เว้นไปนานเลยค่ะ ขอเล่าต่อจาก เมื่อเป็นมะเร็งปอดระยะ๔ ตอนที่๕ เริ่มฉายแสง เลยนะคะ ในตอนที่๖ นี้ ผู้ป่วยได้เขียนบรรยายไว้ถึงความประทับใจที่พบเจอเมื่อมารับการรกษาที่ศูนย์มะเร็งอุดรธานี
ตอนที่๖ ประทับใจ
วันแรกที่เข้ามาที่ศูนย์มะเร็งอุดรธานี สิ่งที่ได้รับคือ การพูดคุยเจรจาของเจ้าหน้าที่ทุกฝ่ายกับคนไข้เป็นกันเอง ได้รับคำชี้แนะอย่างเป็นกันเอง เป็นมิตร เหมือนญาติ ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นใจ ไม่มีกระโชกโฮกฮาก
ถ้าได้มาเห็นห้องฉายแสงแล้วยิ่งน่าสงสารในความตั้งใจทำงานแข่งกับเวลา เนื่องจากผู้ป่วยมีจำนวนมาก ต้องเดินเข้า - ออก ห้องฉายแสงวันหนึ่งๆคงหลายร้อยกิโลเชียว คงจะเหนื่อยเพราะเห็นเหงื่อบนใบหน้าของเจ้าหน้าที่ห้องฉายแสง ทั้งที่เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ เมื่อพูดคุยกับคนไข้ก็ยังยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นปกติดี ไม่มีอารมณ์เสียเลย ต้องชมว่าเยี่ยมแท้ๆน้อ เลยทำให้คนไข้มีกำลังใจอีกโข
หนึ่งเองอ่านแล้วรู้สึกเต็มตื้นและต้องรีบบอกต่อให้เจ้าหน้าที่ท่านอื่นๆได้รับรู้และเต็มตื้นร่วมกันค่ะ โดยเฉพาะน้องๆห้องฉายแสง ซึ่งเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างที่ผู้ป่วยเขียนไว้จริงๆ อยากจะบอกว่าคำชมและรอยยิ้มจากผู้ป่วยและญาติก็เป็นกำลังใจให้เจ้าหน้าที่สู้งานหนักได้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเช่นกันค่ะ ^^
ขอขอบคุณ
- คุณอดุลย์ ศิริกันรัตน์ ผู้ป่วยที่แบ่งปันเรื่องราว
- ภาพประกอบจาก internet
- ทุกท่านที่ติดตามอ่าน และเปลี่ยนเรียนรู้ และให้กำลังใจค่ะ
