"ฟ้าคราม" อายุ ๑ ขวบ ๑ เดือน ๑๕ วัน

 

 

"ฟ้าคราม" อายุ ๑ ขวบ ๑ เดือน ๑๕ วัน

 

(ย่า + ฟ้าคราม + แม่อ้อม)

ปีนี้ ๑๑ สิงหาคม ๒๕๕๕ "ฟ้าคราม" + ย่า + พ่อเพรียง

+ แม่อ้อม ได้มีโอกาสไปกราบไหว้หลวงพ่อใหญ่

หรือหลวงพ่อพุทธชินราชของคนไทยทุกคนกัน

เนื่องในวันแม่...สำหรับปีนี้ หนูได้ไปกราบไหว้บรรพบุรุษ

ของคนไทย คือ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช

ครั้งนี้ก็หลวงพ่อพุทธชินราช...ถ้าชาวพิษณุโลกอย่างเรา ๆ

แล้ว คิดว่าเป็นพระที่สวยที่สุดในสายตาของพวกเรา...

 

 

ครั้งแรกที่หนูเข้าไปในโบสถ์ของหลวงพ่อ ฯ

ย่าไม่ต้องบอกหนูเลยว่า...หนูต้องทำอะไร?...

สิ่งแรกที่หนูเห็นหลวงพ่อ ฯ หนูทำได้เอง คือ หนูยกมือไหว้

เสมือนเป็นไปโดยอัตโนมัติกับการเห็นสิ่งนี้ แล้วหนูต้อง

ยกมือขึ้น "ไหว้" ทันที...ย่า + แม่อ้อม + พ่อเพรียง

พาหนูไปกราบหลวงพ่อเสร็จ พอจะหันหลังกลับ

ย่าก็เหลือบไปเห็นหนูทำกิริยาเช่นเดิมอีก คือ

"ยกมือไหว้อีกเหมือนกับการไหว้ลาหลวงพ่อ"...ก่อนจะกลับ

 

 

ในช่วงเวลานี้ พอย่าอุ้มหนู ชักเริ่มจะไม่ไหวแล้ว

ยิ่งแม้อ้อมตัวเล็กด้วยแล้ว พออุ้มหนูได้สักประเีดี๋ยว

แม่อ้อมก็จะเริ่มบ่นว่า "หนูหนักมาก" ก็ดูสิว่า...

รูปร่างหนูตัวโตมาก ๆ เลย ในช่วงนี้ หนูกินเก่งมาก

กินทั้งข้าว + ขนม + นม ไม่เลือกว่าเป็นอะไร?

(ยกเว้นของหวาน หนูจะไม่ชอบกิน...นิสัยแบบนี้เองที่หนู

เหมือนกับย่า เพราะย่าก็ไม่ชอบขนมหวาน)

 

 

เมื่อเราไปกราบหลวงพ่อ ฯ แล้ว เราก็พาหนูไปให้อาหารปลา

ที่อยู่ในสระด้านหลังของโบสถ์กัน...ปีนี้ ปลา + เต่า

ตัวไม่โตมากนัก ไม่เหมือนบางปี หรือว่าเจ้าหน้าที่นำออกไป

แล้วก็ไม่ทราบ...พอแม่อ้อมให้ขนมปังให้หนูโยนให้ปลา

หนูก็โยนให้ปลาบ้าง เผลอ ๆ หนูก็แอบนำเข้าปากเองบ้าง

แล้วก็หัวเราะชอบใจ ตามประสาของหนู...ปีนี้ ปู่เรให้หนูปลูก

ต้นไม้ เพื่ออนาคตของหนูและเนื่องในวันแม่ เป็นการอนุรักษ์

ป่าไปในตัว โดยให้หนูไปหยิบต้นไม้ให้ ๓ ต้น แล้วปู่ก็นำไป

ปลูกให้ในสวนป่า ฯ หลังบ้าน...

