หลังจากที่ฟันฝ่าการเดินทางจากอุบลราชธานี ถึง จังหวัดอุตรดิตถ์ ระยะทางกว่า 750 กิโลเมตร กับเวลา 13 ชั่วโมงเศษ

ถึงแล้วครับ

"อุตรดิตถ์แดนฝัน"

เหล็กน้ำพี้ลือเลื่อง เมืองลาดสาดหวาน

บ้านเกิดพระยาพิชัยดาบหัก ถิ่นสักใหญ่ของโลก

สิ่งแรกที่ยืนรอเมื่อกลับมาถึงบ้าน ก็คือดอกไม้ที่ชูช่อผลิบาน ด้วย "ขี้วัว" ราคา 10 บาท ก่อนไปครับ

 

"ชวนชม" สีชมพูแดงสดใส

ออกดอกผลิใบไว้คอยท่า

ดอกไม้นั้นสีสรรตระการตา

สมคุณค่าแห่งเวลาที่รอคอย

"ดอกพุทธ" ขาวนวลบริสุทธิ์

งามที่สุด สอนให้ ใฝ่รักษา

ทั้งการพูด กิริยา ถึงมรรยา

ควรคุณค่า ทะนุถนอม ให้ปลอดภัย

 

พุทธรักษาน้ำ สวยงาม สมคำลือ

งามทั้งชื่อ สวยทั้งดอก กรอกใจนัก

กลับมาเหนื่อย มองไป ใจกายพัก

จิตใจพัก ด้วยธรรมชาติ สุขสุดเอย

ยังไม่ทันได้เข้าบ้าน ก็ได้ชื่นชมกับดอกไม้อันสวยงามที่ได้ปลูกไม้ และฝากเพื่อนรดน้ำไว้ตลอดครับ ก็ยังมีดอกผลิออกมาให้ชื่นชมได้ตลอดเวลา

แต่ "ปลาน้อย" (ปลาหางนกยูง) น่าเศร้า เย็นนี้ต้องสวดมนต์แผ่ส่วนกุศลไปให้ครับ จากจำนวนร้อย เหลืออยู่หลักสิบ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา สังขารนั้นไม่เที่ยงครับ

ตอนแรกก็ซื้อมาไม่กี่ตัวครับ "6 ตัว" อยู่เย็นเป็นสุข ขยายพันธุ์จนได้เป็นนับร้อย ตอนนี้ก็กลับมาจุดเริ่มต้นอีกแล้วครับ

"สูงสุดคืนสู่สามัญ"

เฮ้อ เศร้าจังครับ!

แต่พอมาถึงในบ้าน ก็ต้องเริ่มคันไม้คันมือครับ กับมุมนี้

 

 

เย็นนี้ แดดร่มลมตก จะบรรเลงเคล้าคลอแดดยามเย็น

ยามพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า

ให้เพื่อนบ้านสงสัยว่า

เอ๊ะ! จำรัส เศวตาภรณ์ มาแสดงสดอยู่แถวนี้เหรอ

 

และก่อนนอนวันนี้

"ตั้งสมาธิ สวดมนต์ ภาวนา"

ทำจิตใจให้สงบ

แล้วก็นอนหลับไหลภายในบ้านอันแสนสุขครับ

 

 

ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ห่วงใย คำอวยพรและกำลังใจตลอดการเดินทางครับ

ขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูงครับ

ขอพลังแห่งความปรารถนาดีจงสถิตอยู่กับทุก ๆ ท่านตลอดไป