น้ำฝน

 

ขอบคุณภาพจากเว็บไซด์

จิ๋วนั่งเหม่อมองสายฝนอยู่ริมระเบียงหอพักที่กว้างแค่ 1 เมตร บนหอพักนิสิตที่ค่อยข้างอึดอัด ฝั่งตรงข้ามเป็นเขตก่อนสร้างหอพักนิสิตเพิ่มเติมเนื่องจากจำนวนนิสิตที่เพิ่มมากขึ้นทุกปี ได้ยินเสียงน้ำฝนกระทบหลังคาสังกะสีของคนงานก่อนสร้างดังเปาะแปะ เปาะแปะ...

 

จิ๋วชอบน้ำฝน ปลูกผักงามดี แต่ไม่ชอบให้ตกตอนเดินทาง  คนงานก่อนสร้างเขาอยู่ลำบากเหมือนกันเนอะ มีแค่สังกะสีกันฝนกันแดด เจ้ว่ายังไง

 

เจ้ก็นั่งคิดในใจไม่กล้าพูดว่า “จะว่าไงหละคำพูดมันฟังคุ้นหนูชะมัด”  แล้วเสริมคำพูดน้องชายว่าเขาเหมือนผีตองเหลืองเลย พองานเสร็จก็ต้องย้ายอีกแล้ว แต่บางทีเขาอาจจะมองว่าเราอยู่ลำบากก็ได้นะคะเพราะอยู่เป็นตึกสูงๆในห้องแคบๆไม่มีที่เดินเล่น ที่ปลูกผักก็ไม่มี โครงสร้างไม่แข็งแรงแค่แผ่นดินไหวนิดเดียวก็ตายกันหมดแล้วเพราะตึกจะถล่มลงมาหมด สู้เขาก็ไม่ได้มีพื้นที่กว้างขวาง ไม่ต้องกลัวเรื่องแผ่นดินไหว ตอนฝนตกก็วิ่งเล่นน้ำฝนได้ แถมตอนเย็นเลิกงานยังเล่นตระกร้อได้อีก

 

จิ๋วว่า เออคิดดีเนอะ