เมืองตันเซ็นเป็นเมืองสงบ เย็น...ตั้งอยู่เนินเขามีแม่น้ำไหลมาจากเทือกขุนเขาหิมาลัย...ผมลงไปสัมผัสแม่น้ำ...มีลักษณะเย็นมาก...คงเป็นหิมะ...ละลายลงมาครับ...ฮา ๆ เอิก ๆ...

            ผมเดินท่องเที่ยวไปท้าย...เนินเขา...สิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้าที่มองไกลออกไปใกล้ขอบฟ้ากว้างนั้นคือเทือกขุนเขาหิมาลัย...สลับซับซ้อน...ทอดยาวสุดสายตาเลยครับ...และยามเช้าวันนั้นเราก็จากเมืองชาวพุทธพระญาติของพระพุทธเจ้า...

                     เมื่อรถออกสู่ถนนใหญ่ได้ประมาณ  30  นาทีก็เลี้ยวซ้ายเข้าไปประมาณ  400  เมตร  แล้วเข้าจอด...ณ  บริเวณแห่งนี้คือ 

 เทวทหะนคร  เคยเป็นเมืองหลวงของแคว้นโกลิยะ  ที่กษัตริย์โกลิยะวงศ์ปกครองอยู่ครั้งโบราณ...พระพุทธมารดาก็เป็นคนเมืองนี้ครับ...สภาพปัจจุบัน...ชาวบ้านพยายามปกปิดและทำการเกษตร...แต่มีซากกำแพงเมือง...ซากตึก...กระจายทั่วไป...

             ในขณะเดินอยู่ผมจินตนาการเห็นภาพพุทธประวัติหลายภาพครับ...และรถเรามาหยุดดูแม่น้ำโรหิณี...ปัจจุบันเหลือเพียงคลองส่งน้ำเล็ก ๆเท่านั้นเอง...แม่น้ำแห่งนี้เกิดพระปางห้ามสมุทรครับ...ทีนี้...รถออกสู่ถนนใหญ่อีกครั้ง...มุ่งตรงสู่เทือกขุนเขาหิมาลัยที่รอเราอยู่ข้างหน้า...

              ผมชื่นชมความเป็นธรรมชาติ...ป่าไม้สูงใหญ่...สดเขียว...นึกถึงเมื่อครั้งผมบวชเป็นพระแล้วขึ้นธรรมาสน์เทศน์แหล่ทำนอง...ในกัณฑ์...จุลพน...มหาพน...หรือที่เรียกกันในหมู่นักเทศน์ว่า...ป่าเล็ก...ป่าใหญ่...นั้นคือรถของพวกเรากำลังวิ่งไปในป่าเล็กครับ...พอเข้าป่าใหญ่ก็แลเห็นยอดเขาสูง...

              ดังคำร้องแหล่ทำนองที่ว่า...โน้นเบื้องหน้า...แนวพนัส...ล้วนป่าชัฏ...หมู่รุกโข...มีเขาใหญ่เห็นยอดโผล่...แลสูงโย้...เยี่ยมเมฆา...เป็นต้นครับ

โปรดติดตามตอนต่อไป   ด้วยความปรารถนาดี  จาก...umi