เมื่อได้เวลาพร้อมแล้วเราเริ่มเดินทางกันอีกครั้ง ครอบครัวเรามีกันอยู่ 4 คน
วันนี้เรานั่งรถกันไปเพียงสองเรา เพราะลูกชายทั้ง 2 คนนั้น เขาอยากไปนั่งรถกับคุณลุงคุณป้าของเขาซึ่งจะกลับบ้านโดยขับตามหลังกันไปจากเมืองหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา มุ่งสู่เมืองหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช ขณะขับรถไปแสงแห่งดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงไปเรื่อย ๆ
เดิมทีเราตั้งใจจะพากันไปทานขนมจีนในตัวเมืองหาดใหญ่ พอไปถึงวาว ๆ ร้านเจ๊งเสียแล้ว เราเลยออกมาจากในตัวเมืองหาดใหญ่แล้วมุ่งสู่ถนนตรงไปข้ามสะพานเปรมผ่านเกาะยอเข้าเขตสิงหนคร สะทิงพระ ระโนด และหัวไทรโดยลำดับ
ในระหว่างการเดินทางที่ผมขับรถผ่านไปนั้น เห็นรถป้ายแดงออกมาวิ่งตามท้องถนนเยอะมาก คุณแม่ของลูกป้อนข้าวป้อนผลไม้ให้ผมทานขณะผมกำลังขับรถ ก็เป็นมุมสวยใสในวันครอบครัวของเราวันหนึ่ง พอมาถึงบ้านพักออกไปทิ้งขยะนอกกำแพงบ้านแล้วออกไปยืนชมทะเลอ่าวไทย เอ๊ะ ๆ มองลงไปที่เท้าเห็นดำ ๆ เป็นจุด ๆ วาว ๆ ยุงริมทะเล 20 ตัวได้เลยหลบเข้าอาณาเขตบ้าน ยังคงคิดอยู่ในใจว่าทำไมยุงเยอะจังหมู่นี้
ยามเย็นได้ยินเสียงฟ้าร้องและมีสายฝนเทลงมาห่าใหญ่คืนนี้คงนอนฟังเสียงฝนแล้วเรา...เป็นอันว่าวันหยุดนี้ครอบครัวเราอยู่ในเขตเมืองหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช
ส่งกำลังใจมาช่วยนะคะ ครอบครัว ..... เมื่ออยู่กันพร้อมหน้า พร้อมตา เราจะอบอุ่นนะคะ ตอนลูกๆ ก็ยุ้งไปอีกแบบหนึ่ง พอพวกเธอ เติบโต ความห่างเหินก็เกิดขึ้น ความสุขก็จะเปลี่ยนไปอีกแบบหนึ่งนะคะ แต่ของหมอเปิ้น จะรู้สึกเหงามากกว่านะคะ เหงามากๆ ต้องเอาใจ "ไปจับและจดจ่อกับงาน" ถึงจะหายเหงานะคะ
ขอบคุณมากๆๆค่ะ
สวัสดีครับ ...Dr. Ple
ก็เป็นความสุขเล็ก ๆ ที่พอหาได้ในครอบครัวนะครับ
มีแนวทางจัดการกับความเหงาได้ดีมากนะครับผม