นกกินปลีอกเหลืองตัวพ่อบ้านกำลังตรวจสอบและเฝ้ารังที่เพิ่งเริ่มสร้าง
ณ ที่หน้าอาคารศูนย์ข้อมูล ของ Sungei Buloh Wetland Reserve กลุ่มนักถ่ายรูปซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกัน 4-5 คน กำลังยืนรอการกลับมาของนกกินปลีอกเหลือง (Olive-backed Sunbird, Nectarinia jugularis) ตัวเมียที่กำลังสร้างรังอยู่บนต้นตะขบใกล้อาคารศูนย์ข้อมูล ทุกคนยืนไว้ระยะห่างจากรังประมาณ 5 เมตร
พอนกบินคาบเศษไม้มาต่อเติมรัง เสียงกดชัตเตอร์ก็ดังระรัว แล้วเสียงชัตเตอร์ก็หยุดลงเมื่อนกบินกลับไปหาเศษไม้อีก ในระหว่างนั้นนกกินปลีอกเหลืองตัวพ่อบ้านก็จะอยู่บริเวณนั้น ส่งเสียงดังร้องเรียกตัวแม่บ้านบ้างหรือไม่ก็บินมาตรวจสอบสภาพรังเพื่อทำ Quality Check หรือบางครั้งก็ทำความสะอาดขนอยู่บนกิ่งไม้ใกล้ๆ
ครั้งแล้วครั้งเล่านกตัวแม่บ้านบินไปหาเศษไม้มาสร้างรัง
อากาศร้อนระอุของหน้าร้อน ทำให้ทั้งนกทั้งคนร้อนไปตามๆ กัน
“ปัญหามันมีอยู่ว่าทำไมเจ้าตัวผู้ไม่ยอมช่วยตัวเมียสร้างรังนะ? ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตัวเมียอย่างเดียว น่าสงสารตัวเมียจัง นี่ถ้าช่วยกันรังคงเสร็จไวกว่านี้” ใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์ที่สองที่เห็นนกคู่นี้สร้างรัง
“มันเป็นปัญหายังไงคุณ?” ใครอีกคนสวนกลับทันควัน “ก็ไหนคุณบอกว่าจะไม่ตัดสินสิ่งที่เห็นด้วยความคิดคุณไง? นี่มันเป็นธรรมชาติ นกตัวผู้ทำหน้าที่ตรวจสอบรัง ให้กำลังใจไง ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง...”
คำอธิบายโต้ตอบพรั่งพรูมาเป็นชุด….
จบบทสนทนา ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาถ่ายรูปต่อ
สำหรับนกกินปลีอกเหลือง ตัวเมียจะทำหน้าที่สร้างรัง ตัวผู้ทำหน้าที่ตรวจสอบและระวังภัย ตัวเมียจะฟักไข่ โดยมีตัวผู้คอยให้กำลังใจไม่ห่าง จนถึงคราวเลี้ยงลูกทั้งตัวผู้ตัวเมียจะช่วยกันหาอาหารมาป้อน จนลูกนกบินได้และออกหาอาหารได้เอง
.
ลีลาการบินกลับไปสร้างรังของนกแม่บ้าน
เจ้าหน้าที่ของศูนย์เดินมาตรวจดูกลุ่มผู้ดูนกเป็นระยะ เพื่อคอยเตือนมิให้ผู้ที่มาถ่ายรูปใช้แฟลช เพราะเกรงจะเป็นการรบกวนนกจนเกินไป
ในระหว่างที่ยืนรอนกตัวเมียกลับมาพร้อมเศษไม้ในการสร้างรัง จึงเป็นโอกาสที่ใช้ในการบอกเล่าเรื่องราวของแต่ละชีวิตกัน หนึ่งหนุ่มในกลุ่มบอกเล่าถึงการแบ่งหน้าที่ในการเลี้ยงลูกของเขากับภรรยาว่าทุกคืนเขาจะตื่นขึ้นมาตอนตีสองโดยอัตโนมัติเพื่อให้นมลูกเพื่อให้ภรรยาได้นอนต่อ แล้วเขาก็เข้านอน หลังจากลูกคนแรกเกิดมาเมื่อห้าเดือนก่อน ชีวิตที่เป็นเหมือนเส้นกราฟที่ราบเรียบเมื่อก่อน ในตอนนี้คลื่นกราฟใหญ่ขึ้นและฉวัดเฉวียนขึ้นลงบ่อยมาก เหนื่อยแต่ชีวิตมีสีสันขึ้นเยอะ..เขาบอกต่อ
ไม่ว่าคนหรือสัตว์ต่างก็มีหน้าที่ของตัวเอง เพื่อการดำรงไว้ซึ่งเผ่าพันธุ์ เราต่างก็พยายามที่จะทำหน้าที่ของเราเองให้ดีที่สุด ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม
หลังจากดูนกกินปลีอกเหลืองสร้างรังนานพอควรพวกเราจึงชวนกันเดินเข้าไปในสวนป่า เพื่อดูนกชนิดอื่นต่อไป ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มเดินไปกดซื้ออัดลมน้ำจากตู้ในระหว่างทาง แล้วเอามายื่นให้ทุกคนคนละกระป๋อง
อันนี้ไม่ใช่หน้าที่…แต่มันคือน้ำใจที่…แบ่งปัน
.
