วันเสาร์ที่ 13 ตุลาคม 2555

 

 

นับเป็นวันที่แสนพิเศษอีกวันที่ผม, ภรรยา และทิมดาบ ได้อยู่ด้วยกัน...

เพราะคุณยายของทิมดาบ...ได้ทำโรงทานเลี้ยงไอศกรีม ที่วัดในหมู่บ้าน

พวกเราได้มานอนค้างคืนที่บ้านคุณยายตั้งแต่เมื่อคืน

งานวัดวันนี้เป็นงานทอดเทียนเข้าพรรษา และการประกวดจินตลีลาประกอบเพลง และประกวดสรภัญญะ

จากหลายๆ หมู่บ้าน ทั้งนอกและในอำเภอ...ผู้คนมาร่วมงาน และมาทำบุญมากมาย..

ไอศกรีมของคุณยายหมดเกลี้ยงในเวลาไม่นาน…รวดเร็วมาก...จนลืมอาการปวดแขนและมือที่ตักไอศกรีม

 

 

 

 

ตอนบ่ายๆ พวกเราจึงลาคุณตา-คุณยาย เพื่อกลับบ้านของเรา ซึ่งอยู่คนละอำเภอ

ความเมื่อยล้า...จึงพากันเข้าห้องนอน...ของีบเล็กน้อย...แต่ขอดูหนังด้วยน่าจะดี

เอาหนังเก่าจากแผ่นเก่ามาดูดีกว่า...

 

 

 

 

พลิกไป-พลิกมา…ทำไม ? เจอหนังเกาหลีแผ่นนี้...“The way home…คุณยายผมดีที่สุดในโลก”

ผม และภรรยา...มองหน้ากันไปมา...เพราะดูหลายรอบ...อดร้องห่มร้องไห้ไม่ได้สักที

แต่ก็อยากดูอีก...เมื่อดูแล้ว...อดประทับใจเหมือนเดิมทุกครั้ง...

 

 

 

คุณยาย...ผู้อยู่โดดเดี่ยวลำพังในบ้านบนภูเขาเล็กๆ...แต่อบอุ่นไปด้วยธรรมชาติ...และผู้คนในหมู่บ้าน

หลานชายตัวเล็ก... “ซังวู”  ที่มาจากกรุงโซล...ที่เพียบพร้อมด้วยวัตถุ  ความเจริญ และความมั่งคั่ง

เรื่องราวของคุณยาย และหลานชาย...มีหลายฉากที่ประทับใจมากมาย

ในความรัก และการเรียนรู้ระหว่างคนสองวัย

 

 

เป็นหนังง่ายๆ...ภาพง่ายๆ...ฉากง่ายๆ...บทสนทนาสั้นๆ...ดนตรีไม่ยิ่งใหญ่...

แต่ปล่อยให้ความรักง่ายๆ...อย่างนี้...มากระชากใจของผมได้อย่างมากมาย

ผมคิดถึงคุณยายของผมจัง...แต่ท่านจากผมไปนานแล้ว

ทิมดาบคิดถึงคุณยายของเขา...

และบอกว่า...จะไม่ดื้อ...ไม่งอแง...และรักคุณยายมากกว่านี้....

นับเป็นหนังอีกเรื่อง...ที่ทำให้ผม...อิ่มใจ...ประทับใจ...และติดอยู่ในใจ...