นิยามของกฎหมาย 

กฎหมาย คือ        1. เหตุผลที่ถูกต้อง

                                2. ความเชื่อของชุมชน ( จิตใจประชาชาติ )

                                3. เหตุผลของผู้ปกครอง (คำสั่งของรัฐาธิปัตย์)

 

กฎหมายเริ่มแรกเป็นกฎหมายจารีตประเพณี เกิดจากการอยู่รวมกันของมนุษย์ ทำ

ให้เกิดแบบแผนที่มนุษย์ได้ประพฤติปฎิบัติสืบเนื่องติดต่อกันเป็นเวลานานจน

กลายเป็นข้อบังคับความประพฤติ จารีตประเพณีมุ่งถึงพฤติกรรมที่มนุษย์

แสดงออกมาภายนอกเป็นแบบแผนความประพฤติ ที่บุคคลทั่วไปยึดถือเป็นหลัก

แล้วมีการยอมรับนับถือโดยไม่ขาดสาย  หลักกฎหมายทั่วไป คือหลักกฎหมายดั้ง

เดิม เช่น หลักผู้ซื้อต้องระวังในเรื่องซื้อขาย หมายถึง ผู้ซื้อต้องระวังตรวจดู

ทรัพย์สินที่จะซื้อขาย ก่อนซื้อต้องตรวจตราดูทรัพย์สินให้ดี หากไม่ตรวจให้ดี ถ้า

ภายหลังปรากฏว่ามีความชำรุดบกพร่อง จะเอาทรัพย์สินมาคืนแก่ผู้ขายไม่ได้

  กฎหมายของรัฐสภา เป็นกฎหมายที่บัญญัติขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษร

   

ประเทศ ก็คือ รัฐ ซึ่งรัฐ มีองค์ประกอบ ดังต่อไปนี้

  1. มีอำนาจอธิปไตยเป็นของตนเอง คือไม่ได้เป็นเมืองขึ้นหรืออาณานิคมของ ประเทศใด มีอิสระภาพในการปกครองตนเอง การดำเนินการ การตัดสิน ใจทั้งภายในภายนอกประเทศด้วยตนเอง
  2. ดินแดน หรืออาณาเขตที่แน่นอน หมายถึงพื้นที่ที่ประชาชนพลเมืองอาศัย อยู่มีอาณาเขตแน่นอน
  3. มีประชากรรวมตัวในดินแดนนั้นไม่จำกัดว่าจะต้องมีมากน้อยเท่าใด แต่ ต้องมีพอสมควรเพื่อที่จะเป็นกำลังป้องกันและรักษารัฐได้

นี่เป็นข้อเท็จจริงที่ทำให้เกิด รัฐอธิปไตย( Sovereigh State )

 

กฎหมายธุรกิจ ประกอบด้วย

  •   กฎหมายภายในประเทศ คือกฎหมายที่ใช้บังคับนิติสัมพันธ์ภายในรัฐ
  • กฎหมายระหว่างประเทศ คือ กฎหมายที่มีลักษณะเกี่ยวกับรัฐมากกว่า หนึ่งรัฐ   กฎหมายระหว่างประเทศ แผนกคดีเมือง คือ กฎหมายที่ใช้บังคับ นิติสัมพันธ์ระหว่างรัฐกับรัฐ
§         กฎหมายระหว่างประเทศ แผนกคดีบุคคล คือ กฎหมายที่ใช้ บังคับนิติสัมพันธ์ของเอกชน  สามารถจำแนกเป็น นิติสัมพันธ์ ระหว่างเอกชนกับเอกชน และ นิติสัมพันธ์ระหว่างรัฐกับ เอกชน