 

 

ระยะนี้ หนูจะพูดคำว่า "ยาย" ได้อย่างชัดเจน ไม่ว่าใคร ๆ

หนูจะเรียกได้คำเดียว คือ คำว่า "ยาย" แม้แต่สาว ๆ

หนูก็เรียกว่า "ยาย" หรืออาจเป็นเพราะว่า หนูอยู่กับยาย

มากกว่าใคร ๆ ก็ได้...สำหรับคำอื่น ๆ นาน ๆ หนูก็จะหลุด

ออกมาได้บ้างเป็นบางคำ เช่น คำว่า "อะไร" "ทำไม" "ไป"

แต่ "หมา" หนูจะออกเสียงว่า "อ๋า" แล้วก็เรียกเสียง "อ๋า"

ยาวมากเหมือนการลากเสียง...

 

 

ระยะนี้ หนูเริ่มเป็นคนขี้สงสัย เห็นอะไรไม่ได้ หนูต้องเดินไปดู

มองไม่พอ หนูจะสังเกตอยู่ได้พักหนึ่ง ถ้าไม่มีใครว่า

หนูจะใช้มือของหนู หยิบ จับ สิ่งนั้น แล้วก็พิจารณาดูว่า

มันคืออะไร? จนย่าหรือใคร ๆ ก็ต้องบอกว่า มันคือ...อะไร?

เพื่อที่จะอธิบายให้หนูได้เข้าใจว่า สิ่งที่หนูสงสัยนั้น คือ อะไร?

 

 

การสอนของปู่ + ย่า ช่วงนี้ ปู่จะเริ่มสอนให้หนูรู้ทั้ง ๒ ภาษา

คือ ภาษาไทย + ภาษาอังกฤษ ไปในตัว เพราะพอโตขึ้น

หนูจะได้ไม่มีปัญหาในด้านการสื่อสารทางภาษาอังกฤษ

 

 

นิสัยของหนูจะเหมือนกับลุงภัครในตอนเด็ก ๆ คือ ชอบสงสัย

แล้วก็จะถาม  นี่ขนาดหนูยังพูดไม่ได้ แต่พวกย่า + ปู่

ก็ได้แต่แอบสังเกตอาการของหนูเหมือนกับอยากรู้ว่า...

มันคือ อะไร?...ย่าว่า ถ้าหนูพูดได้ คงถามซอก ถามแซก

แน่ ๆ เลย...

 

 

ตอนนี้ หนูรู้เรื่องขึ้นมาก พอย่าบอกให้หนูไปเอาไม้กวาด

หรือสิ่งของมาให้ย่า หนูก็จะเดินไปเอามาให้ โดยรู้ว่า

สิ่งที่ย่าต้องการนั้น คืออะไร?

 

 

ลักษณะของหนูเหมือนกับเด็กที่สอนง่าย พอย่าบอกอะไรให้

หนูก็จะรับปากย่าว่า "จ๊ะ ๆ"...เหมือนกับการให้สัญญา

รับปากรับคำกับคำที่ย่าพูดกับหนู...หนูเป็นเด็กที่มีตาดำ

โตมากกว่าตาขาว เหมือนกับยุคนี้ที่พวกเขานิยมใส่ Big eye

กัน มีน้อง ๆ ที่ทำงานของย่าบอกว่า...หนูใส่ Big eye หรือ?...

 

 

ปู่จเร ตั้งชื่อให้หนูเป็นภาษาอังกฤษว่า "Sky Blue"

ซึ่งแปลเป็นภาษาไทยว่า "ฟ้าคราม" นั่นเอง...

ปู่จะเรียกชื่อหนูว่า "Sky Blue" แทน "ฟ้า ฯ" ซึ่งหนูก็รู้ว่า

ชื่อของหนูมีชื่อเรียกทั้ง "ฟ้าคราม" และ "Sky Blue"

 

อ่าน เรื่องเล่าของ "ฟ้าคราม" ทุกฉบับ ได้จากที่นี่...

เรื่องเล่าของ "ฟ้าคราม"