บ่ายของวัน...ที่เมื่อตอนสายๆ ฝนยังตกกระหน่ำลงมา...ราวกับท้องฟ้ามีรูรั่ว...

ผมได้เดินทางไปวัดและสำนักสงฆ์มากมายหลายแห่ง...

จนกระทั่งมาถึงสำนักสงฆ์แห่งนี้....

ทำให้ค้นพบว่า...ในพื้นที่ที่ทำงานของผม...มีสถานที่หลายแห่งที่สร้างความสุขและสงบใจให้กับผม

และถ้ามีเพื่อนหรือคนที่ผมรู้จัก..ต้องการเยี่ยมชมสถานที่ที่ผมทำงาน

สำหรับคนคอเดียวกันต้องแนะนำสำนักสงฆ์แห่งนี้...

 

 

สิ่งแรกที่สะดุดใจผม..ต้นไม้...หนองน้ำ...และภูเขา...ที่ร่มรื่นสวยงาม...ทำให้เกิดความสุขใจอย่างประหลาด

เจอกับพระอาจารย์กำลังเดินจงกรม...เหมือนภาพที่สงบและอุ่นในใจคนเดียว

ผมเรียกพระอาจารย์เบาๆ ...แต่ดูระยะเวลายาวนานมาก...จนอาจารย์มองและเรียกผม

มา “หมอ”...มาเดินจงกรม...แล้วผมได้เดินจงกรม...

 

 

สักพัก...อาจารย์กับผม...ได้เดินผ่านศาลา...ผ่านครัว...

ทำให้เห็นความแตกต่างระหว่าง “วัดบ้าน” กับ “วัดป่า”

ความสะอาด...มีระเบียบเรียบร้อยในการจัดเก็บจาน..ถ้วย...ช้อน....แก้วน้ำ...หม้อ...

ความสะอาด...มีระเบียบเรียบร้อย...อาจารย์บอกผมว่า...เป็นขั้นตอนหนึ่งในการฝึกฝนใจ....

 

 

ผมมาที่กุฏิอาจารย์...ตรวจสุขภาพไปตามประสา...

ผมถามว่า...อาจารย์เหงาไหม...และเบื่อไหม...?

อาจารย์ยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน...แต่ผมถามไปแล้วรู้สึกว่า..เป็นคำถามที่ไม่น่าถามเลย

อาจารย์บอกว่า...หมอ...เบื่อชีวิต...และงานที่ทำไหม..ซ้ำซากจำเจ...

แต่ถ้าเราฝึกฝนใจ...และให้ความหมายในการกระทำทุกอย่าง

การใช้ชีวิต...การทำงาน...จะเปลี่ยนไปทุกวัน...และเป็นทุกวันที่มีคุณค่า…

 

 

มีหลายเรื่องราว...ที่ได้สนทนากับอาจารย์...

รู้สึกว่า...มาทำงานวันนี้...เหมือนไม่ได้มาทำงาน...

ถึงแม้วันนี้ของผม....หัวใจจะมีรูกลวง...ไปบ้าง...

อาจารย์บอกว่า....ต้องหมั่นฝึกฝนดูแลใจตนเอง….

วันนี้เอาการบ้านไปก่อน...ไม่เข้าใจกลับมาหาอาจารย์

อย่านึกถึงอาจารย์เฉพาะ....วันที่ท้องฟ้ามีรูรั่ว...และหัวใจมีรูกลวง...