๙ ธันวาคม ๒๕๕๕
เรียน เพื่อนครู ผู้บริหารและผู้อ่านทุกท่าน
วันจันทร์ที่ ๓ ธันวาคม ๒๕๕๕ วันนี้สำนักงาน ก.พ. เสนอคณะรัฐมนตรีให้ข้าราชการถวายสัตย์ปฏิญานเพื่อเป็นข้าราชการที่ดีของแผ่นดิน จึงแต่งชุดปกติขาวนำเจ้าหน้าที่ในสำนักงานกล่าวคำปฏิญาณในภาคเช้า โดยใช้ห้องสโมสรเป็นห้องทำพิธี
จากนั้นขึ้นไปทำงานที่ห้อง มีเจ้าหน้าที่ย้ายจาก สพป.ปราจีนบุรี เขต ๒ มารายงานตัว พรรคพวกมาส่งเกือบสิบคนได้สนทนาปราศรัยด้วย เที่ยงทานข้าวที่ห้องทำงาน
บ่ายเดินทางไปสนามจัดงาน ๕ ธันวามหาราชของ อบจ.เพื่อเปิดนิทรรศการเฉลิมพระเกียรติของ สพป.ปทุมธานี เขต ๑ กลุ่มเครือข่ายมาร่วมกันจัดนิทรรศการ my king เป็นส่วนหนึ่งที่ร่วมกับ อบจ.ปทุมธานีจัดเพื่อเฉลมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและอยู่พิธีเปิดรวมซึ่งนายก อบจ.นายชาญ พวงเพชร เป็นประธานเปิดงาน
จากนั้นเลยไปจนถึงประกวดก๋วยเตี๋ยวเรือ มีร้านค้าส่งเข้าประกวดหลายร้านเหมือนกัน ได้ข่าวดีว่านายแสงทอง เจ็งสวัสดิ์ ลืมตาได้แล้วแต่เพื่อนที่เป็นพยาบาลก็บอกว่า ยังไม่มีอาการตอบสนองที่น่าพอใจ ตัดสินใจลงนามในคำสั่งลงโทษทางวินัยครูขั้นร้ายแรง ๑ ราย คือ ปลดออกจากราชการ ฐานคัดลอกผลงานวิชาการ ที่ลงนามในวันนี้เผื่อมีพระราชบัญญัติล้างมลทินออกมาเขาจะได้อนิสงค์ด้วย
วันอังคารที่ ๔ ธันวาคม ๒๕๕๕ เช้าเดินทางไปโรงเรียนวัดเปรมประชากร เปิดงานมหัศจรรย์แห่งต้นไม้ เทิดไท้องค์ราชันย์ เป็นกิจกรรมรักษาสิ่งแวดล้อมที่ทำต่อเนื่องกันมา โดยการสนับสนุนของมูลนิธิหนังสือพิมพ์มติชน จำกัด มีผู้มาร่วมงานกันมากทั้งประชาชนและผู้บริหารโรงเรียนในกลุ่มเครือข่าย นิทรรศการมีทั้งผลงานจากขยะรีไซเคิลและไม้ดอกไม้ผล
กลับมาเขตเพื่อประชุมจัดทำแผนปฏิบัติการประจำปี ที่ถกกันเรื่องกลยุทธ์และจุดเน้นให้ลงตัว บ่ายมีประชุม อกคศ.เขตพื้นที่การศึกษา มีวาระย้ายผู้บริหารเพิ่มเติม ๒ รายและครูผู้สอนประจำปี นอกนั้นเป็นการอนุมัติเรื่องการสอบคัดเลือกครูผู้ช่วยกรณีพิเศษจากลูกจ้างและพนักงานราชการ มีอนุมัติวิทยฐานะอีกจำนวนหนึ่ง
วันพุธที่ ๕ ธันวาคม ๒๕๕๕ เช้า ๆ เดินทางไปหน้าศาลากลางหลังเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยาเพื่อตักบาตร ในวันเฉลิมพระชนมพรรษาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ปีนี้ผู้คนมากันมาก แม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นข้าราชการ
