วันรุ่งขึ้นตอนบ่ายแม่จากพวกเราลูกๆไป โดยที่มาม่ายังเหลืออยู่ตั้งหลายซอง

   วันแม่สองปีที่แล้วผมได้เขียนถึงแม่ถึงความห่วงใยที่มีต่อลูกชายคนเดียวและเป็นคนสุดท้อง ด้วยความเป็นครอบครัวที่ยากจนของแม่ ทำให้เรื่องปากเรื่องท้องเป็นเรื่องใหญ่สำหรับแม่ โดยเฉพาะลูกชายคนเล็กจะได้กินเท่าพี่สาวอีกห้าคนหรือไม่

  แม่หิ้วถุงส้ม บันทึกถึงแม่ในปี 2553 ทำให้ทุกครั้งที่กินส้มผมจะน้ำตาคลอคิดถึงแม่ มันจุกอยู่ที่คอแทบกลืนไม่ได้ทุกครั้งที่กินส้ม มันจะอร่อยมานะถ้าหากแม่ยังคงอยู่กินด้วยกัน

ส้มตำจานที่อร่อยที่สุดในโลก บันทึกถึงแม่ปี 2554 ส้มตำเป็นอาหารจานโปรดของคนอีสานโดยทั่วไป แต่ผมไม่เคยเจอส้มตำจานไหนที่อร่อยเท่าจานที่แม่ทำไว้ให้ รอลูกชายกลับจากโรงเรียน แม้มันจะจืดชืดเพราะตำไว้นาน แต่เป็นส้มตำจานที่อร่อยที่สุดในโลก

   ในช่วงชีวิตสุดท้ายของแม่ผมจำได้ว่า แม้แม่จะไม่ค่อยแข็งแรงแต่แม่ก็แอบไปรับจ้างดายหญ้า กลับมาตอนเย็นเล่าให้ฟังว่าไปดายหญ้ารับจ้างมาเขาเลี้ยงปลากระป๋องกับส้มตำ เป็นอาหารกลางวัน แม่บอก ปลากระป๋องอร่อยมาก ก็แปลกใจที่แม่ที่ไม่เคยชอบกินปลากระป๋องไปบอกอร่อยได้ยังไง

  และครั้งนั้นทุกคนห้ามเด็ดขาดไม่ให้แม่ออกไปรับจ้างอีก และแม่ก้ไม่ได้ออกไปอีกจนกระทั้งลุกเดินไม่ไหว และกินอะไรไม่ค่อยได้

  ถามแม่ว่าอยากกินปลากระป๋องไหม แม่ก็ได้แต่ส่ายหัว

  พวกเราลูกๆก็พยายามหาอาหารต่างๆที่คิดว่าอร่อย มาป้อนแม่ แต่แม่ก็ทานไม่ได้

   หลังไปพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลหลายวันแม่ก็ยิ่งผ่ายผอมลงๆ จนเหมือนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก

   ทุกครั้งที่เห็นแม่กินข้าวได้บ้าง พวกเราลูกๆ ก็ดีใจ

   มีวันหนึ่งที่ต้มมาม่าให้แม่กิน แม่กินได้เยอะกว่าทุกวัน พวกเราต่างดีใจที่แม่กินได้บ้างแล้ว เลยซื้อมาม่ามาเตรียมไว้

   แต่พวกเราหารู้ไม่ว่านั่นเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของแม่ วันรุ่งขึ้นตอนบ่ายแม่จากพวกเราลูกๆไป โดยที่มาม่ายังเหลืออยู่ตั้งหลายซอง

   รักแม่มากเกินกว่าจะบรรยายได้มากไปกว่านี้

      4 สิงหาคม 2555