การทำงานในอนามัยของผม...มีหลายสิ่งที่ไม่พร้อมเลย...

แต่เมื่อใจของผมรู้สึกพร้อม...พร้อมเพรียง...พร้อมพรั่ง...สิ่งเหล่านั้นเป็นแรงขับที่ทำให้ผมก้าวเดินต่อไป

มีหลายสิ่งที่เข้ามาในการทำงาน...ผมได้ทำบุญและทำความดีแบบง่ายๆ...

เมื่อผมคิดถึงยามใด...ผมรู้สึกมีความสุขเมื่อนั้น...

 

 

ผมยิ้ม...ตั้งใจฟังคนไข้...ให้บริการด้วยใจที่คิดจะให้....และพยายามใช้ความสามารถทางวิชาการช่วยเหลือตามอัตภาพ...ง่ายๆ แต่มีความสุขและสดชื่นเมื่อผมครุ่นถึง....

เมื่อยามไปเยี่ยมบ้าน..ผมเจอคุณตาคุณยาย หรือใครที่ผมรู้สึกเห็นใจในชีวิต...การปฏิบัติที่ไม่เหมาะสมของผม...แต่ผมรู้สึกต้องทำ คือ ...แอบให้เงินเท่าที่มีของผมให้...ผมเจตนาเพียงเงินนั้นเป็นกำลังใจที่ผมให้...ซึ่งทุกครั้งที่ผมทำอย่างนี้ผมก็รู้สึกผิด...

หรือคนไข้ขาดยา...เพราะไม่มีใครพาไปรับยา....ขอนมให้เด็กแรกเกิดที่แม่ของเขาติดเชื้อ....ขอถุงปัสสาวะที่คนหนึ่งไม่มีความรู้สึกว่าตนเองปัสสาวะ.........

ความไม่พร้อมของระบบ...เป็นช่องทางที่ทำให้ผมได้ทำความดี...แต่ผมไม่อยากเป็นคนดี...เพราะการกระทำอย่างนี้ของผมเป็นเรื่องเล็กน้อยมากๆ

และความดีเป็นสิ่งสมมติขึ้น...และมีขอบเขต...แต่ความสุขจากการทำความดี...ทำให้สร้างพลังในการหล่อเลี้ยงชีวิตอย่างไม่ขาดสาย....

ความเป็นคนดีของผม...ในความหมายของผมเล็กน้อยเท่านั้น...ผมทำเพราะผมมีความสุขที่ได้ทำเท่านั้น...สุขในการกระทำ...ที่ไม่สร้างความหนักอึ้ง หรือเป็นภาระต่อตนเองและผู้อื่น....ผมรู้สึกเบา....สบายๆ...

 

 

มื้อเช้าวันพฤหัสฯ...16 สิงหาคม 2555

ผมดื่มกาแฟ...นมกล่อม...กล้วยสามลูก...ต้องรีบบึ่งไปทำงาน...ยกภาระการส่งลูกชายให้ภรรยาไปส่งให้

คนไข้เบาหวานประมาณ 40 คนต่อสัปดาห์ที่รอหมออนามัย เพียงสองสามคนเท่านั้น

รอเจาะเลือด...รอรับยา...ทำให้พวกเราต้องมาแต่เช้า...เพราะคนไข้อดอาหารเพื่อมาเจาะเลือด

เวลาผ่านไป...จนเจาะเลือดเสร็จ...ผมขอไปห้องน้ำ...ก่อนผ่านเห็นคนไข้กำลังทานข้าวต้มกัน

เพิ่งคิดได้ว่า...มีคุณลุงท่านหนึ่ง...ที่ท่านมาฉีดยารักษาโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวที่ได้มาจากโรงพยาบาล

ฉีดยาเป็นช่วง...หลายวัน...แต่นานเกือบปีแล้ว

 

 

ท่านนำเงินมามอบให้อนามัย 1,000 บาท ...หลังจากคุณป้าที่เป็นภรรยาเสียชีวิตได้ไม่ถึงสัปดาห์...

ท่านเห็นคนไข้เบาหวาน...บางคนไม่ห่อข้าวมา...และอนามัยก็ไม่มีใครมาขายอาหาร

ท่านเลยมอบเงินให้พวกเราทำข้าวต้มให้คนไข้...

และก็มีชาวบ้านผู้มีจิตใจดีงาม...มอบข้าวสารให้อนามัยด้วย

เงิน 1,000 บาท ...ถึงแม้เล็กน้อย...แต่สามารถทำข้าวต้มได้ถึง 5 ครั้ง

เพราะแม่ครัว...ก็คือ พี่คนงานของเราเอง....พี่ก็มีความสุขในการทำ

คนไข้ก็ความสุข...

ผู้มอบเงินบริจาคก็มีความสุข....

ส่วนผมเมื่อมองเห็น....ข้าวต้ม...ผมเจอความอิ่ม...ที่ผมไม่ได้กิน....

 

 

ชีวิตคนเรา...อาจจะไม่ต้องการอะไรมากมาย

เพียงเราได้มองเห็นความดี...หลายครั้งการใช้สายตาอาจไม่เพียงพอสำหรับผม

การใช้ใจ...ปล่อยให้ใจนำทาง...ทำให้เปิดประตูกล...ได้มากมายกว่า

เมื่อเห็นความดีของตนเองเล็กๆ

และเบิ่งมองเห็นความดีของผู้อื่น...ให้ยิ่งใหญ่...งดงาม...

ใจของผมเบ่งบาน...พร้อมที่จะส่งกลิ่นหอมให้คนอื่นต่อไป....