ครูสมศรี    เขียนบันทึกเรื่อง  แก่แล้ว......จะเอาอะไรกันนักกันหนา

เป็นชื่อเรื่อง  และประเด็นสำคัญที่จะเขียนบันทึกวันนี้

คำว่า  ...แก่แล้ว...  หมายถึง  ครูสมศรีปัจจุบันนี้มีอายุมากแล้ว  (ใกล้ 50 ปี)

จะเอาอะไรกันนักกันหนา...หมายถึง  ครูสมศรียังเรียนหนังสือ  เรียนปริญญาเอก  ซึ่งไม่รู้จักพอ หลังจากการเสนอผลงานทางวิชาการผ่านแล้ว

แก่แล้ว  ควรจะอยู่เฉยๆๆ  คอยประจบสอพลอเจ้านาย  เอาใจเจ้านาย  จ๊ะจ๋ากับเจ้านายก็เพียงพอแล้ว  ไปเรียนทำไม  ในความคิดของเจ้าคำพูดนี้

ความคิดนี้ของคนผู้นี้จะเป็นพวกหนึ่งซึ่งเหมือนอยู่คนละโลกกับครูสมศรี

กลับไปดู  คนที่พูดว่าครูสมศรีซิ....  มีคุณสมบัติดังนี้   อายุมากกว่า  ครูสมศรี  ป่วยเจ็บบ่อยๆ  จบปริญญาตรี  ทำงานเก่ง  พูดเก่ง  มีเวลาว่างมาก

จำเป็นหรือเปล่าที่ครูสมศรีต้อง  ตะโกนบอกกับทุกคนว่า  ทำไมต้องเรียน  เรียนไปทำไม

ซึ่งคนที่มีความรู้และมีความคิด   ก็จะคิดได้เอง  ว่าครูสมศรีเรียนไปทำไม

ทั้งหมดนี้  เป็นเพราะครูสมศรีเอารถไปจอดไว้นอกโรงเรียน  การกระทำเช่นนี้หมายถึงว่า  ครูสมศรีจะโดดออกจากโรงเรียนก่อนกำหนดโรงเรียนเลิก

แต่เหตุผลที่นำรถไปจอดในวันนั้น  เพราะ  ครูสมศรีมาโรงเรียนสาย  ในโรงเรียนไม่มีที่จอดรถแล้ว  ซึ่งตามปกติ  ครูสมศรีมาถึงโรงเรียนยังมึดอยู่  จะจอดในตำแหน่งที่ออกจากโรงเรียนได้ตลอดเวลา  เพราะใครมาก่อนก็เลือกที่จอดได้ก่อน

ไม่เห็นจำเป็นจะต้องหนีออกจากโรงเรียนเลย

และที่ไปเรียน  ก็เรียนในวันหยุด  เสาร์และอาทิตย์ 

และตอนเย็น  18.00 น ของบางวันราชการ  ไม่ได้เบียดบังเวลาราชการเลย

นี่คือ....ความคิดของครูสมศรี  ผู้มีความใฝ่รู้ใฝ่เรียน