๓๑ กรกฎาคม ๒๕๕๕
เรียน เพื่อนครู ผู้บริหารและผู้อ่านทุกท่าน
วันพฤหัสบดีที่ ๒๖ กรกฎาคม ๒๕๕๕ ตื่นเช้าขึ้นมาพบว่าเพื่อนร่วมห้องขาเดี้ยงเดินไม่ได้ เพราะอาการโรคเก๊าท์กำเริบ สาเหตุจากกินยอดผักไปหลายมื้อ ทั้งที่โปรแกรมวันนี้ดีมาก เจ้าภาพจะพาไปชม Northeast and Yilan Coast National Scenic Area ที่อยู่ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงไทเป เป็นหัวเมืองชายทะเล ที่ได้ชื่อว่า New Taipei จัดแจงมาม่าจากร้านเซเว่นชั้นล่างของโรงแรมให้ ผอ.สมยศ ศิริบรรณ ไว้ ๓ ถ้วย ก็ลงไปทานข้าวที่ห้องอาหาร อิ่มแล้วไปขึ้นรถ เวลา ๘ นาฬิกาเดินทางขึ้นทางเหนือจนพ้นตัวเมืองเป็นบรรยากาศภูเขาสลับซับซ้อน ต้นไม้เขียวขจี ตามไหล่เขามีสุสานฝังศพทำเป็นรูปบ้าน หากไม่สังเกตคิดว่าเป็นที่อาศัยของคน รถมาแวะจอดให้เข้าห้องน้ำที่ศูนย์นักท่องเที่ยวประมาณ ๐๙.๓๐ น. ซึ่งเป็นพื้นที่ติดทะเล แต่ถ้าจะเข้าชมและเดินข้ามสะพานไม้โค้งต้องซื้อบัตรผ่านประตู ทัวร์ไม่มีเวลาให้เราเที่ยวในจุดนี้ จึงเดินทางต่อไป ผ่านตัวเมืองชายทะเลและท่าเรือประมง ทะเลย่านนี้มีหินก้อนใหญ่รูปร่างแปลก ๆ มีนักตกปลามาฝึกสมาธิกันหลายราย วันนี้ต้องเรียกว่านั่งรถชมวิวอย่างแท้จริง ในที่สุดก็ต้องพบกับความหวาดเสียวเมื่อรถบัสพาพวกเราไต่เขาเหมือนพับผ้าขึ้นภูเขาสูงไปเรื่อย ๆ เป็นทางแคบ ๆ สูงชันมองลงไปข้างล่างมีอาการวูบวาบไปถึงปลายเท้า ดีที่ขาขึ้นไม่มีรถสวนลงมา เวลาประมาณ ๑๐.๓๐ น. เราก็มาถึงยอดเขาเป็นหมู่บ้านสำหรับการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ป้ายเขียนไว้ว่า Gold Ecological Park ความสูงทำให้ก้อนเมฆลงมาปกคลุมยอดเขาใกล้แค่เอื้อม ฝนโปรยลงมาเป็นฝอย ๆ สินค้าที่นิยมซื้อกันมากคือร่มทั้งแบบสั้นและแบบยาว แม่ค้าทดสอบความทนด้วยการผึ่งออกแล้วขึ้นไปกระทืบให้ดู ของที่ระลึกต่าง ๆ ก็มีทุกร้าน นักทัศนาจรรุ่นเยาว์มากันมากตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนถึงมัธยมศึกษา เดินตามครูกันเป็นแถว ทันสมัยมาก ประมาณเที่ยงรถมารับเดินทางกลับไปคนละทางกับขาขึ้น ทางดีหน่อยตรงที่กว้างรถสวนกันได้ ไม่หวาดเสียวเหมือนขามา บริเวณนี้เขาเรียกกันว่า New Taipei เป็นเมืองภูเขาโดยแท้ รถพามาทานข้าวที่ Yehliu Geopark เขาเลี้ยงแบบโต๊ะจีน อิ่มแล้วหลายคนซื้อบัตรเข้าชมด้านใน ผมเดินชมสินค้าที่ชอบมากคือปลาเค็ม ราคากิโลกรัมละ ๑๒๐ ดอลล่าร์ มีหลายชนิดให้เลือก เช่น ปลายสายไหม ปลาข้าวสาร ปลาไข่ ปลาหมึกไข่ หอยตากแห้ง ฯลฯ ส่วนขนมก็มีหลายแบบให้เลือกซื้อ การเปคกิ้งดูดีขึ้นคล้ายของญี่ปุ่น แต่รสชาติยังห่างกันพอสมควร เวลา ๑๖ นาฬิกาจึงเดินทางกลับ ประมาณ ๑ ชั่วโมงก็ถึงที่พัก
