ทุกชีวิตเกิดแก่แค่เพียงครู่ กตัญญูรู้ค่าคือหน้าที่ โกรธเกลียดโลภหลงไปทำไมมี เดี๋ยวก็จากโลกนี้กันทุกคน
เราเกิดมา อาศัย โลกใบนี้
รู้ผิดชอบ ชั่วดี มีเหตุผล
สัมผัสสิ่ง สวยงาม ความเป็นคน
ก้าวข้ามพ้น ผ่านทุกข์ มีสุขใจ
ก็นับว่า โชคดี มากที่สุด
ที่มนุษย์ เห็นทาง สว่างไสว
พบความจริง ทั้งหลาย อยู่ภายใน
พบภายนอก เปลี่ยนไป ได้ทุกวัน
เห็นต้นไม้ ใบหญ้า สารพัด
เห็นชีวิต สรรพสัตว์ มากสีสัน
เห็นทุกอย่าง เกาะเกี่ยว กันและกัน
เห็นญาติเรา ทั้งนั้น ที่ยืนยัง
ยิ้มให้ญาติ พี่น้อง และผองเพื่อน
ยิ้มให้แสง ดาวเดือน เตือนความหวัง
ยิ้มให้กับ สรรพสิ่ง อย่างจริงจัง
ยิ้มให้โลก สักครั้ง ก็ยังดี
ทุกชีวิต เกิดแก่ แค่เพียงครู่
กตัญญู รู้ค่า คือหน้าที่
โกรธเกลียดโลภ หลงไป ทำไมมี
เดี๋ยวก็จาก โลกนี้ กันทุกคน

สันติสุข สันติศาสนสุข ♣♣
๒๕ สิงหาคม ๒๕๕๕ / ขอบคุณภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต




หากตระหนักรู้และปฏิบัติได้ตามบทกวีนี้ โลกสวยงามน่าอยู่มากค่ะ
เพียงหยุดคิดสักนิดว่าทุกอย่างชั่วคราว ทำไมเราจึงยึดโลภ โกรธ หลงไว้ทำลายกัน
ขอบคุณค่ะ
โกรธเกลียดโลภ หลงไป ทำไมมี
เดี๋ยวก็จาก โลกนี้ กันทุกคน
ทั้งโกรธ เกลียด โลภ และหลง จะละพร้อมๆกันได้หรือคะ
โดยเฉพาะ "หลง" นี่เลิกไม่ง่ายเสียด้วยนะคะ
ขอบคุณบทกลอนที่ให้ข้อคิดดีๆค่ะ
Sila Phu-Chaya สวัสดีครับ
KRUDALA สวัสดีครับ
* จิตแจ่มใสเบิกบาน เห็นคุณค่าความงามของธรรมชาติ สัมผัสโลกเชิงบวก เสริมสร้างความดีทั้งกาย วาจา ใจ ..สะท้อนความหมายของการใช้ชีวิตที่รู้เท่าทันอย่างมีความสุขนะคะ
* ขอบคุณบทกลอนสอนใจ และภาพงดงามค่ะ
คุณมะเดื่อ สวัสดีครับ
คุณพี่นงนาท สวัสดีครับ
ชื่นชอบกลอนของอาจารย์มากครับ
ขออนุญาตนำไปใช้เป็นกำลังใจในชีวิตนะครับ