้านี้แดดอุ่นริมฝั่งน้ำอบอุ่นเหลือหลาย   

เมื่อวานผมเดินเท้าในราว 20 กิโลเมตร เหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง

เมืองอันไม่คุ้นเคย. ยังผลให้เรารู้โดดเดี่ยว. หากแต่ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ว่านั้น. กลับทำให้ผมนึกคิดถึงเรื่องราวมากมายที่เข้ามาหยอกเอินกับหัวใจของผม. จนอดที่จะนิยามห้วงคิดเป็นวาทกรรมสั้นๆ ไม่ได้


อย่าคิดถึงให้มากนัก 

ประเดี๋ยวความรัก 

จะอึดอัดใจ 



เงา คือ 

คู่หูการเดินทาง 




อำพราง 

ความอ้างว้าง 

และผื่นแผล. 



ทิศทางเดียวกัน. 

ต่างจุดหมาย

ต่างชานชลา




เดินทางไกล 

เพื่อพาหัวใจ

กลับรังนอน.  



 

ความเหงา 

คือเสียงหยอกเย้า 

ของสายสมหนาว





ยิ่งใช้ชีวิต. 

ยิ่งเห็นกลลวง. 

ของการใช้ชีวิต.  




การพบพาน 

เป็นส่วนหนึ่งของนิยาม 

การจากลา. 


อดีต. 

เป็นพิพิธภัณฑ์ 

ที่มีลมหายใจ




ความเหงา

คือที่ว่างในใจ. 

ที่รอการเติมเต็ม



ลืมไป. 

ว่ายังมีใคร. 

ให้คิดถึง