ไม้ดอกสีขาวเป็นยาบำรุงหัวใจ

แจกันหน้าบ้าน

     ผมปลูกบ้านมานานนับ ๑๐ ปี ต้นไม้น้อยใหญ่รอบบ้านสูงใหญ่ ร่มครึ้มไปหมด หนักไปทางต้นลำไยและมะขามเทศ แต่อยู่ไม่ใกล้ชิดหลังคาบ้านนัก ที่อยู่ชิดหลังคาจริงๆ จะเป็นไม้ดอก มีทั้งพุ่มเล็กพุ่มใหญ๋ ที่ต้นสูงกว่าหลังคาบ้านก็มี เพิ่งจะสังเกตว่าไม้ดอกที่มีอยู่ ล้วนมีสีขาว เช่น ดอกปีบ ดอกบุหงาส่าหรี ดอกพุด ดอกมะลิลาดอก ดอกมะลิซ้อน ดอก

ราชาวดี และดอกแก้ว เฉพาะต้นดอกแก้ว มีความน่ารักน่ามองเป็นพิเศษ ต้นใหญ่มาก ปลูกชิดบ้าน ออกดอกเดือนละ สองครั้ง ทุกครั้งที่ออกดอกจะขาวโพลนเต็มต้นไปหมด แต่เสียดายดอกอยู่ไม่ทน เพียง ๓-๔ วันก็ร่วงโรยเสียแล้ว กระนั้นก็คุ้ม เพราะให้ความหอมเย็นชื่นใจ หอมโชยเข้าหน้าต่างหอมอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน

     ผลัดกันออกดอกเป็นช่วงๆ ต้นมะลิออกดอกบ่อยกว่าเพื่อน ตามมาด้วยบุหงาส่าหรีและราชาวดี ออกไปยืนนอกชานบ้านคราใด จิตแจ่มใส สุขใจทุกครั้ง

     คู่ชีวิตผม เป็นโรคหัวใจและเครียดในบางครั้งบางครา พอได้ปลูกบ้านที่แวดล้อมด้วยไม้ดอกไม้ประดับ ทำให้เธอผ่อนคลายได้เยอะ เสมือนว่า ไม้ดอกสีขาว เป็นยาบำรุงหัวใจแบบหนึ่ง

     ลูกชายเรียนดนตรีไทย พอกลับจากหอพัก เห็นต้นดอกแก้วโตวันโตคืน รูปทรงพุ่มตรง สูงใหญ่ เหมือนว่ามีแจกันอยู่หน้าบ้าน เลยให้ความรู้แก่ครอบครัวว่า ไม้จากต้นดอกแก้ว กำลังหายากและแพงมาก เขาเอาไปทำเครื่องดนตรีไทย ที่ส่วนใหญ่จะทำจากไม้ ลูกชายบอกพ่อเก็บไว้ให้ดีๆนะ ผมก็เลยบอกลูกไปว่าไม่ตัดหรอกลูกแต่จะปลูกเพิ่มอีกสัก ๓ -๔ ต้น จะได้ออกดอกทั้งเดือนไปเลย