จดหมายฉบับสุดท้ายถูกเปิดออกจากผนึกเพื่อถ่ายสำเนาสำหรับการเก็บคะแนนในรายวิชาหนึ่งที่ผมรับผิดชอบ อีกทั้งผมยังเขียนจดหมายแจ้งจุดประสงค์ไปยังคนที่รักของเด็กเหล่านี้ว่า นี่เป็น "แบบฝึกหัดการใช้ื่ื่ืสื่อทางไกล" ในยุคแรก ซึ่งก็เหมือนเอาเนื้อหามาอ้างไปให้ดูดีเสียอย่างนั้น แต่ใจจริงแล้ว อยากให้พวกลูกศิษย์วิชาเอกเหล่านี้ได้มีโอกาสเขียนสื่อที่ล้าสมัยที่สุดในยุคนี้ กลับไปหาคนที่รอคอยพวกเขาทางบ้านบ้าง

กำแพงบาง ๆ ที่กั้นพวกเขา เป็นแค่ข้ออ้างลอย ๆ ที่บอกว่า "กระดากอาย" "ขวยเขิน" "ไม่กล้า" หากสักวันหนึ่งมันสายเกินไปแล้ว ดูเหมือนเขาจะหนีความเสียใจไม่พ้นตัวอย่างแน่นอน

จดหมายกระดาษสักฉบับที่ตีมูลค่าของความรักเอาไว้ข้างใน อาจจะมีคุณค่าที่สุดในชีวิตของเขาเองก็ได้

เมื่อความเชื่อเช่นนั้นบังเกิด ผมขอเดินตามรอยโครงการดี ๆ ของ "คุณแผ่นดิน" ที่เคยทำไว้

"จดหมายจากมหาวิทยาลัยถึงคนไกลที่อยู่ทางบ้าน"

จึงเกิดขึ้นในรายวิชานี้อย่างไม่มีงานชิ้นใดจะมาคั่นกลางได้



จดหมายฉบับสุดท้ายฉบับนี้ ถูกเปิดผนึกในวันนี้
และไม่มีข้อสงสัยใด ๆ ในใจอีกว่า มันได้ผลหรือไม่


...................................................................................................................................................................


to. คุณแม่ที่เคารพ

สวัสดีครับ คุณแม่ครับ ผมเองนะครับ ตะดูนู นะครับคุณแม่
ตอนนี้คุณแม่ทำอะไรอยู่ครับสบายดีหรือป่าวครับ

แม่ครับแม่คงทำงานเพื่อลูกจนเหนื่อยเลยใช่ไหมครับ
ผมเป็นห่วงแม่ที่สุดเลยนะครับ

แม่คงไปเลี้ยงวัวดูแลวัวทุกวันเลยใช่ไหมครับ
แม่ครับที่จริงแล้วแม่ไม่ต้องทำงานแล้วก็ได้นะครับ เพราะว่าแม่แก่แล้วนะครับ

ผมไม่อยากให้แม่ทำงานอีกแล้วนะครับ
ผมรู้ว่าแม่คงวางมือไม่ได้เพราะว่าลูกอีกหลายคนใช่ไหมครับที่ยังดูแลตัวเองไม่ได้

แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับคุณแม่
ตอนนี้ถึงเวลาแล้วนะครับที่แม่จะต้องเริ่มที่จะต้องดูแลตัวเองนะครับ

หยุดได้แล้วนะครับ ส่วนลูกคนนี้อยู่ที่นี้ สบายดีมากเลยนะครับ
ไม่ต้องเป็นห่วงลูกคนนี้นะครับ เพราะว่าลูกคนนี้สบายดีมากเลยครับ

คุณแม่ครับ ผมคิดถึงแม่ที่สุดเลยนะครับ และที่สำคัญรักแม่ที่สุดในโลกเลยนะครับ
ในโลกนี้ไม่มีใครที่ผมจะรักสุดหัวใจเท่าแม่คนนี้นะครับ
ถึงแม้แม่อาจจะไม่มีอะไรให้ผม แต่ทุกสิ่งที่แม่ทำให้ผมถึงทุกวันนี้
มันทำให้ผมมีชีวิตได้ถึงทุกวันนี้ "ผมรักแม่ครับ"

แม่ครับ ตอนนี้อากาศเริ่มหนาวแล้วนะครับ แม่ต้องดูแลสุขภาพให้ดีดีนะครับ
และบอกให้ดาดาน้องรักของผมอีกคนด้วยนะครับว่า
ถ้ากลับไปแล้วจะซื้อเสื้อให้แม่กับดาดานะครับ ผมสัญญานะครับ

แม่ครับ ย้ำอีกทีนะครับ แม่ต้องดูแลสุขภาพให้ดีดีนะครับ

สุดท้ายนี้ ผมจะบอกว่า รักแม่ที่สุดในโลกเลยครับ


จาก

นาย ..............................

(ลูกรักของแม่)


.........................................................................................................................................................................


ข้อความดิบ ๆ จากผู้เขียนที่แทบไม่ต้องใช้เวลาใคร่ครวญมากมาย
เขียนด้วยลายมือ บนกระดาษที่ไม่ีมีเส้น
ถูกเขียนออกอย่างที่ได้อ่าน

มีหลายตอน ที่ไม่ถูกต้องตามหลักภาษาไทย
แต่การใช้ "หัวใจ" เขียน ย่อมให้อภัยได้ไม่ยาก


ย้อนกลับในวันหนึ่ง

อาจารย์ครับ ผมจะขอลากลับบ้าน ๑ คาบครับ
ผมต้องกลับไปเก็บข้าวโพดที่บ้าน
หากไม่กลับไปตอนนี้มันจะเสียหายครับ
ที่บ้านผมไม่มีใครเก็บได้ทัน

ครูอนุญาต
แล้วก็อย่าลืมมาตามงานนะ


จดหมายฉบับสุดท้าย คือ งานที่เขาตามมาส่งคนสุดท้าย

จดหมายจาก "อำเภอเมือง" สู่ "อำเภอแม่แจ่ม"

จดหมายจาก "ลูกชาย" ที่ได้เข้ามาร่ำเรียนในเมืองใหญ่

จดหมายที่คนเป็นแม่ อ่านออกหรือไม่ ก็ไม่ทราบ

จดหมายจากเด็กปกากญอคนหนึ่งที่รักแม่มาก


ไม่ว่า เขาจะเป็นใคร

แต่เขาคือ "ลูกชาย" ที่รัก "แม่" มากที่สุดในโลกคนหนึ่ง


บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...