“เมื่อเราไมรู้จักพอ เราก็ไม่รู้จักแก่ ........เมื่อไม่รู้จักแก่ มันก็มีแต่ความไม่พอ......”

ในบางครั้งบันทึกต่างๆที่ได้อ่านแล้ว สร้างความรู้สึกสนุกสนานไปตามถ้อยคำของผู้เขียน แต่บันทึกต่างๆเหล่านั้น ก็ไม่ได้สะท้อนความรู้สึกในใจผู้เขียนจริงๆว่าเป็นอย่างไร.......บางส่วนลึกๆนั้นยังคงถูกปิดบัง หรือเพียงเศษส่วนเดียวในความรู้สึกของเขานั้นถูกเปิดเผย  หรือบางส่วนที่อยากจะสื่อสารเปิดเผยแต่กลับถูกปิดกั้น....เพราะต้องถูกตีกรอบด้วยข้อจำกัดต่างๆบน  “เครื่องมือ” ที่ใช้สื่อสาร

เป็นการยากที่จะตอบเพราะการคบและพบปะกันผ่านแผ่นจอบันทึกนั้น  เราตีความจากตัวอักษรที่ได้เห็น...... แล้วเราก็ใช้ ...”ใจ”..และ ”ประสบการณ์ส่วนตัว”...ของเราไปนึก และทึกทักแทน........บางครั้งก็ “โดนใจ” หรือ “ตรงใจ” ผู้เขียน   แต่บางครั้งก็ไม่.....:(

หลายครั้ง.....สิ่งที่เราอยากจะสื่อสาร...... หลายคนยังไม่เข้าใจ.....................

หลายครั้ง.....สิ่งที่เราอยากจะสื่อสาร...... หลายคนกลับมองข้ามไป.....................

และที่สำคัญ

หลายครั้ง.....สิ่งที่เราอยากจะสื่อสาร......โดยใช้เอาไว้อ้างว่า...” เพียงเพื่อประโยชน์เฉพาะตนในกาลต่อไป ”............แต่ลึกๆในใจ...ขอเพียงให้มี “ใครบางคน” มาเห็น...หยิบประโยชน์เก็บไปไว้ใช้....หรือเพียงแค่ให้ “มีใครบางคน ” มาทำความเข้าใจ.....แค่นั้นเราก็ภูมิใจ..............(อันนี้รวมผมด้วย..คนอื่นไม่รู้....หุหุ!!)

หรือทั้งหมดที่กล่าวมาข้างต้น......บางท่านบอก.......” ข้าพเจ้า  ไม่ได้สนใจ ” สุขมีก็เขียน....... ทุกข์มีก็บอก........ ถ้ามีสุขอีกทีก็มาเฮอาเขียนบอก...... หรือถ้ามีทุกข์วนเวียนมาอีกครั้งก็คว้าเมฆ คว้าฝน ใส่อารมณ์ ปน MV เคาะแป้น keyboard แล้วป่นๆกันไป....................... 

$%@(*)(*()&@()@_!)(&!$^!_()@&!()@$&!)($&@!_)($&@!_$)(&_()&_)(&_()&_(&@#!@$$^*

บันทึกหลายบันทึกที่ผมเขียนนั้นมีจุดมุ่งหมาย........ แม้ไม่สะท้อนความรู้สึกจริงๆที่อยู่ในใจ แต่ก็อยากให้สัมผัสถึงความจริงใจและตั้งใจที่จะปักป้าย “ทาง” ที่ผมเห็น......          ถึงแม้จะเพิ่งเริ่มก้าว.....แต่ผมก็มั่นใจว่าสุดสายปลายทางนั้น....คือคำตอบของปัญหาทุกเรื่องที่ผม หรือ ทุกท่าน ต้องเผชิญ..........................

แม้จะมีป้ายบอกทางที่ชัดเจนเพียงไหน อ่านก็แล้วใช่ว่าจะไม่เข้าใจ....... “หลัก” นี้เราก็รู้  “หลัก” นั้นเราก็เข้าใจ  แต่ทำไมเราเดินผ่านทางนี้ไป....... แล้วก็บอกกับตัวเองว่า....... “ยังไม่ถึงเวลา.....เอาไปมีเวลาก่อน” หรือ “...นี่ไง ฉันก็ปฏิบัติอยู่นี้ไง แค่นี้ก็พอแล้ว.... “ 

หลวงพ่อชากล่าวว่า (โดยผมขอแปลงคำสอนหลวงพ่อ ตามความเข้าใจของผม ณ วันนี้ )

“เมื่อเราไมรู้จักพอ เราก็ไม่รู้จักแก่ ........เมื่อไม่รู้จักแก่  มันก็มีแต่ความไม่พอ......”

“ เมื่อเราไม่ยอมรับ หรือ ไม่ตระหนักถึง ว่าเรามี “ความแก่” รอเราอยู่....... “ผม(ดิฉัน) ยังไม่แก่เลยครับ(ค่ะ)  เอาไว้ก่อน ยังอีกไกล.....”  .......  เราก็จะไม่มีคำว่า “พอ”  เมื่อไม่รู้จักคำว่า “พอ”  หรือ “เพียงพอ”   อยากได้ อยากมี ไม่สุดสิ้น.........”

ผมไม่ใช่เพิ่งเริ่มจะเข้าใจ แต่เข้าใจมานานแล้วว่า .......ครูบาอาจารย์ท่านสู้ ท่านพยายาม แค่ไหนกว่าจะดึงคนแค่ไม่กี่คนให้มาเพียงเพื่อจะ...........”สัมผัสกับหลักธรรมที่แท้จริง”  ท่านเพียงชี้ทางให้เราเดิน......ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับตัวเราเอง....... 

ทุกข์...หรือหลายต่อหลายเรื่องเราก็ว่าเรา รู้.......”เหตุ” แห่งทุกข์......  บางครั้งเราก็ว่าเรา ”ดับ” มันได้...... แต่เหตุใด “มัน” ยังวนเวียนตามเราอย่างเรื่อยๆไป....???

เรื่องบางเรื่องเราก็ใช้หลักธรรมแก้ไขได้ทัน  แต่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจับหลักนั้นให้มั่น ไม่หลุดลอย 

ทำอย่างไร!!!?? ในเมื่อกระแสของความไม่พอ กระแสของความอยาก ....มันคอยลากเราให้หลุดจาก “หลักธรรม”  ที่เราพยายามยึดไว้

 

 

 

***คำตอบ นั้นจะเกิดขึ้นในใจท่านเอง เมื่อท่าน ..เห็น.. ว่า “เราถึงเวลาแล้วที่จะ.....<ให้ท่านตอบของท่านเอง>....” ***

**********************************************************************************