สาย ๆ แต่งเครื่องแบบเต็มยศไปศาลารักษ์ปทุม เพื่อร่วมพิธีเฉลิมพระชนมพรรษาที่มีผู้ว่าราชการจังหวัดเป็นประธาน อึดอัดใจกับพิธีกรที่ทำรัฐพิธีจนกลายเป็นงานราษฎร์ไป การจะจับไมค์เป็นพิธีกรงานสำคัญจะต้องศึกษารูปแบบและวิธีพูดให้มาก มีตำราเขียนไว้ก็ต้องอ่านและต้องหัดสังเกตคนอื่นเขาบ้าง ท่านผู้อำนวยการฯ ทองสุข มัณฑาทร เคยเขียนไว้เล่มหนึ่งดีมาก ๆ ถ้าหาเจอจะส่งไปให้
ภาคเย็นมีพิธีถวายพระพรและจุดเทียนชัยที่สนามหน้าศาลากลางเก่า ส่วนราชการตั้งแถวถวายพุ่มเงินพุ่มทอง งานนี้ก็มีคนมากอีกเช่นกัน
วันพฤหัสบดีที่ ๖ ธันวาคม ๒๕๕๕ เช้าเข้าไป สพฐ. เพื่อเครียร์งานที่คั่งค้างในคณะทำงานที่เพิ่งได้รับแต่งตั้ง จากนั้นเลยไปเยี่ยมพรรคพวกเก่าที่โรงพยาบาล ก่อนเที่ยงขับรถไปทานข้าวแกงที่หน้าพุทธมณฑล เป็นอาหารใต้ ติดใจแกงส้มหัวปลากระพงขนาดใหญ่ หัวหนึ่งสองร้อยกว่าบาท ความจริงต้องกินหลายคนจึงจะคุ้ม แต่หาเพื่อนไม่ได้ก็กินคนเดียว เหลือก็ไม่เป็นไร บ่ายกลับสำนักงาน มีแฟ้มเอกสารให้ลงนามพอสมควร เจ้าหน้าที่ส่วนหนึ่งเดินทางไปเยี่ยม นายแสงทอง เจ็งสวัสดิ์ ที่โรงพยาบาลมาเล่าให้ฟังถึงอาการว่ายังไม่ดีขึ้นแต่หมอพยายามช่วยอยู่ ภาวะเลือดออกในสมองที่เกิดจากเส้นเลือกแตกแล้วไหลออกไปยังเนื้อสมอง เลือดที่ออกไปนั้นจะไปกดเบียดการทำงานของสมอง ในส่วนที่มีเลือดออกทำให้สมองในส่วนนั้นเสียหน้าที่ขาดเลือดไปเลี้ยงและเกิดภาวะสมองตายในที่สุด สาเหตุส่วนใหญ่จะเกิดจากความดันโลหิตสูง ความผิดปกติของหลอดเลือด เช่น โรคหลอดเลือดในสมองโป่ง ความผิดปกติของการแข็งตัวของเลือด อาการรนี้จะพบในผู้ชายมากกว่าผู้หญิง ช่วงอายุ ๔๐ - ๗๐ ปี จะเกิดขึ้นทันทีทันใดหรือมีอาการมากขึ้นอย่างรวดเร็ว มักมีอาการแย่ลงภายใน ๒ ถึง ๓ ชั่วโมง และมีอาการสูงสุดภายใน ๖ ถึง ๑๒ ชั่วโมง อาการที่พบ ปวดศีรษะ คลื่นไส้อาเจียน ระดับความรู้สึกเปลี่ยนแปลงไป การตอบสนองต่อสิ่งแวดล้อมลดลง พูดจาสับสน พูดไม่ชัดไม่เป็นประโยค ม่านตาขยายไม่มีปฏิกริยาต่อแสง การเคลื่อนไหวของแขนขาทั้งสองข้างไม่เท่ากันหรืออ่อนแรง ชักหรือหมดสติทันทีทันใด การรักษาอาจควบคุมภาวะความดันโลหิตสูง โดยให้ยาลดความดัน ลดสมองบวมด้วยยา และการผ่าตัดซึ่งมักได้ผลดีและทำให้ผู้ป่วยมีอาการดีขึ้น แต่ทั้งนี้ต้องขึ้นอยู่กับขนาดของก้อนเลือดและตำแหน่งของสมองที่มีเลือดออกและความผิดปกติของระบบปาะสาทที่เกิดขึ้นก่อนการผ่าตัด ส่วนในรายที่เลือดออกในก้านสมองหรือสมองส่วนที่ลึกลงไปมักไม่ค่อยทำการผ่าตัด วิธีการผ่าตัดเอาก้อนเลือดออกทำโดยเปิดกะโหลกศีรษะแล้วดูดเอาก้อนเลือดออก เอาใบความรู้ที่ได้จากโรงพยาบาลมาเล่าสู่กันฟัง
