จะว่าไปก็สองเดือนกว่า ๆ ละกับการได้หนังสือมาจากครู เป็นการอ่านที่ช้ามากเมื่อเทียบกับการอ่านหนังสือของตนเองค่ะ แต่เป็นการอ่านที่ใช้ความตั้งใจสำรวจเข้าไปข้างในตนเอง ไม่ใช่เพียงแค่การเสพสุขจากงานเขียน หรือ แค่อ่านให้จบ ๆ ไป แต่ระหว่างทางก็ยังมรการขาดช่วงของความตั้งใจ หรือ เรียกแบบ กระแทกตัวกิเลสว่า “ขี้เกียจปนอยู่”
ด้วยนิสัยเสียเดิม ๆของหนูคือ ขาดวินัย
ถ้าแก้นิสัยนี้ได้ หนูน่าจะพัฒนาตนเองได้ดีกว่านี้
สำรวจเข้าไปอีกกับภารกิจที่ครูให้ทำ อ่านหนังสือไป ทบทวนใจตนเองไป เหมือนอ่านใจตนเอง คู่กับการอ่านหนังสือ ก็รู้สึกได้เห็นจิตใจตนเองที่ยังหยาบกระด้างนัก ในการมองสิ่งต่าง ๆ ในการใช้ชีวิต
ยังให้อารมณ์มาอยู่เหนือการใช้ชีวิต สติยังอ่อน ตามไม่ค่อยทัน แต่ก็เป็นความประหลาด ที่ยิ่งเห็นความหยาบในตนเอง ข้างในจะมีอาการ อ่อนยวบลงค่ะ
ความเชื่อในกรรมมีมากขึ้นว่า
“ไม่ว่าทำอะไรไว้ต้องได้รับเช่นนั้นแน่ๆ อย่างไม่ต้องสงสัย”
เข้าใจถึงคำว่า
“การแก้ปัญหา ใช้เพียงแค่การคิดเอาไม่ได้ แต่มันต้องไปปลดล็อคที่ในใจเอง”
แต่ก็สามารถใช้กระบวนการลงมือทำข้างนอก เพื่อนำทางเข้าไปเรียนรู้ข้างในได้
เหมือนกับรู้สึกว่า ไม่ว่าทำอะไร ถ้าเรียนรู้ที่จะ สำรวจข้างในตนเองไปด้านก็จะเป็นการเรียนรู้ที่จะแก้ไขและทำความเข้าใจตนเองไปด้วยเช่นกัน
