- ความรักตัวกลัวตายมีอำนาจแรงกล้า...แต่ไม่เหนือไปกว่า...ความรักของแม่

      เรื่องราวของ ... “ฉันอยู่ที่นี่...ศัตรูที่รัก” (SHUT IT) .... เป็นชุดเรื่องสั้น ... ในจำนวนทั้งหมด 6 เรื่อง   วันนี้P’Ple จะเล่าเรื่องตามที่..ท่าน แว่นธรรมทอง .... อยากฟังเป็นเรื่องทแรก นะคะ ...เรื่องเขา/เธอ... นักเขียน นามปากกาว่า  ส. เดชาติวงศ์ ณ อยุธยา .... แต่เป็นชุดที่ 3 ในเล่มนะคะ  ในเรื่อง ... “ฉันอยู่ที่นี่...ศัตรูที่รัก” ... เป็นเรื่องของ....ความรัก...ความผูกพันระหว่า ผู้ที่ฆ่าแม่ของเธอ(เจ้าลูกหมาน้อย...ชื่อเจ้าแดง...บางที่ก็มีชื่อว่าปอล) ..... กับหมาล้าเนื้อ ชื่อหมีดำ...หมีดำ...ไปฆ่าแม่เจ้าแดง.... เมื่อเจ้าแดง/เจ้าปอล .... มี 2 ชื่อ เพราะเวลาไปขอข้าวบ้านหนึ่งก็เรียกชื่อแดง...เพราะขนสีออกแดงๆๆ .... พอไปวิ่งเล่นกับเด็กๆ ก็จะมีชื่อว่าปอล นะคะ  ตอนเจ้าแดงยังเด็กๆๆ ...เขาจะตามแม่ไปเที่ยวเล่นในป่า....

       วันหนึ่งก็ไปพบกับ หมาล้าเนื้อเข้า... แล้วแม่ของเจ้าแดงก็ทะเลาะกับเจ้าหมีดำ....ซึ่งเป็น...หมาป่าล้าเนื้อ ... ที่ชื่อเจ้าหมีดำ....เพราะมีขนสีดำมัน รูปร่างสูงใหญ่...ชึ่งกำลังหนุ่มแน่น...พละกำลังมากมาย...และเป็นศัตรูของแม่เจ้าปอล ...ซึ่งมีกำลังเหนือกว่าแม่ของเจ้าปอลมาก...และเจ้าหมาป่าได้พรากแม่ไปจากเจ้าแดง/ปอลตัวน้อยๆๆหรือเด็กๆๆ...  ณ นาที่นั้นเจ้าแดงน้อยก็ประกาศในใจว่า...เจ้าหมีดำหนุ่มร่างสูงใหญ่ในตอนนั้น...เป็น... “ศัตรูที่...ฉันให้อภัยมิได้ตลอดชีวิต” ....แต่ชะตากรรมเล่นตลกทำให้ทั้ง 2 กลับมาเป็น  "เพื่อนรัก"  ต่างวัยกัน ... พากันเที่ยวเล่นในทุงกลางป่า...นานพอสมควร....เจ้าหมีดำรักเจ้าแดงน้อย/ปอล...มาก...บอกกับเจ้าแดงน้อยว่า… เรามาเป็นเพื่อนรักกัน ... แล้วทั้ง 2 ก็พากันไปเที่ยวเล่นไปทั่วป่าใหญ่...เจ้าแดงน้อย..มีความสุขมาก..เจ้าหมีดำ  พาเจ้าแดงน้อย ข้ามแม่น้ำสายใหญ่ทั้งกว้าง.. ทั้งลึก..และน้ำแสนจะเย็น..พากันเดินเล่นชายป่า...

       ทำให้เจ้าแดงน้อย ... หายจาก .... ความว้าเหว่และความหวาดหวั่น ....พากันโบยบินไปจากใจอย่างสิ้นเชิง...นานๆไป เจ้าแดงน้อย...กับกลายเป็นเพื่อนรักของ....เจ้าหมีดำ...ไปโดยปริยาย... แต่มีคำว่า  “เพื่อนรัก”  มาแทน... เจ้าหมีดำไม่ฆ่าเจ้าแดงน้อย...แต่กลับมาชวนไปวิ่งเล่น...เพราะรู้ว่า...เจ้าแดงน้อย/เจ้าปอล....ยังเด็กเกินไป... ต้องการเพื่อนเล่นและต้องการความคุ้มครอง  เขาเป็นห่วง เจ้าแดงน้อย/ปอล และรู้ว่าปอล...รู้ว่าเหงามาก... เจ้าหมีดำ...ดูแล เจ้าแดงน้อย/เจ้าปอล... เยี่ยงสหาย

        แต่ในที่สุด....หมีดำก็โดนฝูงมาป่ากัด...จนเสียเลือด...และหมดลมหายใจ...จากการป้องกัน...ไม่ให้ปอล/เจ้าแดงน้อย....โดนฝูงหมาป่าไล้เนื้อที่เป็น พ่อ  แม่ พี่  น้องของตน ทำร้ายและ หมายที่จะฆ่า...เจ้าแดงน้อย/เจ้าปอล ...