วันศุกร์ที่ ๗ ธันวาคม ๒๕๕๕ เช้าเชิญท่านรองฯวิรัช ฐิติรัตนมงคล และศึกษานิเทศก์ที่รับผิดชอบโรงเรียนในพื้นที่อำเภอเมืองมาพบที่ห้องสโมสร เพื่อช่วยดำเนินการจัดทำรายงานการพัฒนาในโรงเรียนโครงการในพระราชดำริสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ๙ โรงเรียน เพื่อทันถวายรายงานในวันที่ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๕ จากนั้นเดินทางไปโรงเรียนวัดสว่างภพ อำเภอคลองหลวง เพื่อประเมินวิทยฐานะผู้อำนวยการสถานศึกษา ชำนาญการพิเศษ ด้านที่ ๑ และด้านที่ ๒ โรงเรียนอยู่คลองสี่เหนือสุดติดคลองระพีพัฒน์ เคยมาหนึ่งครั้งก่อนน้ำท่วม ผู้อำนวยการโรงเรียน คุณชฎาพร เธียรศิริพิพัฒน์ ย้ายมาจาก สพป.พระนครศรีอยุธยา เขต ๑ เมื่อสองปีที่แล้ว วันนี้มี ผอ.มานพ ตุ้มหมวด และ ผอ. วันดี จอดนอก เป็นกรรมการประเมินด้วย โรงเรียนพัฒนาไปกว่าที่เคยมาครั้งแรก ทั้งอาคารเรียน โรงอาหาร สระว่ายน้ำ แปลงเกษตร พื้นหน้าอาคาร เป็นฝีมือระดมทรัพยากรของผู้บริหารโรงเรียนโดยแท้ นอกจากนั้น เมื่อเข้าไปดูในห้องเรียนห้องสมุด จัดบรรยากาศน่าเรียนน่าสอนมาก อุปกรณ์จัดหามาครบถ้วน เป็นตัวอย่างให้โรงเรียนขนาดเล็กได้ มีฝรั่งช่วยสอนภาษาอังกฤษให้นักเรียน เป็นครูที่ขยันทั้งการทำอุปกรณ์สื่อการสอนปละการสอน สรุปผลการประเมินด้านที่ ๑ และด้านที่ ๒ ผ่านฉลุย บ่ายกลับสำนักงานมาจัดการกับแฟ้มเอกสารจนเย็น
วันนี้-๕ ธันวาคม เป็นวันเฉลิม ขอนำข้อเขียนของคุณเปลว สีเงิน แห่ง น.ส.พ.ไทยโพสต์มาฝากท่านผู้อ่านอีกครั้งนะครับ
เมื่อตอนต้นปี ผมได้รับหนังสือคล้ายอนุทินบันทึกเล่มหนึ่ง จัดพิมพ์และเผยแพร่โดย "อุดร ตันติสุนทร" มูลนิธิช่วยการศึกษาตันติสุนทร ก็เก็บไว้ ตั้งใจว่าจะขออนุญาตผ่านลมไปถึงผู้กลั่นใจเขียน คือฝรั่ง และผู้แปล ผู้จัดพิมพ์ เผยแพร่ต่อในวันพ่อ ก็ขอเริ่มตั้งแต่ "คำนำ" ของคุณอุดร ตันติสุนทร ไปเลย ดังนี้
ผมได้อ่าน A Letter from Mom and Dad จากหนังสือพิมพ์ไทยโพสต์ แปลเป็นภาษาไทย โดยอาจารย์แก้วสรร อติโพธิ เมื่อวันที่ ๑๐ เมษายน ๒๕๕๕ ซาบซึ้งใจมาก จึงนำมาฝาก เชื่อว่าจะเป็นประโยชน์กับนักเรียน นักศึกษา ลูกหลานของเราที่กำลังเติบโตเป็นอนาคตของชาติ ในเรื่องความกตัญญูต่อบุพการี ทั้งยังได้ความรู้ภาษาอังกฤษที่สื่อความหมายอย่างสำคัญ
ขอให้อ่าน "จดหมายจากพ่อและแม่" ด้วยใจอย่างพินิจ พิจารณา และบอกต่อให้รู้ทั่วกัน
