แม่ คือ...ผู้หญิงธรรมดา...แต่พิเศษสำหรับลูกมากมาย
แม่...เขียนหนังสือไม่ได้...แต่อ่านหนังสือให้ผมฟังได้
แม่...ไม่เคยเรียนปรัชญา...แต่เวลาที่แม่สั่งสอน...แม่สอนในสิ่งง่ายๆ...และเล็กๆ...
ให้ห่วงตนเองน้อยๆ...ให้ห่วงผู้อื่นมากๆ
แม้สอนให้ไปวัด...ใส่บาตรประจำ...
หุ่งข้าวใหม่ๆ ...หากับข้าวอร่อยๆ...ถวายหลวงปู่...
หลวงปู่ชอบฉันผักสดๆ...
อย่าลืมน้ำแดงให้น้อง (น้องผมตายนานแล้ว)....เพราะน้องชอบ....
อย่าลืมน้ำพริกปลาทูให้ตากับยาย (ที่ตายนานแล้ว)....เพราะชอบ...
อย่าลืมแกงจืดตำลึงให้เตี่ย (เพิ่งตายได้ไม่นาน)...เพราะชอบเช่นกัน
อย่าลืมตอนกรวดน้ำ...ต้องไปกรวดที่ต้นไม้ใหญ่ๆ นะ...
แม้ตอนเด็กๆ ผมไม่รู้ว่า...ทำบุญแล้วไม่เห็นได้อะไร?
ไปวัดแล้วได้อะไรนะ....
เอาน้ำแดงให้น้องที่วัด...จะส่งไปถึงท้องฟ้าที่น้องอยู่หรือเปล่า
แต่พอโตขึ้นมา...ผมกลับชอบไปวัด
ผมไม่รู้ว่า...บุญคืออะไร...แต่ผมสุขใจที่ได้ทำอย่างที่แม่สอน....
แม่คงต้องการเหตุผลเท่านั้น....ตามที่ผมคิด....
เมื่อย้อนเวลากลับไปทุกช่วงเหตุการณ์ที่ผ่านมาของผม...
ผมว่าผมรักแม่มาก...แต่ผมเชื่อว่า...แม่คงรักผมมากกว่าที่ผมรักแม่
ยามผมทุกข์ใจ....เสียใจ....ผมจะพยายามให้แม่เห็นและรับรู้
เพราะเชื่อเช่นกันว่า....แม่ต้องทุกข์ใจ....เสียใจ....มากกว่าผม
ระยะเวลานี้...แม่เดินไม่ได้...และป่วยบ่อยครั้ง...
ทำให้ผมมีโอกาสได้ดูแลแม่....ห่วงใยแม่มากขึ้น
เรื่องราวของแม่ที่คุยให้ผมฟัง...ทำให้ผมเข้าใจดีเหลือเกิน
ว่า...แม่ทุกคนบนโลก....รักลูกทุกคน...และเป็นรักที่ยิ่งใหญ่มาก
แม่ยังคงสั่งสอนลูก...ราวกับผมเป็นเด็กเล็กๆ...แม้ยามนี้ผมของผมหงอกหลายเส้นแล้ว
ข้ามถนนให้ระวังรถราชน...
เดินดีๆ...อย่าหมากัด....
เก็บกระเป๋าตังค์ให้ดี...
ใครมาชวนอย่าไปกับเขาง่าย...
ทานข้าวเยอะ....
นอนหลับพักผ่อนบ้าง...
แม่ต้องอยู่แต่บนห้องนอน....ถ้าแม่ได้นั่งริมหน้าต่าง
แม่ชอบมองลูกๆ หลานๆ...ยามทำกิจกรรมด้วยกัน
เช่น การทำสวน....ปลูกต้นไม้....การปลูกผัก....การเก็บผัก….
ผมรู้ว่า...แม่มองผมอยู่....
ผมชอบชูผักสวยๆ สดๆ อวดแม่เสมอๆ...เหมือนตอนเล็กที่ชอบอวดของเล่นที่แม่ซื้อให้
แม่จะไม่ลืมทุกครั้ง...
บอกลูกๆ เสมอว่า....
อย่าลืมเก็บผักไปให้หลวงปู่นะ....
ชีวิตของผม...เดินทางมาไกลกว่าที่ตนเองฝันไว้เสียอีก...
สิ่งสำคัญก็คือ...ความรักของแม่....
ความรักของแม่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน....
แม่...ยังเห็น...หมออดิเรก...เป็นเด็กอยู่เสมอเสมอๆนะถูกแล้ว...ถึงแม้หมอจะอดิเรก...จะหัวหงอกหลายเส้นแล้วก็เถอะค่ะ...แม่ทำถูกแล้ว.....นี้คือ "แม่" ที่แท้จริงหละค่ะ
ขอบคุณบทความดีดีที่นำมาแ่บ่งปันนะคะ
มองเห็นความรักผ่านผักที่เจริญเติบโตงดงามคะ
บันทึกที่เขียนจากใจ ชื่นชมครับ
แม่-ลูกผูกพัน..ไม่มีที่สิ้นสุด..มองเห็นผักรักแม่..มีความสุขทั้งคุณแม่-คุณลูกค่ะ..
นับว่าเป็นบุญของแม่ ที่มีลูกแบบนี้ ชูผักอวดแม่ด้วย น่ารักดี
สวนผักลอยฟ้า.. สุดยอดเลยค่ะ
ผักสดๆหน้าตา น่าทานมากๆ แฮะ แฮะ (จากคนไม่ชอบกินผัก)
ได้รับความรักที่มั่นคง คุณลูกจึงเผื่อแผ่ความรักที่ยิ่งใหญ่ ส่งต่อให้ผู้คนรอบข้างได้อีกเสมอ
ขอบคุณนะคะ
(เดี๋ยวหน้าหนาวจะไปทำแปลงผักบ้าง แต่ลงดินนะคะ)
ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์จงดลบัยดาลให้คุณแม่ของหมอจงหายไวไว เปฦนร่มโพธิ์ร่มไทรตลอดไปครับ
ชอบ ชอบ ชอบ
สวนผักบ้านคุณหมอน่าทานมากๆค่ะ ทำเป็นสลัดได้สบายๆ เลยค่ะ
ฝากกราบสวัสดีคุณแม่ผู้น้ำใจงามของคุณหมอด้วยค่ะ
ขอบคุณสำหรับความงดงามทั้งถ้อยคำ...บรรยากาศ...และบทเพลง ที่นำมาฝากมากครับ