วันหนึ่งครูอ้อยมีโอกาสขึ้นทางด่วนสายหนึ่งในกรุงเทพฯ  ฝนตกพอดีด้วยพายุใหญ่  ฟ้าปิดสนิท  ลมแรง  บนถนนทางด่วน  รถยนต์ทุกคันเปิดไฟหน้า ไฟฉุกเฉิน  ที่อาจทำให้คนอื่นรู้ว่า  เราคนขับยวดยานกำลังระวังภัยที่จะเกิดอยู่

*****

ครูอ้อยต้องลดความเร็วลง  ไม่พยายามที่จะเปลี่ยนเลน  แต่ในจังหวะบางตอนบนถนนครูอ้อยต้องเปลี่ยนเลนในการเดินทาง  ไฟเลี้ยวที่ต้องใช้  ความเร็วพอประมาณ  รอบคอบ  ตาต้องดีเสมอ  ในขณะที่รถจะเปลี่ยนเลน  .....ใจคอไม่ดีเลย

*****

อยากจะนำพารถ  ชิดซ้ายเพื่อจอดรอให้ฝนให้หยุดก่อน  คิดเหมือนกันว่า  ทำไมรถคันอื่นเขาไม่จอดนะ  เราจะได้จอดบ้าง  แต่ทุกคันเขารีบกระมัง  เพราะที่นี่คือ.....ทางด่วน

*****

ครูอ้อยจึงต้อง เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ  ตามๆเขาไป  ตาก็คอยมองป้ายไปด้วยว่าถึงไหนแล้ว  จะเลยไปที่อื่นอีกไหม  แต่ไม่นะ  เราต้องพยายามกลับบ้านให้ได้  แต่พอถึงทางเบี่ยง  ครูอ้อยก็ใจหาย  เพราะ รถมาด้านหลังเร็วมาก  และ ปาดซ้ายปาดขวา.....นี่ไง  เราระวังแทบแย่  เขามาแบบนี้ล่ะ  อุับัติเหตุถึงได้เกิดขึ้นได้

*****

ฝนเทลงมาแบบเท  ตามชื่อของฝนเท  ช่างหนาแน่น  รถวิ่งไปบนน้ำที่ระบายไปไม่ทัน  น้ำแตกกระจายไปตามล้อที่เหยียบกระเซ็นใส่หน้ารถกันเพิ่มความอันตรายให้แก่ผู้ขับขี่ยวดยานอีก.....เกร็งแบบนี้อีกนาน

*****

อ้าวเกร็งจนเป็นตะคริว  ขาข้างขวาด้วยที่เหยียบคันเร่ง  อ้าวอ้าว  ขึ้นมาทันที  เอาล่ะสิ  ข่มใจ  ให้เท้าไม่เกร็ง  จะจอดก็ไม่ได้  เจ้าไอรถออกมาอีก  เปิดไฟตัดหมอก  ก็ใช้เฉพาะกระจกหลัง  กระจกข้าง เป็นไอมองอะไรไม่เห็นอีก.....ครูอ้อยตกอยู่ในภาวะแบบสับสนนานพอสมควร

*****

และแล้วก็ถึงทางลงตรงไปบ้าน  อ้าว รถติดอีก  ต้องค่อยๆเคลื่อนตัว  ไปบนถนนที่ผ่านย่านคนมาจับจ่ายซื้อของที่เรียกว่า.....เจเจมอล  รอกันอีก  ทั้งรถรอคน  แท็กซี่ ตุ๊กตุ๊ก  และคนข้ามถนน......ต้องเสี่ยงไปพร้อมกับเขา  ไปตลอดทางเลย  แต่ก็กลับบ้านได้โดยปลอดภัย