ลูกรัก...เมื่อพ่อกับแม่เริ่มแก่ตัว เราหวังว่าลูกจะอดทนเราทั้งสองได้บ้าง บางคราวที่เราทำจาน ทำแก้วแตก หรือทำแกงหกบนโต๊ะเพราะสายตาไม่ดี ลูกคงไม่ตวาดใส่เรานะลูกนะ คนแก่มักจะอ่อนไหว ถูกตวาดเมื่อใดก็จะน้อยใจมากๆ เลย ลูกรู้ไหม
My Child,When I get old,I hope you understand and have patience with me.In case I break a plate, or spill soup on the table because I am losing my eyesight,I hope you don't yell at me.Older people are sensitive.Always having self-pity when you yell.
เมื่อใดที่หูเราดับ เราจะไม่ได้ยินลูกเลย...ขอลูกอย่าตะคอกถามเรา “หูหนวกหรือไง” โปรดพูดช้าๆ อีกครั้ง หรือจะเขียนให้เราอ่านก็ได้นะ ลูกรัก, พ่อกับแม่เสียใจที่แก่ตัวแล้วอย่างนี้
When my hearing get worse and I can't hear what you are saying,I hope you don't call me "Deaf"Please repeat what you say or write it down.I am sorry,my child I'am getting older.
เมื่อขาหมดแรงลุกไม่ขึ้น เพราะเข่าไม่ดี เราก็หวังว่าลูกจะช่วยพยุงให้แม่ลุกขึ้นได้เหมือนกับที่เราเคยช่วยพยุงลูกเมื่อเริ่มหัดเดินนั่นแหละลูกเอ๋ย
When my knees get weaker,I hope you have the patience to help me get up.like how I used to help while you learning how to walk.
เราหวังว่าลูกจะทนฟังเราได้ เมื่อเราเริ่มพูดซ้ำซาก ขอลูกอย่าทำให้เราเป็นตัวตลก หรือกลัดกลุ้มที่จะฟังเราเลย ลูกจำได้ไหม เมื่อยังเล็กแล้วเฝ้าพร่ำวอนกับพ่อว่า อยากได้ลูกโป่งใบนั้น ลูกพูดแล้วพูดอีก จนแม่ต้องซื้อให้ในที่สุด
Please bear with me....When I keep repeating myself like broken record,I hope you just keep listening me.Please don't make fun of me or get sick of listening me.Do you remember when you were little and wanted a balloon? You repeated yourself over and over until you got what you wanted.
โปรดให้อภัยเรื่องกลิ่นตัวของพ่อแม่ ที่จะต้องมีกลิ่นคนแก่ๆ เป็นธรรมดา ขอลูกอย่าเคี่ยวเข็ญให้เราอาบน้ำเลยนะ ร่างกายของเราอ่อนแอมากแล้ว กระทบน้ำเย็นๆ เมื่อไหร่ เราจะไม่สบายได้ง่ายมากเลย หวังว่าเมื่อเราเข้าไปใกล้ๆ ลูกจะไม่ลุกหนีจากเราไป ลูกจำได้ไหมเมื่อยังเล็กๆ แม่ต้องวิ่งไล่ลูกอยู่นานกว่าจะอาบน้ำลูกได้แต่ละที
Please also pardon my smell.I smell like an old person.Please don't force me to shower.My body is weak.Old people get sick easily when they are cold.Do you remember when I used to chase you atound because you didn't when to shower.
