"ทุกข์...หรือหลายต่อหลายเรื่องเราก็ว่าเรา รู้.......”เหตุ” แห่งทุกข์......  บางครั้งเราก็ว่าเรา ”ดับ” มันได้...... แต่เหตุใด “มัน” ยังวนเวียนตามเราอย่างเรื่อยๆไป....???"

ขออนุญาตแจมในจุดนี้นะคะ

ทุกข์เป็นผลต่อเนื่องที่ยาวมาจากนามรูปตามสายปฏิจจสมุปบาท พอเรารู้ว่าเพราะเรื่องอะไรทำให้เราเป็นทุกข์ได้ เราหาสาเหตุทุกแง่มุกมุม จนวางใจเป็นกลางกับเรื่องนั้นๆได้ ก็หมดทุกข์ เพราะจิตเป็นกลางในเรื่องนั้นแล้ว (วิปัสสนุเปกขา)

แต่ เพราะยังไม่พ้นนามรูป เมื่อใดที่กระทบกับรูปอันเป็นอารมณ์แรงๆ อุเบกขาที่อ่อนแรงกว่าก็ต้านไม่อยู่ จึงทุกข์เพราะเรื่องคล้ายๆเรื่องเดิมได้อีก

จึงต้องพยายามพิจารณาให้ถึงสังขาร (สังขารุเปกขา)

ไม่พ้นจากทุกข์คงไม่เป็นไรมังคะ

ขอให้ทุกข์น้อยลงเรื่อยๆ ก็คงพอนะคะ