วันนี้จะไม่เขียนมาก  เพราะไม่ค่อยสันทัดเรื่องนี้  ที่เขียนก็เขียนจากความรู้สึก  เขียนมากไปกลัวจะไปสวนทางกับผู้รู้

*****

การเขียนที่อยู่ในกรอบทำให้ไม่เกิดความสร้างสรรค์  ดังนั้นบล็อกเกอร์หลายๆคนมีแฟนคลับมากมายเพราะท่านเขียนตามความคิดของตนเองอย่างมีเหตุผล 

*****

กลับมาเรื่องที่จะเขียนเกี่ยวกับสุขภาพจิต  ในแต่ละวันเราพูดกันเรื่องสุขภาพกาย  อิ่มหรือยัง  ออกกำลังกายบ้างหรือเปล่า  อ้วนเกินไปแล้วนะ  เสื้อผ้าคับไปหมด  หัวใจของฉันทำไมเต้นแรงจัง ฯลฯ

*****

นานๆทีหนึ่งจะเห็นคนเขียนเรื่องสุขภาพจิต  หรือครูอ้อยไม่ค่อยได้อ่าน  หมายถึงอ่านน้อยไปหน่อยจึงไม่พบคนพูดถึงเรื่องสุขภาพจิต

*****

เมื่อวานนี้ ครูอ้อยรู้สึกว่า  ตัวเองเพลียจากการทำงาน  ครูอ้อยละวางสิ่งทั้งหมดตรงหน้า  นั่งนิ่งๆหลับตาที่เก้าอี้นั่ง  ก่อนกลับบ้าน  กี่นาทีไม่ทราบเพราะไม่ได้มองนาฬิกาไว้ก่อน  แต่รู้ึสึกว่าร้อนมาก อีดอัดมาก  เนื่องจากปิดแอร์ไว้ก่อนดูจิต

*****

หลังจากลืมตา  ครูอ้อยรู้สึกได้ว่า  สบาย  ลุกขึ้นมาปิดห้องทำงาน  เดินไปที่รถ  และไม่มีความกังวลใด  ครูอ้อยมองสิ่งของรอบกาย  และมีเพื่อนครูนั่งกลับบ้านด้วย  ส่งเพื่อนครูแล้ว  ก็ขับรถต่อไปจนถึงบ้าน

*****

ครูอ้อยมาถึงบ้าน  อาบน้ำเสร็จแล้ว มานั่งที่โต๊ะทำงานที่เก้าอี้ตัวเก่า   นั่งนิ่ง  หลับตาอีกครั้ง  ครูอ้อยผ่อนลมหายใจช้าๆ  ปฏิบัติแบบนี้  จนรู้สึกว่าได้ยินเสียงหัวใจของตนเอง

*****

ร่างกายของครูอ้อยเหนื่อยล้ามากมาย  จิตใจของครูอ้อยเหนื่อยยิ่งกว่า  เพราะ  ไม่ได้ดูแลบริหารจิตเลย

*****

ครูอ้อยได้ยินเสียงเด็กๆมาเล่นที่หน้าบ้าน  ดังมาก  จนกระทั่งดังแผ่วๆๆ  และไม่ได้ยินเีสียงอะไร  ทำงานตามปกติที่ได้ทำอย่างมีสมาธิ  ครูอ้อยไม่โกรธ  กลับจะมีเหตุผล  เข้าใจ  และให้อภัย