พ่อกับแม่ก็หวังว่าลูกจะทนกับความป้ำๆ เป๋อๆ ของเราได้ ลูกเอ๋ย...ถ้าลูกเริ่มแก่ตัว ลูกจะมีเวลาว่างเหลือเฟือเลย เราหวังว่าลูกจะคุยกับเราบ้างแค่ไม่กี่นาทีก็พอแล้ว เพราะพ่อกับแม่ต้องเหงาอยู่กับตัวเองตลอดเวลาและไม่รู้จะคุยกับใครเลย เรารู้ดีว่าลูกต้องยุ่งกับธุรกิจการงาน แต่ก็ขอเวลาคุยกับเราสักนิดเถอะลูกเอ๋ย แม้เรื่องของเราจะไม่น่าสนใจเลยก็ตาม
I hope you can be patient when I'm always cranky.It all part of getting old.You'll understand when you are older.And if you have spare time,I hope we can talk even for a few minutes.I'm always all by myself all the time and have no one to talk to.I know you busy wihe work.Even if you not interested in my stories,Please have time for me.
ลูกจำตอนเด็กๆ....ได้ไหมว่า ลูกมีเรื่องเล่าให้พ่อแม่ฟังมากมายเหลือกเกิน แล้วเราก็เออๆ ออๆ รับฟังลูก ทำท่าเป็นสนใจและรู้เรื่องดีทุกครั้งไปลูกเอ๋ย...เมื่อวาระสุดท้ายคืบคลานมาหาพ่อกับแม่ พ่อกับแม่ต้องนอนป่วยอยู่บนเตียง เราหวังว่าลูกจะช่วยดูแลเราด้วย
Do you remember when you were little? I used to listen to your stories about your teddy bear?When the time come,I get ill and bedridden,I hope youhave the patience to take care of me.
เราขอโทษที่ทำที่นอนเปียกแฉะหรือเปรอะเปื้อน เราหวังในความดูแลของลูก เมื่อวาระสุดท้ายมาถึง...เมื่อมันมาถึงพ่อกับแม่คงไม่ทนอยู่ได้นานนักหรอกจ้ะ เมื่อความตายมาถึง พ่อกับแม่หวังว่าลูกจะจับมือเราไว้ ให้เราเข้มแข็ง
I'm sorry if I accidentally wet the bed or make a mess.I hope you have the patience to take care me during the last few moment of my life.I'm not going to last much longer,anyway.When the time of my death comes,I hope you hold my hand and give me the strength to face death.
และไม่หวั่นวิตกต่ออนาคตที่ไม่รู้ว่ามีอยู่หรือไม่...ในที่สุดแล้ว เมื่อเราได้ไปเฝ้าพระผู้สร้าง...พ่อกับแม่จะพร่ำกระซิบท่านที่ข้างหูถึงความดีงามของลูก...ที่รู้จักรักและกตัญญูต่อพ่อแม่...ลูกรัก พ่อกับแม่ขอขอบใจทุกอย่าง...ในความรักและเอาใจใส่ที่ให้กับเรา รักลูกมาก พ่อและแม่
And don't worry....When I finally meet our creater,I will whisper in his ear to bress you....Because you loved your Mom and Dad.Thank you so much for your care.We love you.With much love.?Mom and Dad.
พ่อแก่-แม่เฒ่า
พ่อแม่ก็แก่เฒ่า จำจากเจ้าไม่อยู่นาน
จะพบจะพ้องพาน เพียงเสี้ยววารของคืนวัน
ใจจริงไม่อยากจาก เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน
แต่ชีพมิทนทาน ย่อมร้าวรานสลายไป
ขอเถิดถ้าสงสาร อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ
คนแก่ชะแรวัย คิดเผลอไผลเป็นแน่นอน
ไม่รักก็ไม่ว่า เพียงเมตตาช่วยอาทร
ให้กินและให้นอน คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ
เมื่อยามเจ้าโกรธขึ้ง ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย
ร้องไห้ยามป่วยไข้ ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน
เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่ แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน
หวังเพียงจะได้ยล เติบโตจนสง่างาม
ขอโทษถ้าทำผิด ขอให้คิดทุกทุกยาม
ใจแท้มีแต่ความ หวังติดตามช่วยอวยชัย
ต้นไม้ที่ใกล้ฝั่ง มีหรือหวังอยู่นานได้
วันหนึ่งคงล้มไป ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง.
กำจัด คงหนู
ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต ๑
