นึกถึงตอนหนึ่งที่เดินทางท่องเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนนานาชาติ ที่ต้องเตรียมอาหารไปกันเอง

คนไทยเตรียม มาม่า ข้าวกึ่งสำเร็จรูป ประเภทเติมน้ำร้อนก็กินได้เลย

เพื่อนฝรั่งเตรียมมาก เป็นกล่องๆ ใส่กล่องโฟมใหญ่ๆ มีทั้งขนมปัง ไข่ต้มสุก แยม เนย เบค่อน ผัก ผลไม้ เป็นเอิกเกริก

แต่เพื่อนญี่ปุ่นสองคน พกข้าวปั้นห่อสามเหลี่ยมไปกิน กับพวกปลาป่น สาหร่าย ส้ม แล้วก็มาเอาน้ำร้อนชงชา เท่านั้น

พอเอามาแชร์กัน แบ่งกันชิม เลยทำให้ได้รู้วิธีทำข้าวปั้นที่จะทำให้เก็บไว้ทานได้สักสองวัน ซึ่งง่ายและคล้ายๆกับข้าวเหนียวปั้นของทางเหนือ

เพียงแต่หุงข้าวญี่ปุ่น พอสุกโรยเกลือพออร่อย โรยงาดำ เสร็จแล้วก็ตักขึ้นมาปั้นในพลาสติก wrap ใส่ใส้ ปั้นขึ้นรูปเป็นสามเหลี่ยมก็เสร็จ เวลากินก็เอาสาหร่ายมาห่อและกินตอนที่สาหร่ายยังไม่เหนียว

การทำใส้มีหลายอย่าง เอาที่ง่ายๆ รีบๆ ก็เอามายองเนสคิวพีผสมกับหมูหยอง คนให้เหนียวเข้ากัน หรืออาจจะเป็นปลาป่นผสมงาตำใส่เกลือเล็กน้อยก็ได้

ตอนที่กินถ้าให้ครบถ้วนสารอาหารจะมีผักด้วยก็ดี เสร็จแล้วก็ปิดท้ายด้วยผลไม้

จำได้ว่าตอนเป็นเด็ก เวลาต้องไปที่ไหนไกลๆเลยมื้ออาหาร ก็ต้องพกข้าวไปเองไม่ได้ซื้อกินกลางทาง ส่วนหนึ่งเพราะว่าฐานะทางบ้านไม่เอื้อให้ไปซื้อกินจนอิ่มได้ทุกคน กับอีกส่วนหนึ่งคือบ้านนอกหาที่กินข้างทางไม่ค่อยมี การห่อข้าวไปนั้นคุณยายจะเอาข้าวเหนียวร้อนๆมาแผ่ให้แบนๆ เติมใส้ที่มักเป็นหมูแห้งๆ หรือปลาย่างตำคลุกเกลือแล้วปั้นคืนให้เข้ารูปกลมยาวคล้ายๆใส้กรอก ห่อใบตองให้ ผักมักเป็นผักสดอย่างกระถิน ถั่วฝักยาวดิบ

พอมาลองทำข้าวปั้นญี่ปุ่นแล้ว คิดว่า ใกล้เคียงกัน ที่จะมีข้าว มีใส้ มีปลาหรือเนื้อแห้ง กินกับผักสด

บอกกับตัวเองว่า จะอยู่อย่างเศรษฐกิจพอเพียงและปลอดภัย ห่อข้าวไปกินเองดีกว่า

ข้าวปั้นแบบเมืองๆหรือแบบญี่ปุ่น ก็น่าจะดี พกพาสะดวกและกินง่ายด้วย