นักศึกษาอีกคนหนึ่ง เอกคอมพิวเตอร์ศึกษา ในหมู่เรียนที่ ๑ เช่นเดียวกับคนแรก มีคำตอบที่น่าสนใจใน ๒ หัวข้อ ดังนี้ครับ

 

วิธีคิด, ทัศนคติ หรือ การใช้ชีวิตของ "ตนเอง" ที่เปลี่ยนไปจากเดิม

 

วิธีคิด : วิธีคิดของผมเมื่อก่อน ตอนที่ยังไม่ได้เรียนวิชานี้ ยังคิดแค่่ว่า เรียนไปให้จบก็พอ แต่หลังจากที่ผมได้เรียนวิชานี้กับอาจารย์ประจำวิชาคนนี้ ความคิดผมเปลี่ยนไปจากเดิม อาจารย์สอนแนวคิดการพัฒนาตนเอง การคิดถึงสิ่งอื่นนอกจากตัวเอง และการคิดถึงพ่อแม่ บุพการีที่อบรมสั่งสอนเลี้ยงเรามาจนโต

ทัศนคติ : ก่อนที่ผมจะได้เรียนวิชานี้ ทัศนคติของผม คือ อะไรก็ได้ที่มันง่าย ๆ และไม่ต้องเหนื่อย เรียนจบไปก็ไปเป็นครู ผมคิดง่ายไป ซึ่งการเป็นครูมันไม่ใช่เรื่่องง่าย และเหนื่อยมาก พอผมเรียนวิชานี้ได้สักพัก ผมจึงทบทวนตัวเอง ว่าเป้าหมายในชีวิตที่ผมต้องการที่สุดคืออะไร จากที่ตัวผมไ่ม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน ผมเปลี่ยนทัศนคติตัวเอง แล้วเป้าหมายในชีวิตของผมก้ชัดเจนขึ้น

การใช้ชีวิต : เมื่อก่อนผมเป็นคนทำอะไร ไม่ทำจริงจัง และไม่ค่อยใส่ใจกับเรื่องสำคัญ ๆ ทำงานส่งอาจารย์ก็มักจะทำก่อนถึงเวลาส่งแค่ไม่กี่วัน แต่การได้เรียนวิชานี้ ผมเลยเข้าใจว่า การทำงานให้เสร็จก่อนถึงเวลาส่งหลายวัน ทำให้เราสบายใจกว่า เพราะอาจารย์สั่งงานเยอะมาก ผมแทบจะไ่ม่มีเวลาว่างได้ทำอย่างอื่น แต่นั่นก็เป็นการฝึกฝึกฝนความขยันในตัวเอง ผมจึงขยันมากขึ้น

 

............................................................................................................................................

"... คุณรู้ไหม นี่คือตัวแทนของเด็กรุ่นใหม่ในมหาวิทยาลัยผมเอง ที่คิดแบบนี้ คิดแค่ทำอะไรไปวัน ๆ เดี๋ยวก็จบ เค้าได้ไม่ได้คิดว่า ก่อนจะไปเป็นครูควรทำอย่างไรให้ดีที่สุด ..." (ผู้เขียนบันทึก)

............................................................................................................................................

 

 

วิธีคิด หรือ ทัศนคติของตนเองที่กระทำต่อ "พ่อแม่และครอบครัว" ที่เปลี่ยนไปจากเดิม

 

ผมเป็นคนขี้อาย อายที่จะแสดงความรักต่อพ่อแม่ ต่อครอบครัว แม้แต่การกอดพ่อ กอดแม่ ผมไม่ได้กอดท่านมาหลายปีแล้วตั้งแต่ยังเด็ก แต่อาจารย์สอนว่า "หากเราไม่กอดท่าน ไม่บอกรักท่านในตอนนี้ หากวันหนึ่งท่านเสียไป เราจะไม่มีใครให้กอด ให้บอกรัก"

หลังสัปดาห์นั้น ผมกลับบ้านไปกอดพ่อและแม่ แล้วบอกว่า ผมรักพ่อกับแม่ ท่านแปลกใจว่า ทำไมวันนี้ผมมาแปลก เพราะปกติไม่ค่อยทำแบบนี้ แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่ดีที่ผมกล้าจะแสดงความรักให้พ่อกับแม่ได้เห็น

 

............................................................................................................................................

"... นั่นเป็นคำพูดของผมที่สอนทุกคนในห้อง หลังจากได้ชมวีดิทัศน์ของคุณหมอพงศ์ศักดิ์ไปแล้ว และมันได้ผลทุกครั้งครับ ..." (ผู้เขียนบันทึก)

............................................................................................................................................

 

 

เรื่องเล่าท้ายข้อสอบ...

 

เมื่อถึงโลกปัจจุบัน สภาพแวดล้อมมันเปลี่ยนไป คนที่อยู่ในสังคมก็เปลี่ยนไปด้วย
การเป็นครูต้องตามโลกให้ทัน ตามความคิดของเด็กให้ทัน
มิฉะนั้น คนที่เป็นครูก็เพียงแค่ทำหน้าที่สอน แต่เข้าไม่ถึง และเมื่อเข้าไม่ถึง
เด็กจะไม่สามารถปรับเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้นได้ตามที่เราอยากให้เขาได้เป็น ได้คิด และได้ทำ

 

เรื่องความกตัญญูเป็นเรื่องที่เล่าขานไม่รู้จบ

 

เด็กทุกคนมี "ความกตัญญู" นะครับ แต่เราต้องไปปลุกให้เขากลับมาใช้มันอีกครั้งหนึ่ง
มิฉะนั้น เขาจะเดินห่างออกไปจนตามไม่ทัน

 

บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...

 

Happy Ba ครับ ;)...