สมุดบันทึกของผม...ผมคิดถึงจัง

กับช่วงเวลาที่หายไป....ทำให้ผมเรียนรู้ว่า...

ผมยังมีความคิดถึงเสมอ...มันเป็นความคิดถึงที่กรุ่นอยู่ในใจ…

ช่วงเวลาที่หายไปกับเวลาที่เร่งรีบ

ท่ามกลางการเจอะเจอกับเหตุการณ์ที่ดี และเลวร้าย

ด้วยเพราะใจที่ไม่เข้มแข็งพอ...ทำให้ใจหวั่นไหวไปกับอารมณ์

และเหตุการณ์ที่ผมไปสัมผัสกับความทุกข์...ความเศร้า...ความร้าวราน

และการพลัดพรากของชีวิต...ของผู้คน...

 

 

แต่สุดท้ายแล้วมันก็ผ่านไป...

ผมเหลียวมองไปรอบตัว

ผมพบว่า มีหน้าต่างแห่งความสุขอีกหลายบานที่รอให้ผมเปิด....

 

 

ผมได้เปิดสมุดบันทึกเก่าๆ...เป็นลายมือที่ยุ่งเหยิงของผม

ที่เขียนไว้นานแล้ว...ผมจำไม่ได้แล้วว่า...ใครเขียน...หรือเขียนไว้ที่ไหน?

แต่เมื่ออ่านแล้ว...ทำให้ผมเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น

เอามาเก็บไว้ในสมุดบันทึกนะ...

สัญญาว่า...จะมาเปิดหน้าต่างแห่งความสุข...ประจำเช่นเคย....

 

 

“เมื่อเธอวิ่งอย่างรวดเร็ว เพื่อให้ถึงจุดหมายหนึ่ง

เธอจะพลาดความรื่นรมย์ระหว่างทางไปเสียครึ่ง

เมื่อเธอเร่งร้อนคอยกังวลตลอดวัน

มันเหมือนเธอโยนกล่องของขวัญที่ยังไม่ได้เปิดทิ้งไป...