นกแม่บ้านพิถีพิถันสร้างรังด้วยใจรัก
ปิดท้าย....หลังจากใช้เวลาในการสร้างรังกว่าสองสัปดาห์ นกกินปลีตัวเมียจึงวางไข่ แต่ในวันหนึ่งขณะที่ทั้งคู่บินออกไปหาอาหาร รังของพวกเขาก็ถูกทำลายโดยฝีปากของเจ้าตัวเงินตัวทองที่ปีนต้นตะขบขึ้นไปกินไข่นก จากคำบอกเล่าของเจ้าหนาที่ศูนย์ เราเลยไม่ได้มีโอกาสเห็นลูกนกฟักออกมา…
นี่แหละธรรมชาติที่ถึงแม้ว่านกกินปลีคู่นั้นจะทำหน้าที่ของเขาให้ดีที่สุดแล้วแต่ก็มิอาจฝืนสิ่งที่เกิดขึ้นได้ เราจึงได้แต่เอาใจช่วยให้นกทั้งคู่นั้นสร้างรังใหม่และครอบครัวใหม่อีกครั้ง
ความเป็นธรรมชาติได้สอนบทเรียนที่ทรงค่าให้กับเราเสมอ หนึ่งในนั้นคือสอนให้เรามองโลกอย่างที่มันเป็น ไม่ใช่อย่างที่เราอยากให้มันเป็น
นกกินปลีอกเหลืองตัวแม่บ้านทดลองนอนในรัง
Csardas - David Garrett
น้องปริมคะ ภาพงามสวยมากค่ะ kunrapee ยังไม่มีโอกาสได้ถ่ายภาพแบบนี้เลย ชอบค่ะชอบมาก
สวัสดียามดึกค่ะ kunrapee,
ขอบคุณค่ะ ขอเพียงมีกล้อง มีนายแบบนางแบบก็ทำได้แล้วค่ะ มีพื้นฐานดีอยู่แล้วขึ้นอยู่แค่ว่าเมื่อไหร่เท่านั้นเองค่ะ
ปริมเป็นกำลังใจให้นะคะ :)
ภาพสวยมากค่ะปริม ว่างเมื่อไรมาถ่ายภาพปราสาทหินพิมายหน่อยนะ ชลัญแถมที่พัก
ข้อความถูกใจมากค่ะ...........มองโลกอย่างที่มันเป็น ไม่ใช่อย่างที่เราอยากให้มันเป็น......
หากทุกคนคิดได้อย่างนี้คนเราคงอยู่ร่วมกับธรรมชาติได้อย่างสมดุลย์มากขึ้น
แน่นอนค่ะ
ลึกซึ้ง ตรึงใจ ให้แง่คิดดีๆอีกเช่นเคย ภาพประกอบก็สวยงาม ชอบมากครับ
...ชอบมากเป็นพิเศษ..สำหรับ..บันทึก..หน้านี้ค่ะคุณปริม...นอกจากดอกไม้..ขอเสียงปรบมือ..จากผู้อ่าน..ทุกท่าน..เจ้าค่ะ.(.ยายธี..ด้วยรักจากใจจริง)
...บันทึกหน้านี้สวยทั้งนกงามทั้งคนถ่ายภาพค่ะ... นกชนิดนี้ในสวนมีเยอะเหมือนกันค่ะแต่เค้าไม่ค่อยวนเวียนมาอยู่ใกล้ๆบ้าน เค้าจะทำรังห้อยอยู่ตามต้นไม้ในสวนค่ะ และคาดว่าน่าจะเป็นชนิดตัวเล็กเพราะรังเล็กๆ(รูภายในรัง) แต่ความพิเศษของนกชนิดนี้ที่สวนคือเวลาที่เค้าบินมาส่งเสียงร้อง(2-3แบบ)ทำให้รู้ได้ว่าจะมีคนมาเยี่ยมชมสวน(สังเกตจนรู้กันค่ะ).