          ในที่สุด เจ้าหมีดำ  ...เอาชีวิตของตนเข้าช่วย...เจ้าแดงน้อย...ร่างของเจ้าหมีดำ....หมดแรง.....เพราะคู่ต่อสู้...สูงใหญ่กว่ามาก...หมีดำถูกกัด...เลือดกระฉุด.....  มีเลือดไหลกลบเบ้าตา..ครางอบ่างเจ็บปวด  แสนสาหัส...ร่างโงนเงน และล้มฟุบ....จนร่างของเจ้าหมีดำ...ไม่กลับฟื้นคืนมาได้อีกต่อไป...ก่อนจะหมดลมหายใจ....

         หมีดำบอกกับเจ้าแดงน้อย/เจ้าปอลว่า...    “เธอเป็นลูกหมาที่น่าสงสาร...เย็นวันที่ฉันฆ่าแม่ของเธอ...ฉันไม่เคยเห็นลูกหมาต้วน้อยๆๆที่มีนัยน์ตาน่าส่งสารอย่างนี้ ....ฉันพบแต่การต่อสู้..อย่างโซกโวนกับฝูงมาจิ้งจอก...ชีวิตของฉันมีแต่การผจญภัยและความทารุณ....หมาน้อย...ยกโทษให้ฉันได้ไหม?....แล้วเรียกฉันว่า...หมีดำเพื่อนรัก” ....

        เจ้าหมีดำ....พยายามผงกหัวขึ้นมาเลียหน้าผาก...ของฉัน....แล้วก็ฟุบนิ่งไป.... "หมีดำเพื่อนรัก" ... ฉันยกโทษให้เธอ ... ได้ยินไหม? ....  “ศัตรู....ที่รักของฉัน” .... เจ้าแดงน้อย/เจ้าปอล .... ส่งเสียงสะท้อนกลับไปกลับมา...ระหว่างชะง่อนผา...ลุกขึ้นมาเถิดแล้วฟังฉันกระซิบว่า... “ฉันอยู่ที่นี่...ศัตรูที่รัก” ….. เรื่องเล่า....ประมาณนี้นะคะ.... แต่ P’Ple  ได้พบสิ่งสวยงามในภาษา...ในเรื่องสั้นชุดนี้  .... เป็นการบรรยาย ... ทำให้ผู้อ่าน...มองเห็นภาพ...เป็นรูปธรรมของผู้แต่ง ....พบ....การเล่นคำ....ที่ไพเราะ มากๆๆ เช่น.....

 

   - วิ่งไล่...งับผีเสื้อสวยๆๆ

   - เธอใจกล้าพอที่จะทิ้งฉัน...ให้ว้าเหว่

   - ฉันได้พบเธอ...เหมืนฝัน

   - อากาศค่อนข้างเย็น...เงียบและ...เศร้า

   - เละไป...ตามพงแขมและอ้อ

   -  ขนแดงเป็นมันเงา ... เกรอะกรัง

   -  เกะกะระราน

   -  ถามอย่าง... ครั่นคร้าม

   -  ชังกะตาย

   -  หลับตาปี๋

   -  เกร็งขาม

   -  เบิ่งมองไปรอบๆๆ

   -  ผีเสื้อปีกสวย....น่าวิ่งไล่งับ

   - ไล่เห่าขู่ผีเสื้อตัวน้อย...ที่กำลังดูดน้ำหวาน...จากเกสรดอกไม้....ให้กระเจิงไป....คนละทิศละทาง

   - ความรักตัวกลัวตาย....มีอำนาจแรงกล้า...แต่ไม่เหนือไปกว่า...ความรักของแม่

   - ความเร็วยิ่งกว่า....ธนูออก...จากแหล่ง

   - มรณกาล

   - แผลเหวะหวะ

   - ท่วงท่า ... สง่างาม

   - ละเมาะ....ไม้ร่มรื่น

   - นึกถึงแม่...ด้วยความรักและอาลัย... แต่ฉันนึกถึงมัน...ศัตรูของฉัน..ด้วยความชังและความแค้น

   - กระลอกหางน่ารักสองตัว....วิ่งไล่กันบนกิ่งตะแบกอย่างเบิกบานใจ

   - เจ้าหมีดำใจร้าย....ซึ่งมีสันดานของการเป็นเพชฌฆาต

    - หยิ่งผยองและท้าทาย

   - ฯลฯ....(อีกมากมายนะคะ)

 

   P’Ple…  "เล่าแต่....พองาม" ... แค่นี้ก่อนะคะ...เอาไว้ พี่ๆๆ  เพื่อนๆๆ  น้องๆๆ  ไปหาอ่าน .... น่าจะได้ “อรรถรส” มากกว่าที่พี่เปิ้นเล่านะคะ ... สวัสดี  ราตรีสวัสดิ์  ก่อนนอนนะคะ

 

                 

 

                 

 

                 ขอบคุณค่ะ