หลังจากที่ครูอ้อยเพียรพยายามกับการจัดการเรียนรู้  เกี่ยวกับการอ่านออกเสียงคำที่มี 2 และ 3 พยางค์  เลยให้นึกถึงคำว่า....ทักษะ  มันคือ  ความสามารถในการแสดงออกมาเป็นพฤติกรรม   ฝึกปฏิบัติบ่อยๆๆตามทักษะนั้นๆ  ก็จะเกิดเป็นความสามารถชั้นสูง  ผนวกกับความมั่นใจในเรื่องนั้นในการแสดงออก 

ครูอ้อยเห็นหลายๆคน  อ่านออกเสียภาษาอังกฤษแบบภาษาไทย  เขาไม่พยายามที่จะออกเสียง ตามหลักการออกเสียงเลย  กลับเปลี่ยนเสียงและการเปล่งเสียงเป็นภาษาไทยอย่างชัดเจน  เช่น  again  ทนที่จะพูด เออะเก้น  ก็จะพยายามออกเสียงว่า  อะ เกน เหมือนแกล้งๆเสียอย่างนั้น

แต่ครูอ้อยใจเย็นกับการสอนเรื่องนี้  โดยหวังผลเพียงนักเรียนรู้ว่า คำแต่ละคำอ่านออกเสียงกี่พยางค์  และออกเสียงเน้นหนักที่พยางค์ใด  เท่านั้น

เมื่อเวลาผ่านไป

นักเรียน  ปฏิบัติได้ดังนี้

1.  อ่านออกเสียงได้ถูกต้องตามพยางค์

2.  เน้นเสียงได้ถูกต้อง  น้อยครั้งนักที่จะพลาด  จากคำพิเศษ

3.  เมื่ออ่านเป็นประโยค  นักเรียนไม่ลืมที่จะอ่านเน้นเสียงที่พยางค์ในคำได้อย่างชัดเจน

กับการเคยชิน  และการฝึกปฏิบัติบ่อยๆ  ทำให้นักเรียนมีความมั่นใจในการอ่านออกเสียง  

ทำอย่างไร

ครูอ้อยเขียนบัตรคำขึ้นมามากมาย  ฝึกปฏิบัติทุกชั่วโมงที่เข้าสอน  ตลอดจนฝึกการพูด  การติชมเพื่อน  ซึ่งทำให้มีความมั่นใจในการนำเสนอมากขึ้น

วิจัยในชั้นเรียน  ของครูอ้อยกำลังจะสรุปแล้ว  ผลที่ได้เกินหวังไว้