ข้อจำกัด..มักถูกมองเป็นผู้ร้าย "หยุด"การพัฒนา
วันนี้ข้าพเจ้าจึงขอถ่ายทอดประสบการณ์ อีกมุมมองหนึ่งว่า
ข้อจำกัด..อาจช่วยให้ "หลุด" สู่การทดลองสิ่งใหม่ก็ได้

###
กิจกรรมการเรียนการสอนนักศึกษาหนึ่ง
ตามธรรมเนียมปฎิบัติแล้ว 
นักศึกษาแต่ละคนจะนำข้อมูลการดูแลครอบครัวผู้ป่วย ที่ตนดูแลมานำเสนอให้เพื่อนและอาจารย์ฟัง
โดยอุดมคติ..
ทุกคนควรตั้งใจฟังแล้วจับประเด็นเรียนรู้
ในความเป็นจริง.. 
นักศึกษาที่นำเสนอ ก็ว่าของตัวเองไป
นักศึกษาคนอื่นก็นั่งทำงานของตัวเองไป บ้างก็เล่นเกมส์ หลายๆ คนหลับ
อาจารย์..อย่างข้าพเจ้า ก็มีใจลอยเป็นพักๆ
เพราะ "data" ที่ถูกนำเสนออย่างล้นเหลือ  
ไม่สามารถกลายเป็น "information" ไปใช้ประโยชน์
เพราะไม่มีการประเมินค่า ไม่มีการแปลผล ไม่มีการเชื่อมโยง
ทุกครั้งที่เข้าร่วมกิจกรรมนี้
ก็อดสนเท่ห์ในใจไม่ได้ว่า
"นำเสนอข้อมูลมามากมาย.. แล้วออกไปเหลืออะไรไหมนี่?"
...

จนมานักศึกษากลุ่มนี้ 
ด้วยความที่มีวันหยุดราชการหลายวัน
เกิด "ข้อจำกัด" ทางเวลา
ที่ทำให้ข้าพเจ้ามีข้ออ้างในการปรับเปลี่ยนรูปแบบคือ
1. ขอให้นักศึกษาจับกลุ่ม 4-5 คน แล้วเลือกครอบครัวของเพื่อนที่น่าสนใจที่สุดมาเพียงเคสเดียว แล้วช่วยกันออกแบบ ให้นำเสนออย่างไรให้เกิดประโยชน์สูงสุดในเวลา 30-45 นาที
2. แม้จะไม่ได้นำเสนอเคสของตัวเองทุกคน แต่ทุกคนควรได้ประเด็นเรียนรู้
ทั้งบทบาทการเป็นผู้เสนอ และผู้ฟังด้วยการ reflection 
3. ใช้ class start ช่วยบันทึกการเรียนรู้ เหตุเพราะไม่มีเวลา reflection ในห้อง : จากประสบการณ์.. นักศึกษา(แพทย์) มักไม่ยอมสมัคร e-learning ด้วยตัวเองเพราะนึกภาพไม่ออก .. จึงใช้วิธีให้ส่งเข้าอีเมล์ข้าพเจ้า แล้วไปโพสต์ไว้ให้เป็นตัวอย่างก่อน

###

ผลลัพท์..
การ reflection ของนักศึกษาบางคน (ที่ข้าพเจ้าให้ดอกไม้ :)

 

สิ่งหนึ่งที่ข้าพเจ้าได้เรียนรู้จากการอ่าน reflection ของนักศึกษา
ไม่รู้ควรเสียใจหรือดีใจดีคือ..
สิ่งที่อาจารย์อย่างข้าพเจ้าพูดไป ไม่ติดในความทรงจำเขาแฮะ
แต่..เขามีความคิดเป็นของเขาเอง
"เขารู้ว่าควรรู้อะไร..หากมีเวลาได้ทบทวน"
 

###

เหตุการณ์นี้ทำให้ข้าพเจ้า เริ่มชอบ "ข้อจำกัด"
เพราะจะได้เป็นข้ออ้าง
..ไม่ใช่ข้ออ้างที่จะหยุด
..แต่เป็นข้ออ้างที่จะหลุด
หลุดจาก กรอบที่ครอบจินตนาการ
หลุดจาก สิ่งที่ทำตามๆ กันมาโดยปราศจากการพิสูจน์คุณค่า
.

อย่าเพิ่งเชื่อสิ่งที่ข้าพเจ้าบอก
จนกว่าคุณจะพิสูจน์ด้วยตนเอง