แม้ไม่มีสุขใดที่จีรัง แต่ก็ไม่มีทุกข์ใดที่ยั่งยืนเช่นกัน แค่เพียงเราไม่ไปแต่งสี ใส่กลิ่น เติมนม เติมไข่ให้ความรู้สึกนั้นทุกวี่วัน เราก็กลับกลายเป็นปกติสุขได้เร็วขึ้น

...

เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นกิ้งก่าเขียวที่เปลี่ยนสีเป็นสีเทาเข้มออกดำดังรูปข้างบนที่หน้าศูนย์ข้อมูลพื้นที่ชุ่มน้ำสุไหงบุโลเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน ฉันไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเจ้ากิ้งก่าเขียวตัวนั้นจึงเปลี่ยนสีในยามนั้น แต่ทว่าใกล้ๆ กันมีกิ้งก่าเขียวอีกตัวซึ่งตัวเล็กกว่าเกาะอยู่และดูเหมือนเจ้าตัวสีคล้ำกำลังไล่ตัวสีเขียวอยู่บนต้นตะขบนั้นแต่ไล่ไม่ทัน และแล้วเจ้าตัวสีคล้ำก็เริ่มกลายสีเป็นสีเขียวเพื่อพรางตัวบนต้นตะขบในที่สุด

สีที่ต่างกันของเจ้ากิ้งก่าเขียวให้ความรู้สึกต่างกันไปสำหรับฉันที่ยืนมองอยู่ ภาพกิ้งก่าผิวคล้ำ ผอมๆ จนเห็นซี่โครงดูไม่งามตา ทำให้ใจฉันนึกไปถึง Smeagol ตัวละครรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ในภาพยนต์ The Lord of the Rings อย่างช่วยไม่ได้ แต่พอเจ้าตัวเดิมเปลี่ยนสีเป็นสีเขียวทั้งตัว มันกลับดูสวยงามมีเอกลักษณ์น่าตื่นตา

หากสีคล้ำคือสีแห่งความหวาดหวั่นพรั่นกลัว ความหม่นหมอง สีเขียวคือความเป็นปกติสุข เจ้ากิ้งก่าสีคล้ำตัวนั้นคงไม่ต่างกับคนเราในยามที่ถูกครอบงำไปด้วยกิเลสต่างรูปแบบ ในยามที่ความโกรธแผ่ซ่านไปทั่วทุกขุมขนในยามที่อะไรๆ ก็ไม่เป็นดั่งใจ ฉันนึกถึงตัวเองที่จะแปลงร่างจากคนสุภาพเรียบร้อยอ่อนหวานเป็นอีกคนที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ที่แม้แต่เจ้า Smeagol ยังกลัว

แต่มาคิดอีกทีไม่ว่าจะเป็นเจ้าสีคล้ำหรือเจ้าสีเขียวเจ้าก็คือกิ้งก่าตัวเดียวกัน ฉันในยามโกรธหรือฉันในยามสงบเย็นก็ยังเป็นฉันเสมอและไม่ต่างกันกับคนรอบตัว และธรรมชาติของมนุษย์เราไม่มีใครอยากแสดงตัวตนด้านลบออกมาให้คนอื่นเห็นหากควบคุมได้ และสำหรับบางคน (รวมทั้งตัวเอง)  อาจรู้สึกผิดหวังในตัวเองอย่างรุนแรงเมื่อตกอยู่ในสภาพที่เอาไม่อยู่ รับมืออารมณ์ตัวเองไม่ไหว

“Do not fight against pain; do not fight against irritation or jealousy. Embrace them with great tenderness, as though you were embracing a little baby. Your anger is yourself, and you should not be violent toward it. The same thing goes for all your emotions. - อย่าต่อสู้กับความเจ็บปวด อย่าต่อสู้กับความหงุดหงิดหรือความอิจฉา โอบรับความรู้สึกนั้นด้วยความอ่อนโยนเหมือนที่เราโอบกอดเด็กน้อย ความโกรธก็คือตัวเราเองและเราก็ไม่ควรไปตอบรับมันด้วยความรุนแรง เหมือนกับทุกๆ อารมณ์ที่ผ่านเข้ามา” หลวงปู่ติช นัท ฮันท์ สอนเอาไว้

ความผิดหวังเกิดขึ้นเมื่อเราตั้งความหวังเอาไว้แล้วมันไม่เป็นดังหวัง เรายังไม่อาจทำใจยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ แต่เป็นที่น่าสังเกตว่าในความรู้สึกของเราโดยเฉพาะอารมณ์ในด้านลบ ยิ่งเราปฏิเสธมันมากเท่าไหร่ มันจะยิ่งอยู่กับเรานานเท่านั้น อยากหายโกรธอยากลืมแต่ก็ยังโกรธไม่ลืมเลือน แต่เมื่อใดที่เราทำใจยอมรับมันได้ว่านั่นแหละตัวเราที่เป็นแบบนั้นแล้วไม่ไปใส่ใจกับมันอีก เราจะรู้สึกผ่อนคลายขึ้น อารมณ์นั้นจะอ่อนโยนลงแล้วเราจะค่อยๆ กลายเป็นปกติสุขในที่สุด ในยามสงบหาเวลาไตร่ตรองเรียนรู้จากสิ่งที่เกิดขึ้นและพยายามอย่าให้มันเกิดซ้ำอีกก็พอ

แม้ไม่มีสุขใดที่จีรัง แต่ก็ไม่มีทุกข์ใดที่ยั่งยืนเช่นกัน แค่เพียงเราไม่ไปแต่งสี ใส่กลิ่น เติมนม เติมไข่ให้ความรู้สึกนั้นทุกวี่วัน เราก็กลับกลายเป็นปกติสุขได้เร็วขึ้น

มาถึงตรงนี้กัลยาณมิตรทุกท่านคงเห็นแล้วว่าจิตของฉันชอบการปรุงแต่งมากแค่ไหน เพียงแค่กิ้งก่าเปลี่ยนสี จิตก็ปรุงแต่งเรื่องราวได้ตั้งหนึ่งบันทึก ที่พิเศษหน่อยก็เห็นจะเป็นการมองอย่างรับรู้ว่านี่คือการแต่งเติมของจิตค่ะ

โอบกอดทุกอารมณ์ของเราด้วยความนุ่มนวลนะคะ...ฉันก็บอกตัวเองเช่นกัน
 

ด้วยรัก
ปริม ทัดบุปผา
๒๐ ตุลาคม ๒๕๕๕


เจ้าสีคล้ำ...

...

ค่อยๆ กลายร่าง...

...

...

...

กลายเป็นเจ้าสีเขียว...ทีหล่อเหลาเอาการ

...

 

ข้างๆ ใจ - กัน The Star

http://www.youtube.com/watch?v=EI1B0_0izPQ