(๑)

เมื่อเข้าใจ
ย่อมเห็นใจ
และให้อภัยในที่สุด

 

(๒)

หนังสือหนึ่งเล่ม
ย่อมบอกเล่าทั้งสิ่งที่เป็น "สีดำ-สีขาว"
หรือแม้กระทั่ง "สีเทา"

 

(๓)

จงจัดการ "ความรัก"
ไปพร้อมๆ กับการจัดการ "ความรู้"

 

(๔)

อิจฉาเด็กตัวน้อยๆ
ที่นั่ง "ร้องไห้" อย่างไม่เขินอาย
ขณะที่ตัวเรา
กลับเขินอายต่อการร้องไห้

 

(๕)

การกลับบ้าน
มักทำให้หัวใจพองโต
และฮำเพลงเบาๆ อย่างไม่รู้เบื่อ

 

 

 

 

(๖)

การ "หลงรักอดีต"
เป็นคนละความหมาย
กับการ "จ่อมจมกับอดีต"

 

(๗)

อนาคต
ฟังดูเป็นเรื่องนามธรรม
แต่แจ่มชัดเสมอในห้วงจินตนาการ

 

(๘)

แม้ความทุกข์ทรมาน
จะใหญ่โตแค่ไหน
แต่ก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่เกินกว่า
การมี "ชีวิตอยู่"

 

(๙)

สมุดบันทึก
คือเพื่อนที่ดีที่สุดอีกคนหนึ่ง
เพราะสมุดบันทึก
ไม่เคยปฏิเสธการรับรู้เรื่องราวของเรา


 (๑๐)

เมื่อมิตรภาพเปลี่ยนไป
ก็ไม่จำเป็นต้องร้องขอสิ่งใด
คืนกลับมา

 

(๑๑)

ประโยชน์อะไร
หากหลงรักแต่เฉพาะ "ความสำเร็จ"
แต่เพิกเฉยต่อ "กระบวนการ" ที่นำพาไปสู่ความสำเร็จ

 

 

หมายเหตุ
-ลำนำทั้งหมด เกิดจากการนั่งทบทวนเรื่องราวหลายอย่างที่ได้พูดคุยกับกัลยาณมิตรในวันนี้