...ที่สวนเค้าจะใช้เยื่ิอรังหนอนที่่เกาะอยู่ตามเปลือกต้นไม้มาห่อหุ้มรังด้านนอกค่ะ รังนกชนิดนี้กับการทำรังที่พิเศษเพราะแม้เพียงกิ่งไม้เล็กกับรังที่ห้อยลงมาแม้ลมฝนจะแรงก็ไม่ขาดร่วงค่ะ.
...ขอบคุณค่ะ...
ภาพงามมาก ๆ ค่ะ ชอบบบบบบบบ จัง
อ่านเพลินเลยจ้า
ตำนานนักเขียนคนต่อไปอยากให้เป็นคุณ ชอบความคิดความอ่านของคุณ ชอบภาพถ่ายที่ได้อารมณ์
สวัสดีค่ะ คุณปริม
^____^
ภาพสวยจังค่ะ
สวย สดใส ได้แง้คิด มีความสุขครับ ขอบคุณภาพสวยๆ
สวัสดีค่ะคุณหนูรี
ปริมก็เชื่อว่าที่บ้านสวนที่ถ้ำทะลุคงมีนกเยอะมากค่ะ สภาพแวดล้อมที่น่าอยู่จากรูปที่คุณหนูรีแบ่งปันมาเสมอ ถึงแม้จะไม่ได้ถ่ายรูปแต่ปริมก็คิดว่าทุกวันคุณหนูรีคงได้ชื่นชมกับความงดงามทางเสียง และสายตา อยู่ตลอดเวลานะคะ
ขอบคุณค่ะ :)
คุณชลัญธรคะ
โอววว เป็นความใฝ่ฝันเลยค่ะที่จะไปเยี่ยมชมปราสาทหินพิมายค่ะ รอให้มีโอกาสอีกสักนิดค่ะแล้วจะไปเยี่ยมคุณชลัญกับน้องหมวยค่ะ รักษาสุขภาพค่ะ
ขอบคุณค่ะ :)
สวัสดีค่ะคุณ krugui,
ขอบคุณค่ะที่กรุณามาอ่านและให้กำลังใจค่ะ ด้วยความที่เป็นคนชอบสงสารสัตว์ค่ะ เลยมีเรื่องให้ทุกข์ร้อนใจบ่อยมาก การหัดมองโลกอย่างทีมันเป็นถือเป็นภูมิคุ้มกันใจตกค่ะ (แต่ก็ยังทำไม่ได้ 100% ค่ะ)
ขอบคุณค่ะ :)
สวัสดีค่ะท่านอาจารย์แม่วิไล
ขอบพระคุณสำหรับการตัดต่อภาพสวยๆ ค่ะ อาจารย์แม่ใช้โปรแกรมอะไรทำคะ
ดีใจที่อาจารย์แม่ชอบภาพเหล่านี้ค่ะ พวกเราในกลุ่มหัดเรียนถ่ายภาพเป็นงานอดิเรกกันอยู่ค่ะ ไม่มีใครเป็นมืออาชีพสักคนค่ะ เราเจียดเวลาวันหยุดไปถ่ายภาพเท่าที่จะทำได้ ด้วยใจรักค่ะ
ภาพถ่ายของอาจารย์แแม่ก็สวยค่ะ งานถ่ายภาพเป็นศิลปะที่มีความงดงามอยู่ในตัวขึ้นอยู่กับคนมองค่ะ และคนมองก็รู้ว่าเบื้องหลังภาพถ่ายคือความตั้งใจจริงของคนถ่ายภาพค่ะ...ภาพนั้นจึงสวยงาม...
ที่ผ่านมาปริมไม่ได้แสดงความเป็นเจ้าของในภาพค่ะ เพราะด้วยความตั้งใจตั้งแต่แรกเริ่มที่ซื้อกล้องตัวแรกก็เพื่ออยากแบ่งปันความสวยงามในธรรมชาติแก่ผู้ที่สนใจ ภาพที่ถ่ายมาก็เก็บไว้ชื่นชม เรียนรู้ และแบ่งปันค่ะ ปริมจะยินดีหากมีคนชอบและจะยินดีมากขึ้นหากมีคนเห็นว่ามันดีพอที่จะนำไปใช้ได้ค่ะหากเขาต้องการ หากเขาแจ้งที่มาก็ถือเป็นกาารให้เกียรติทั้งคนถ่ายภาพ, gotoknow และตัวเขาเอง หากเขาไม่แจ้งที่มาก็ถือว่าภาพนั้นสวยพอที่จะมีคนต้องการค่ะ ภาพที่ถ่ายได้ถือเป็นผลลัพธ์ค่ะ ความสุขในระหว่างถ่ายภาพ และในยามแบ่งปันคือความรู้สึกที่ดีมากที่สุดสำหรับปริมแล้วค่ะ
กราบขอบพระคุณอาจารย์แแม่ค่ะ :)