หวุดหวิดสองเรื่องสองราว

 สดสด เช้านี้ เดินออกกำลังหัวใจ เดินไปทำงาน อากาศพอไหวที่ บูรพาวิถี

 เดินหลบแดด หลบรถราที่ไม่ค่อยจะมี

 ว่าจะถ่ายรูปกิจกรรมนิสิต แต่ นิสิตไม่ค่อยมีเช้านี้

 เดินทางถึงทางแยกไป แถว คณะวิศวะ

 เห็นรถรางวิ่งมา รอจน ท้ายรถคล้อยไป สายตา ก็ จ้องไปทางที่รถควรจะวิ่งมา

 "ที่ไหนได้ เอ็ะ อะไร วิ่งผ่านด้านขวาของเราไปอย่างรวดเร็ว เรียกว่า เฉี่ยวเส้นยาแดงผ่าแปด"

 เจ้ารถมอเตอร์ไซด์รับจ้าง วิ่งสวนผิดเลนตัดหน้าเจ้าของ

 โอ้ นี่ขนาดมองแล้วมองอีก ว่าเดินถูกวิธี

 แต่ เจ้ามอเตอร์ไซด์รับจ้างวิ่งฝ่าผิดเลน มาเยวไปซะนี้

 อ้อ "หวุดหวิด แต่ไม่หงุดหงิด"

 เรียกว่า "รอด แล้ว วันนี้ คงจะมีอะไรดีดี มาทดแทนนิ"

 เรื่องที่สอง "หวุดหวิด" อีกเหมือนกัน

 ไปงานศพ ญาติ ผู้ใหญ่มา

 วัดที่นี่ ต้องถอดรองเท้าไว้ที่หน้าประตู

 ถอดเสร็จ ก็ เข้าไปนั่งพระท่านเทศน์ พิธีกรรมเสร็จ เดินออกมาที่เดิม

 "เอ รองเท้าเจ้ากรรม ไหง ไม่อยู่ที่เดิม เดินหา จนคนเกือบหมด ศาลา"

 "รองเท้าก็ ยังไม่มาที่เดิม"

 สหายท่านหนึ่ง แนะนำ "อาจารย์ นั่งรอไปก่อน เผื่อจะมีใครเขาใส่ผิดไปคงรู้สึกเท้า นำมาคืน เองแหละ"

 รอไปรอมา เฝ้าแต่รอ แต่ "รองเท้าไม่กลับมา"

 "เอ ทำอย่างไรดี"

 ช่วยหน่อยครับ เจ้านาย

 "สังคมปรนัย ลองช่วยหาทางออก หน่อยครับ"

 A. เดินกลับเท้าปล่าว

 B. ให้คนไปซื้อรองเท้ามาให้

 C. มองหารองเท้าคู่ที่เหลือ ของคนที่ใส่รองเท้า เราผิดไป

 D. แจ้งความตำรวจ เพื่อหาผู้กระทำผิด

 E. ลงเว็บไซต์หน่วยงานราชการ แจ้งรองเท้าหาย (เฮ)

JJ2012