วันศุกร์ที่ ๒๗ กรกฎาคม ๒๕๕๕ เช้านี้เขานัดขึ้นรถไปร่วมพิธีมอบเหรียญรางวัลและพิธีปิดในเวลา ๘ นาฬิกาตรง เขาใช้หอประชุมของ Affiliated Senior High School of National Taiwan Normal University แม้หอประชุมจะเก่าไม่หรูหราแต่เขาก็พยายามทำให้ดูดี การมอบรางวัลปีนี้มอบเป็นทีม ทำให้รวดเร็ว ไม่อับอายขายหน้าหากจะได้รางวัลน้อยกว่าเขา เสร็จพิธีเที่ยงกว่า เขาต้อนไปทานข้าวที่ตึกเรียนชั้น ๓ เจ้าภาพบอกว่าให้หาทางกลับเอาเอง จะไม่มีรถไปส่งอีกแล้ว พวกเราหมายถึงผม ผอ.สมยศ คุณป้อม และคุณจิ๋ม นั่งแท็กซี่ไปตึก ๑๐๑ อีกรอบ ส่งเขาขึ้นไปแล้ว เราก็นั่งจิบกาแฟถ้วยละ ๓๐๐ บาทสบายใจ ทีมลีดเดอร์ภายใต้การนำของคุณปราโมทย์ ขจรภัย ก็เดินมาสมทบ บอกว่าเดินมากจากโรงเรียนไม่ได้ขึ้นรถเพราะแข็งแรง สั่งน้ำชากาแฟมาเลี้ยงกันอีกรอบ
ประมาณ ๕ โมงเย็น พรรคพวกที่ขึ้นชมวิวบนชั้น ๘๙กลับลงมา ผมชักชวนหาประสบการณ์ด้วยการขึ้นรถเมล์บ้าง ถามใครเขาก็ช่วยอธิบายดี คนขับก็จอดรถอธิบายเส้นทาง ไม่อารมณ์ร้ายเหมือน ขสมก. ในที่สุดก็จับรถเมล์สาย ๕ ไปลงสถานีรถไฟใต้ดินได้สำเร็จ ลงบันไดเลื่อนไปข้างล่าง โดยสารรถใต้ดินเพียงสถานีเดียวก็ขึ้น เพราะอยากไปเที่ยวย่านการค้าของไทเป นั่งแท็กซี่อีกครั้งเขาไปส่งย่านขายส่งสินค้าประเภทเสื้อผ้าเหมือนโบ๊เบ๊บ้านเรา เดินดูสินค้าแต่ไม่น่าสนใจจึงเดินย่ำต๊อกไปตลาดไนท์มาร์คเก็ตที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนักชื่อ Raohe St. Night Market เหมือนตลาดโต้รุ่งที่หัวหิน แต่ที่นี่ใหญ่กว่า ยาวกว่า สินค้าบนถนนมีหลากหลายทั้งของกินของใช้ ซาลาเปาเจ้าหนึ่งมีคนเข้าคิวซื้อ ไม่ทราบว่าอร่อยอย่างไร ขาไปใช้เส้นทางขวามือ ขากลับก็ต้องเดินฝั่งตรงข้าม สินค้าที่มาใหม่คือกระเป๋าใส่เสื้อยกทรงของสุภาพสตรีเวลาเดินทาง ใช้เวลาที่นี่ถึงทุ่มครึ่งก็เดินทางกลับที่พัก เพราะต้องจัดกระเป๋าเดินทาง พรุ่งนี้เขานัดหมายออกจากที่พักไปสนามบิน ๗ โมงเช้า
วันเสาร์ที่ ๒๘ กรกฎาคม ๒๕๕๕ เมื่อคืนจัดกระเป๋าเดินทางเรียบร้อย เป็นเสื้อผ้า ๑ ใบ และขนม ๑ ใบ ใบที่ใส่ขนม คุณปราโมทย์ ขจรภัย ให้ยืมใช้เพราะเพิ่งซื้อใหม่ที่ไต้หวัน ไม่ต้องยุ่งยากในการห่อด้วยลังกระดาษ ลากกระเป๋ามารวมกันไว้ที่ลอบบี้ของโรงแรม ไปทานอาหารเช้า ได้เวลารถนำพวกเราไปส่งที่สนามบิน สมทบกับทีมนักเรียนที่ครูซึ่งพักที่โรงแรมแกรนด์โฮเตล สรุปผลการแข่งขันระดับประถมศึกษาประเภทบุคคลเราได้ ๒ เหรียญเงิน ๑๐ เหรียญทองแดง ประเภททีมและกลุ่มได้รองชนะเลิศอันดับ ๒ ทุกทีมยกเว้นทีม A ระดับมัธยมศึกษา ได้ ๕ เหรียญทอง ๕ เหรียญเงิน ๖ เหรียญทองแดง ประเภททีมและกลุ่มได้รองชนะเลิศอันดับ ๑ และ ๒ เมื่อถึงสนามบินต้องรอเรื่องตั๋วเพราะพวกเราเป็นกลุ่มใหญ่ กว่าจะเข้าไปรอเครื่องได้ก็เป็นเวลา ๑๐ นาฬิกา ร้านปลอดภาษีในสนามบินมีสินค้าให้เลือกหาหลายอย่างที่มากเป็นพิเศษ คือ ขนมไส้สัปรดราคาแพงกว่าตลาดข้างนอกหลายเท่า นั่งเครื่องบินชั่วโมงกว่าก็มาถึงฮ่องกงเที่ยงพอดี ซึ่งจะต้องเปลี่ยนเครื่องใหม่ เดินดูสินค้าพวก IT ที่มีมาก รุ่นใหม่ขนาดเล็กประสิทธิภาพสูง เช่น flash drive เล็กนิดเดียวจุตั้ง ๖๔ Gb เครื่องออกจากฮ่องกงประมาณ ๑๔ นาฬิกา(เวลาท้องถิ่น)มาถึงสนามบินสุวรรณภูมิเวลา ๑๗ นาฬิกา(ไทย) ทดลองใช้ช่องอัตโนมัติสำหรับด่านตรวจคนเข้าเมืองเพียงใช้พาสปอร์ตสแกนเข้าเครื่อง ใช้นิ้วชี้แตะจอรับสัญญานเครื่องจะอ่านรหัสและบันทึกรายการให้เราอย่างรวดเร็ว ออกมารับกระเป๋าและดูแลเด็ก ๆ ไปส่งผู้ปกครองที่มารับที่จุดนัดพบ หลายแห่งมีพวงมาลัยมารับด้วย เป็นประสบการณ์ใหม่สำหรับเยาวชนไทยในการประลองกำลังสมองในต่างแดน หลายคนไม่ประสบความสำเร็จ เพราะเขาเชื่อมั่นในตนเองสูงเกินไป จนไม่เชื่อครูอย่างพวกเราที่แนะนำ เมื่อพ่ายแพ้ก็น้ำตานองหน้า ครูก็ได้แต่ปลอบใจและถือเป็นประสบการณ์หรือบทเรียนที่ล้ำค่าในชีวิตพวกเขา ลาก่อน...ไทเป ปีหน้าพบกันใหม่ที่บัลแกเรีย
วันอาทิตย์ที่ ๒๙ กรกฎาคม ๒๕๕๕ ตื่นเช้าต้องรีบเข้าปทุมธานีเพราะนัดทีมงานในเขตให้ช่วยขนของย้ายบ้านที่เช่าเพื่อพักอาศัยในการปฏิบัติราชการที่ปทุมธานี หลังเดิมเจ้าของขายคนซื้อคงจะเข้ามาอยู่ในเร็ววัน จึงต้องหาหลังใหม่ในหมู่บ้านเดียวกัน ใช้เวลายกขึ้นยกลงประมาณ ๓ ชั่วโมงก็เสร็จ เพราะยกไปกองไว้ก่อนยังไม่จัด เพราะจะรีบเดินทางไปเพชรบุรี ร่วมงานพระราชทานเพลิงศพคุณแม่ของ ผอ.ฉวีวรรณ ม่วงปรางค์ โรงเรียนวัดห้วยเสือ เพราะเคารพผูกพันกันมานาน สมัยรับราชการที่เพชรบุรี คุณแม่จะทำน้ำพริกและกับข้าวฝากไปให้กินเกือบทุกวัน เมื่อย้ายมาอยู่ปทุมธานียังทอดปลาเค็มส่งไปรษณีย์มาบ่อย ๆ ความจริงเพิ่งพบหน้ากันเมื่อวันที่ ๑๕ กรกฎาคม ๒๕๕๕ บอกว่าหมอนัดผ่าตัด แต่เนื่องจากอายุมากป่วยหลายโรคจึงเสียชีวิตเมื่อวันที่ ๒๔ กรกฎาคม ที่ผ่านมา ขับรถเองใช้เวลาไม่ถึง ๒ ชั่วโมงก็ถึงวัดถ้ำแก้ว ร่วมพิธีพระราชทานเพลิงศพเรียบร้อยแล้ว ไปทานข้าวกับ ผอ.ยิ่ง ทัศน์แก้ว ผอ.เสน่ห์ เจริญศักดิ์ และทีมงานที่ร้านต้นม่วง อยู่กันถึง ๖ โมงเย็นจึงกลับนนทบุรี
กำจัด คงหนู
ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานีเขต ๑
